Gençlerde Fiziksel Aktivite Düzeyi

Öz

Giderek daha az mesafeler boyunca yürüyen, ev dışı aktivitelere daha az katılmaya başlayan kitleler, sedanter yaşama doğru sürüklenerek hareketsiz yaşam bir alışkanlık haline gelmektedir. Hareketsiz yaşam alışkanlığı önemli bir halk sağlığı sorunu olarak sahnede yerini alır (Bozkuş et al., 2013). Fiziksel aktivite iskelet kaslarının yardımıyla yapılan ve enerji harcamasına neden olan vücut hareketleridir (Caspersen, Pereira, & Curran, 1999). Fiziksel aktivite (FA), zinde ve neşeli günlük yaşam, vücudu hastalıklara karşı koruma, alınan fazla enerjinin doğal bir şekilde harcanıp obezitenin önlenmesi, yaşlanma ve yaşlanmanın getirdiği organik gerilemenin yavaşlatılması, solunum ve dolaşım sistemlerinin üstün kapasiteye ulaşması ve bu kapasitenin korunması, sinirsel gerginliklerin azaltılması ve koroner damar hastalıklarının getirdikleri ölüm olaylarını önleyici ve koruyucu etkinin arttırılması, kasa bağlı eklem dokularının sağlık ve işlerliğinin korunması, sosyal kaynaşmanın sağlanıp yalnızlıktan kurtulmak ve duruş bozukluklarının önlenmesinde etkili olmaktadır (Ramiz Arabacı, 2007). Çocuk ve gençlik yıllarında var olan düzenli fiziksel aktivite ve yeterli dengeli beslenmenin alışkanlıklarının saptanması ve olumsuz olanların düzeltilmeye çalışılması, bireyin erişkin yıllardaki sağlık sorunlarının önlenmesi açısından önemlidir (Mazicioǧlu & Öztürk, 2003). Gençlikteki fiziksel aktivite, genç kişilerin sağlığı için çok yararlı olmasının yanı sıra, alışkanlık haline gelmekte ve uzun süreli izler bırakmaktadır (Daskapan & Cakir, 2016). Fiziksel aktiviteye katılımın genç bireylerde, doğal olarak kendini anlatma, kendine güveni ve centilmenlik ruhunu arttırdığı, başarı ve sosyal iletişim becerilerini geliştirdiği, zihin yorgunluğu ve gerginliği azaltmada yardımcı olduğu düşünülmektedir (Alemdağ & Öncü, 2015). Çalışmalara bakıldığında fiziksel aktivitenin fizyolojik etkileri olduğu gibi sosyolojik ve psikolojik açından da bireyleri olumlu yönde etkilediği literatürde taranmıştır. Bu derlemenin amacı 2014-2019 yılları arasında yapılmış olan çalışmalarda; gençlerde fiziksel aktivite düzeyinin fiziksel, fizyolojik, psikolojik ve sosyolojik parametreler üzerine olan etkisine ilişkin literatürü incelemektir.

Anahtar Kelimeler

• Gençler,Fiziksel Aktivite,Egzersiz,Yaşam Kalitesi ve Obezite

Kaynakça

1. Akca, S. O., & Selen, F. (2015). Universite Ogrencilerinin Ogun Atlamalari ve Gunluk Fiziksel Aktivitelerinin Beden Kutle Indeksi (BKI) Uzerine Etkisi. Hitit Üniversitesi Sağlık Yüksekokulu, Çorum, Türkiye, 14–5(November 2017). https://doi.org/10.5455/pmb.1-1423989744
2. Alper, Y., Akçakoyun, F., Pündük, Z., & Göktaş, Z. (2017). Balıkesir Fen Lisesi Öğrencilerinde Beslenme Ve Fiziksel Aktivite Alışkanlıklarının İncelenmesi. Sportif Bakış: Spor ve Eğitim Bilimleri Dergisi, 4 (2), 101-110, 2017, 4(2), 101–110.
3. Anderssen, N., & Wold, B. (1992). Parental and Peer Influences on Leisure-Time Physical Activity in Young Adolescents. Research Quarterly for Exercise and Sport, 63(4), 341–348. https://doi.org/10.1080/02701367.1992.10608754
4. Anderssen, N., Wold, B., & Torsheim, T. (2005). Tracking of Physical Activity in Adolescence. Research Quarterly for Exercise and Sport, 76(2), 119–129. https://doi.org/10.1080/02701367.2005.10599274
5. Ayhan, D. E., Günaydin, E., Gönlüaçik, E., Arslan, U., Çetİnkaya, F., Asimi, H., & Uncu, Y. (2012). Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Öğrencilerinin Beslenme Alışkanlıkları ve Bunları Etkileyen Faktörler. Uludağ Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi 38 (2) 97-104, 2012, 38(2), 97–104.
6. Bozkus, T. (2013). An Evaluation of the Relationship Between Physical Activity, Healthy Lifestyle Behaviors, Anaerobic Performance, Muscle Strength and Sprint Performance in Folk Dancers. International Journal of Academic Research, 5(5), 151-157.
7. Bozkus, T. (2014). A Research on Identifying the Need for Distance Education for National Athletes who Study in School of Physical Education and Sport. Turkish Online Journal of Distance Education-TOJDE, 15(3), 282-290.
8. Çelik, F., & Toksöz, P. (1999). Dicle Üniversitesi Beden Eğitimi Ve Spor Bölümünde Okuyan Öğrencilerin Besin Tüketim Düzeyleri Ve Beslenme Alışkanlıkları, 28(1), 4–9.

