ROMA’DA BİR SOSYAL YARDIM UYGULAMASI: ALİMENTUM

Roma’nın II. yüzyılında hüküm süren iyi imparatorların benimsediği refah politikası sayesinde devlet merkezli bir sosyal yardım uygulaması başlatılmıştır. Alimentum olarak isimlendirilen bu uygulamayı ilk kez imparator Nerva başlatmış ve Traianus geliştirmiştir. Bu uygulamayla Italia’nın özellikle yoksul çocuklarının temel ihtiyaçlarının karşılanması için bir ödenek oluşturulmuştur. Böyle bir yardım uygulamasının başlatılmasındaki amaç ise azalan nüfus oranı ve yoksullukla mücadele etmek, tarımsal verimliliği artırmaktı. Devlet, yardım uygulaması için gerekli ödenekleri toprak sahiplerine verilen kredilerin yıllık yüzde beş oranındaki geri ödeme faizlerinden sağlamıştır. Toprak sahiplerinin gönüllülük esasına dayanan bu hayırseverlilikleri düşük faizli krediler sayesinde kendilerine de fayda sağlamıştır. Toprak sahiplerinin ödedikleri faizlere bağlı yardım ödeneklerinden faydalanan belirli sayıdaki kız ve erkek çocukları için yetişkinliğe ulaştıkları bir yaş sınırı belirlenmiştir. Yaş sınırına ulaşan her bir çocuğun yerine ise yeni bir çocuk alınarak maddi olarak desteklenmiştir. Alimentum uygulaması sayesinde bir yandan tarımsal canlılık ve üretim artarken diğer yandan nüfusu artırma politikasına bağlı olarak çocuk yetiştirilmesi teşvik edilmiştir. İmparatorlar, alimentum uygulamasını sosyal devlet anlayışıyla halkın güvenini sağlamak amacıyla bir propaganda aracına dönüştürmüşlerdir. Devlet destekli alimentum uygulamasıyla birlikte servet sahibi kişilerde çocukların yetiştirilmesi için şahsi olarak belirli sayıdaki çocuklara bağışlarda bulunmuşlardır. Fakat III. yüzyıl krizinin başlamasıyla birlikte uygulama önemini yitirmeye başlamış ve zamanla terk edilmiştir. Bu çalışmanın amacı alimentum uygulamasını, şartlarını, yöntemini açıklamak ve uygulamanın sonuçlarını belirtmektir.

Thanks to the welfare policy adopted by the good emperors who came to power at the end of the first century of Rome, a state-centric social welfare programme was initiated. This programme called Alimentum, was first initiated by Emperor Nerva and developed by Trajan. With this programme an allowance was created to meet the basic needs of especially poor children of Italy. The purpose of initiating such an social welfare programme was to combat the declining population rate and poverty, and to increase agricultural productivity. The state provided the necessary allowances for the implementation of alimentum from the annual repayment interest of five percent of the loans given to the landlords. This voluntary philanthropy of the landlords also benefited themselves through low-interest loans. This voluntary philanthropy of the landlords benefited them through low-interest loans. An age limit has been set at which a certain number of boys and girls reach adulthood who benefiting from subsidies based on interest paid by landlords. A new child was taken to replace each child who reached the age limit and was supported financially. Thanks to the alimentum programme, on the one hand, agricultural vitality and production increased, on the other hand, child rearing was encouraged depending on the policy of increasing the population. The emperors turned the alimentum programme into a propaganda tool in order to ensure the trust of the people with the understanding of the social state. Along with the state-centric alimentum programme, wealthy individuals have personally donated a certain number of children to raise children. However, with the onset of the third century crisis, the practice began to lose its importance and was abandoned over time. The aim of this study is to explain the alimentum programme, conditions, method and to indicate the results of the programme.