Türk Borçlar Kanunu ve Ole Lando İlkeleri'nde Sözleşmenin Devri
Öz
Sözleşmenin devri kurumu, eski Borçlar Kanunu dönenimde yasada açıkça düzenlenmemiş olmasına rağmen doktrinde ve uygulamadaki ihtiyaç doğrultusunda Yargıtay kararlarında kabul edilmekteydi. Ancak Yeni 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ile beraber yasal düzenlemeye kavuşan bu kurum, bazı açılardan önceki uygulamadan farklı olarak yeni bazı şartlar içermektedir. Doktrinde 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu öncesinde tartışılan bazı hususlara kanun açıklık getirirken kanunda hala sorunlar ve boşluklar bulunmaktadır. Bu yazıda ise sözleşmenin devri kurumunun Avrupa Sözleşme Hukuku İlkelerinde nasıl ele alındığı ve Türk hukukunda ne gibi tartışmalı noktaların bulunduğu araştırılacak ve çözüm önerileri ele alınacaktır
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Ahmet M. Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 16. Baskı, Turhan, Ankara, 2012
- Altan Fahri Gülerci ve Ayşe Kılınç, 6098 Sayılı Yeni TBK ile Karşılaştırmalı Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Yetkin, Ankara, 2011
- Arthur Hartkamp, Principles of Contract Law, (Arthur Hartkamp, Martijn Hesselink, Ewoud Hondius, Carla Joustra, Edgar du Perron, Muriel Veldman (ed.), Towards A European Civil Code, Bölüm 7, 3. Baskı), Ars Aequi Libri, 2004
- Arzu Oğuz, Lex Mercatoria, Yetkin, Ankara, 2004
- Arzu Oğuz, Karşılaştırmalı Hukuk, Yetkin, Ankara, 2003
- Cemre Kocaçimen, Avrupa Sözleşme Hukuku ilkeleri, Terazi Hukuk Dergisi, Yıl. 2, sa. 15, 2007
- Cevdet İlhan Günay, Türk Borçlar Kanunu Şerhi, Yetkin, Ankara, 2012
- Erden Kuntalp, Nami Barlas, Ahu Ayanoğlu Moralı, Pelin Çavuşoğlu Işıtan, Mehtap İpek, Mert Yaşar ve Sedef Koç, Türk Borçlar Kanunu Tasarısı’na İlişkin Değerlendirmeler, Beta, İstanbul, 2005
- Fatih Bilgili ve Ertan Demirkapı, Borçlar Hukuku, 3. Baskı, Dora, Bursa, 2013
- Fikret Eren, 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununa Göre Hazırlanmış Borçlar Hukuku genel Hükümler, 15. Baskı, Yetkin, Ankara, 2013