Davudî Karsî’nin “Şerhu Risâle fî Usûli’l-Hadis” İsimli Eserinde Yer Alan Rivayetler Üzerine Bir Değerlendirme

Karsî’nin hadis usulü konularında şerh yazacak kadar bilgiye sahip olduğu ve usul kaynaklarını titiz bir şekilde kullandığı görülmektedir. Ancak onun aynı hassasiyeti eserinde yer verdiği rivayetleri seçmede ve bunların Hz. Peygamber’e aidiyeti konusunda gösterdiğini söylemek o kadar kolay değildir. Aynı durum, hadis metinlerini anlamada da geçerli olup bir nevi geçmişin tetkik edilmeden nakli şeklinde tezahür etmiştir. Bu makale, Davudî Karsî’nin “Şerhu risâle fî usûli’l-hadis” isimli eserinde yer verdiği rivayetlerin konularına göre tasnif edilerek, yeniden okunması, metin kritiği yapılması ve yorumlanması açısından önem arz etmektedir. Ayrıca bu değerlendirmede, usul konularında önemli bir bilgiye sahip olan müellifin rivayetlerin sıhhati ve kaynağı konusunda usulde olduğu gibi titiz davranmamasının sebepleri üzerinde de durulacaktır. Karsî’nin bu yönleriyle de gündeme gelmesinin yararlı olacağı düşünülmektedir.

It appears that Karsî had enough knowledge to write an explanation on the methodology of hadith and that he used the procedural sources meticulously. However, to say that he shows the same sensitivity in choosing the narratives that he has included in his work and about their belonging to the prophet is not easy. The same situation also applies in the understanding of the hadith texts, and it has manifested itself in transit without examining a kind of past. This paper is important in terms of reread, text critique and interpretation according to the subjects of the narrations that Davudî Karsî has included in his work titled "Şerhu risale fî usûl'l-hadis". In this evaluation, will also focus on the reasons why the author, who has an important knowledge of procedural matters, does not act as rigorously as it is about the well-being and the source of the narrations. It is thought that it would be beneficial to come to the agenda with these aspects of Karsî.