9. Dinç, N., Güzel, P., & Özbey, S. (2018). Rekreasyonel Fiziksel Aktiviteler ile Yaşam Kalitesi Arasındaki İlişki, 5(4), 181–186.
10. Erdoğanoğlu, Y., & Arslan, B. Ç. (2019). Gençlerde Diyafragmatik Solunum Egzersizinin Bazı Mental ve Fiziksel Sağlık Düzeylerine Etkisi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 20(5), 499–505. https://doi.org/10.5455/apd.22386
11. Health, A., Gordon-larsen, P., Adair, L. S., Nelson, M. C., & Popkin, B. M. (2004). Five-year obesity incidence in the transition period between adolescence and adulthood : the National Longitudinal Study of. Am J Clin Nutr 2004;80:569–75. Printed in USA. © 2004 American Society for Clinical Nutrition, 569–575.
12. Irwin, J. D. (2004). Prevalence of University Students Sufficient Physical Activity: A Systematic Review. Perceptual and Motor Skills, 98(3 I), 927–943. https://doi.org/10.2466/pms.98.3.927-943
13. Memiş, U. A., & Yıldıran, İ. (2007). Öğretim Elemanlarının Fiziksel Aktivite Düzeylerinin Belirlenmesi Ve Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Gazi Beden E¤itimi ve Spor Bilimleri Dergisi (Gazi BESBD), 11–24.
14. Özgün, A., Yaşartürk, F., Ayhan, B. & Bozkuş, T. (2017). Hentbolcuların Spora Özgü Başarı Motivasyonu ve Mutluluk Düzeyleri Arasındaki İlişkinin İncelenmesi. Uluslararası Kültürel ve Sosyal Araştırmalar Dergisi (UKSAD), 3(Special Issue 2), 83-94.
15. Ramiz Arabacı, C. Ç. (2007). Beden Eğitimi Öğretmenlerinin Fiziksel Aktivite Düzeylerinin Araştırılması. Eğitim Fakültesi Dergisi XX (1), 2007, 1-15 And, (1), 1–15.
16. Savcı, S., Öztürk, M., Arıkan, F. D. H., İnce, D. İ., & Tokgözoğlu, L. (2006). Üniversite Öğrencilerinin Fiziksel Aktivite Düzeyleri. Türk Kardiyol Dern Arfl - Arch Turk Soc Cardiol 2006;34(3):166-172, 34(3), 166–172.
17. Serel Arslan, S., Bozgeyik, S., Ateş Numanoğlu, E., Öksüz, Ç., Alemdaroğlu, İ., Karaduman, A. A., & Tunca Yılmaz, Ö. (2018). Genç Bireylerde Fiziksel Aktivitenin Akademik Başarı ve Depresyon Üzerine Etkisi. Ergoterapi ve Rehabilitasyon Dergisi, 6(1), 37–42. https://doi.org/10.30720/ered.417878
18. Tavazar, H., Erkaya, E., Yavaş, Ö., & Tez, Ö. (2014). Lise Eğitimi Alan Genç Erişkinlerin Fiziksel Aktivite ve Yaşam Kalitesi Arasındaki Farklılıklarının İncelenmesi (Manisa İli Örneği). International Journal of Science Culture and Sport, (1), 496–510.
19. Tez, D., & Murathan, F. (2013). ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNDE OBEZİTE SIKLIĞI, FİZİKSEL AKTİVİTE DÜZEYİ VE SAĞLIKLI YAŞAM BİÇİMİ DAVRANIŞLARININ İNCELENMESİ.
20. Tunç, E., & İşler, A. K. İ. N. (2007). LİSE VE ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİNİN FİZİKSEL AKTİVİTE DÜZEYİNİN YAŞA VE CİNSİYETE GÖRE İNCELENMESİ. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Dergisi (Gazi BESBD), XII (2007), 2:11 -18, 11–18.
21. Welk, G. J., Corbin, C. B., Dale, D., Welk, G. J., Corbin, C. B., Dale, D., … Dale, D. (2015). Measurement Issues in the Assessment of Physical Activity in Children. Research Quarterly for Exercise and Sport, 1367. https://doi.org/10.1080/02701367.2000.11082788
22. Yildirim, M. (2019). Üniversite Öğrencilerinin Spora Dayalı Fiziksel Aktivitelere Katılımları ve Yaşam Kalitelerinin Akademik Başarı ve Sosyalleşme Üzerine Etkisi ( Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Örneği )  The Participation of University Students in Physical Activities Bas. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi (H. U. Journal of Education) 34(1): 123-144 [2019], 34(1), 123–144. https://doi.org/10.16986/HUJE.2017032928