EBEVEYN AYRILIĞININ ÇOCUKLARIN SUÇA SÜRÜKLENMESİ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNİN İNCELENMESİ
Öz
Toplumun
çekirdeğini oluşturan aile kurumu, çocuk açısından ilk ve en önemli sosyal
çevredir. Çocukların gelişim sürecinin en etkili unsuru olarak aile kurumunun
işlevini yerine getirememesi nedeniyle, çocukların ihtiyaç duyduğu ebeveyn
desteğinden mahrum kalması, çocuklar üzerinde olumsuz etki yapmaktadır. Bu
durumdan hareketle çalışmada, boşanma, ayrı yaşama vb olayların çocukların suça
sürüklenmesi üzerindeki etkisi incelenmiştir. 2011-2015 yıllarına ilişkin resmi
istatistiklerinden elde edilen verilerin kullanıldığı çalışma kapsamında,
Türkiye’deki kaba evlenme hızı verileri, kaba boşanma hızı verileri ile suça
sürüklenen çocuklara ait veriler istatistiksel olarak değerlendirilmiştir. Kaba
evlenme hızı ile kaba boşanma hızı arasındaki ilişkinin belirlenmesi amacıyla
yapılan korelasyon analizi sonucunda, negatif yönde anlamlı bir ilişki tespit
edilmiştir. Suça sürüklenen çocuklar içerisinden ailesi ile birlikte yaşayanlar
ve diğerleri olmak üzere oluşturulan iki grubun ortalamaları arasındaki farkı
görebilmek için önce shapiro-wilk testi ardından suça sürüklenen çocuk
gruplarının ortalamalarını karşılaştırmak için t testi yapılmıştır. Aynı
zamanda Levene Testi kullanılarak grupların varyans homojenliği incelenmiştir.
Grupların oransal olarak farklılığını karşılaştırmak için ise iki oran testi
yapılmıştır. Yapılan istatistiksel analizler sonucunda, verilerin normal
dağılım sergilediği ve homojen olduğu tespitinden hareketle, ebeveynleri ayrı olan çocukların suça sürüklenme
eğiliminin ebeveynleri birlikte yaşayan çocuklardan daha yüksek olduğu
belirlenmiştir.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aksu, H., Demirkaya, S. K., Özgür, B. G., ve Gün, B. (2013). Aydın ilinde bir yıldaki çocuk ve ergen adli olguların değerlendirilmesi.
- Anadolu Psikiyatri Dergisi, 14: 369, 377.
- Arıkan, Ç. (1996). Halkın Boşanmaya İlişkin Tutumları. Ankara: Başbakanlık Aile Araştırma Kurumu Yayınları.
- Baktır, S. (2003). Aile Mahkemeleri, İzmir: Yetkin Yayınları.
- Barczyk, A.N., Montgomery, K., Thompson, J.S. ve Matai, S. (2010). Risk and Protective Factors in Youth Violence and Aggression: Promising Family Based Prevention Models, In Youth Violence and Juvenile Justice: Causes Intervention and Treatment Programs, Ed: C.R. Morrison and N.A. Ramsay, New York: Nova Science Publishers, p: 66-91.
- Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E.K., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2009). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, Ankara: PEGEM Akademi.
- Büyüköztürk, Ş. (2016). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı, 22.Baskı, Ankara: PEGEM Akademi.
- Çankaya, H.İ. (2009). Okul Güvenliği Üzerine Teorik Bir Çözümleme, Dicle Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2: 97-103.
- Doğan, N., Arıcan, A., Ay, M., Topçu, K. ve Zayimoğlu Öztürk, F. (2011). Yetiştirici Sınıf Öğretim Programı El Kitabı, Ankara: MEB Yayınları.
- Durmuş, B., Yurtkoru, E. S., & Çinko, M. (2013). Sosyal Bilimlerde SPSS'le Veri Analizi, 5.Baskı, İstanbul: Beta.