Bu çalışma, Karadeniz’in tarihsel süreçte iki önemli denizci aktörü olan Antik Yunan ve Cenova kolonizasyon hareketlerini karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Antik Yunan kolonizasyonu, MÖ. VII. yüzyılda tarımsal üretim sınırlarının aşılmasıyla Akdeniz’den Karadeniz’e yönelen ticari ve yerleşim faaliyetleri şeklinde gelişmiş; başta tahıl, balık ve köle ticareti olmak üzere İskitlerle kurulan karşılıklı faydaya dayalı ilişkilerle desteklenmiştir. Cenova kolonizasyonu ise, XIII. yüzyıl sonlarında Karadeniz’e yönelmiş, Altın Orda ve Bizans ile yapılan anlaşmalarla güçlenmiş ve ticari faaliyetlerini tarım ürünleri, deniz ürünleri, köle, değerli madenler ve ipek ticareti üzerine yoğunlaştırmıştır. Her iki topluluk da stratejik limanlarda yarı-özerk yerleşkeler kurarak deniz taşımacılığı ve ticaret ağlarını genişleterek çok kültürlü yapılar ve bölgesel ticaret merkezleri yaratmıştır. Ancak Antik Yunan kolonileri yerli halklarla kültürel bütünleşmeye açıkken, Cenova kolonileri daha merkezî ve askerî tahkimata dayalı bir organizasyon sergilemiştir. Sonuç olarak, iki kolonizasyon hareketi de farklı dönemlerde Karadeniz’i Akdeniz’in ekonomik ve kültürel sistemine entegre eden, ancak siyasi, askeri ve toplumsal yaklaşımları bakımından ayrışan iki evreyi temsil etmektedir.
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Eski Yunan ve Roma Tarihi, Ortaçağ Avrupa Tarihi |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 19 Ağustos 2025 |
| Kabul Tarihi | 8 Eylül 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 21 Ocak 2026 |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 4 Sayı: 1 |