Vakfın Sona Ermesi

Cilt: 4 Sayı: 1 13 Temmuz 2016
Oğuz Sadık Aydos
PDF İndir
TR EN

Vakfın Sona Ermesi

Öz

Türk hukukunda ve toplum hayatında önemli bir yer işgal eden vakıflar iki şekilde son bulmaktadır. Kendiliğinden veya mahkeme kararı ile son bulan vakıfların malvarlığının özgülenmesi de vakfın nasıl sona erdiği ile tespit edilecektir. Vakfın kendiliğinden sona ermesi, amacının gerçekleşmesinin imkânsız hâle gelmesi ve bu amacın değiştirilememesi durumunda söz konusu olur. Vakfedenin mirasçılarının ve/veya alacaklılarının açacakları dava neticesinde sona eren vakıf, mahkeme kararı ile değil kendiliğinden son bulmaktadır. Zira bu dava neticesinde vakıfta kalan malvarlığı değerlerinin vakfın amacına ulaşmasına elverişli olması hâlinde vakıf varlığını sürdürecek aksi takdirde mevcut malvarlığının yetersizliği ve bu bağlamda amacın gerçekleşmesinin olanaksızlaşması nedeniyle vakıf son bulacaktır. Yasak amaç güden veya yasak faaliyetlerde bulunduğu sonradan anlaşılan ve amacın değiştirilmesinin de mümkün olmaması da, vakfın mahkeme kararı ile son bulma nedenidir. Vakıfların varlığını sürdürmesinin temel ilke olması nedeniyle, yasak amaç gütme tek başına yeterli olmayacak, bu amacın değiştirilememesi de aranacaktır. Sona eren vakfın malvarlığı öncelikle tasfiye kurulu tarafından tasfiye edilecek daha sonra da özgülenecektir. Kendiliğinden sona eren vakfın malvarlığı, senedinde yer alan hükme göre, böyle bir hükmün bulunmaması hâlinde ise hâkim kararı ile benzer amaçlı bir vakfa özgülenecektir. Mahkeme kararı ile son bulan vakıf malları ise Vakıflar Genel Müdürlüğüne özgülenecektir.

Anahtar Kelimeler

Vakıf, sona erme, malvarlığı, tasfiye, özgüleme

Kaynakça

  1. AKİPEK, Jale G./AKINTÜRK, Turgut/ATEŞ KARAMAN, Derya: Türk Medenî Hukuku, Başlangıç Hükümleri Kişiler Hukuku, 6098 Sayılı Yeni Borçlar Kanununa Uyarlanmış, C. I, B. 9, İstanbul 2012.
  2. AKÜNAL, Teoman: Türk Medenî Hukukunda Tüzel Kişiler, İstanbul 1995.
  3. AKYILDIZ, Ali: “Vakfın Sona Ermesi: Kamu Düzenine Aykırılık ya da Fiilî Dağılma”, Türk Hukuk Enstitüsü Dergisi, 2006, S. 127, Y. 11, s. 3-7.
  4. ALTAŞ, Hüseyin:“Türkiye’de 1926-1967 Dönemi Arasında Vakıf Sistemi”, Cumhuriyetin 80. Yılında Uluslararası Vakıf Sempozyumu, Ankara 2004, s. 87-98.
  5. BALLAR, Suat: Yeni Vakıflar Hukuku, İstanbul 1991.
  6. DEMİR, İlhan: Yeni Vakıfların Temel Kitabı, B. 2, Ankara 2005.
  7. EDİS, Seyfullah: Medenî Hukuka Giriş ve Başlangıç Hükümleri, B. 6, Ankara 1997.
  8. EM, Ali: Türk Hukuk Sisteminde Vakıflar, B. 2, Ankara 2011.
  9. GÜRZUMAR, Osman Berat: “Türk Medenî Kanunu’nun “Vakıflarda üyelik olmaz.” Hükmünü İptâl Eden Anayasa Mahkemesi Kararı Hakkında”, Halûk Konuralp Anısına Armağan, Ankara 2009, s. 523 – 547.
  10. HATEMİ, Hüseyin/KALKAN OĞUZTÜRK, Burcu: Kişiler Hukuku (Gerçek Kişiler – Tüzel Kişiler), İstanbul 2013.

Kaynak Göster

APA
Aydos, O. S. (2016). Vakfın Sona Ermesi. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 4(1), 129-154. https://doi.org/10.21492/inuhfd.239827
AMA
1.Aydos OS. Vakfın Sona Ermesi. İnÜHFD. 2016;4(1):129-154. doi:10.21492/inuhfd.239827
Chicago
Aydos, Oğuz Sadık. 2016. “Vakfın Sona Ermesi”. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 4 (1): 129-54. https://doi.org/10.21492/inuhfd.239827.
EndNote
Aydos OS (01 Temmuz 2016) Vakfın Sona Ermesi. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 4 1 129–154.
IEEE
[1]O. S. Aydos, “Vakfın Sona Ermesi”, İnÜHFD, c. 4, sy 1, ss. 129–154, Tem. 2016, doi: 10.21492/inuhfd.239827.
ISNAD
Aydos, Oğuz Sadık. “Vakfın Sona Ermesi”. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 4/1 (01 Temmuz 2016): 129-154. https://doi.org/10.21492/inuhfd.239827.
JAMA
1.Aydos OS. Vakfın Sona Ermesi. İnÜHFD. 2016;4:129–154.
MLA
Aydos, Oğuz Sadık. “Vakfın Sona Ermesi”. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, c. 4, sy 1, Temmuz 2016, ss. 129-54, doi:10.21492/inuhfd.239827.
Vancouver
1.Oğuz Sadık Aydos. Vakfın Sona Ermesi. İnÜHFD. 01 Temmuz 2016;4(1):129-54. doi:10.21492/inuhfd.239827