Bu çalışma, fıkıh usulünün en karmaşık konularından biri olan illetin tahsisini, Hanefî mezhebi özelinde derinlemesine incelemektedir. Çalışma illetin tahsisi meselesinin, kelam ile fıkıh usulü arasındaki derin ilişkiyi yansıtma ve usulî ilkelerin şekillenmesinde kelamî mülahazaların oynadığı rolü ortaya koymada ne kadar işlevsel olduğunu gözler önüne sermektedir. Söz konusu mesele, Hanefî mezhebinin iki ana ekolü olan Irak ve Mâverâünnehir Hanefîliği perspektifinden analiz edilmektedir. Irak ve Mâverâünnehir’deki Hanefî fukaha arasındaki söylem farklılığını inceleyen bu çalışma, farklı kelamî anlayışların mezhep içindeki farklı usulî anlayışlar üzerindeki belirleyici etkisini izah etmektedir. Eser Cessâs, Debûsî, Serahsî ve Pezdevî gibi kilit isimlerin illetin tahsisi ilkesinin yorumlanmasına/yeniden yorumlanmasına yönelik katkılarına dikkat çekerek, meselenin tarihsel gelişimini izlemektedir. Tartışmayı Mu‘tezilî ve Sünnî kelam çerçeveleri arasındaki entelektüel rekabet bağlamına yerleştiren bu çalışma, Hanefî geleneği içerisindeki doktrinel ve metodolojik çeşitliliğe dair çıkarımlar sunmaktadır. Araştırma bulguları, kelamî endişelerin usulî prensipleri nasıl beslediğini ve bu iki önemli Hanefî gelenek arasındaki ayrışmaya nasıl katkıda bulunduğunu gözler önüne sermektedir.
This study delves into the intricate problem of takhṣīṣ al‑ʿilla (the specification of the rationale) in Islamic legal theory, with particular focus on the Hanafī school. It explores how this issue reflects broader relationship between theology (kalām) and Islamic legal theory (uṣūl al-fiqh), revealing the interplay of theological concerns in shaping theoretical principles. The problem is analyzed through the lens of the two major Hanafī schools: the Irāqī and Transoxanian Hanafīs. By examining the evolving discourse among Hanafī jurists in Irāq and Transoxiana, this research elucidates the influence of regional theological differences on legal theories. The work traces the historical development of takhṣīṣ al‑ʿilla, highlighting key figures, such as al-Jaṣṣāṣ, al-Dabūsī, al-Sarakhsī, and al-Bazdawī and their respective contributions to its interpretation. It situates the debate within the broader intellectual contest between Muʿtazilite and Sunnī theological frameworks, offering insights into the doctrinal and methodological diversity within the Hanafī tradition. The findings reveal how theological concerns informed theoretical principles and contributed to the divergence between these two prominent Hanafī traditions.
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | İslam Hukuku |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 5 Temmuz 2025 |
| Kabul Tarihi | 25 Kasım 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 24 Şubat 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.26570/isad.1735117 |
| IZ | https://izlik.org/JA74SS26EH |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Sayı: 55 |