ART IN THE AGE OF DIGITAL REPRODUCTION: RECONSIDERING THE CONCEPT OF “AURA” IN DIGITAL ARTS

Öz

Since Walter Benjamin wrote his renowned essay “The Work of Art In The Age Of Mechanical Reproduction” in 1936, the aura of an artwork has always beean an issue of debate. Benjamin describes “aura” as an “art work’s unique existence at the place is happens to be” and claims that the aura of an artwork is born out of the combination of factors suck as uniqueness, tradition, distance and authenticity. Benjamin announces the “death of aura” as a consequence of new Technologies which enable artworks  to be reproduced mechanically. Considering Benjamin’s aura in digital arts, it can be observed that a majority of digital art forms do not match with Benjamin’s aura criterias. However, aura has not definetively decayed in the age of digital reproduction; it has transformed into a new form as a result of the advancements in media technologies. This paper aims to discuss how Benjamin’s aura finds its reflections in digital art. The paper proposes that digital reproduction has not exterminated the Aura of artworks but transformed it into a new form, which can be named as “digital aura”. 

Anahtar Kelimeler

• aura,Walter Benjamin,digital arts

DİJİTAL YENİDEN ÜRETİM ÇAĞINDA SANAT ESERİ: “AURA” KAVRAMININ DİJİTAL SANAT BAĞLAMINDA YENİDEN DEĞERLENDİRİLMESİ

Öz

Walter Benjamin’in birçok kuramsal çalışmaya esin kaynağı olan “Tekniğin Olanaklarıyla Yeniden Üretilebildiği Çağda Sanat Eseri” (1936) isimli makalesinden günümüze, sanat eserinin “aura”sı ya da  “hale”si tartışma konusu olmayı sürdürmektedir. Benjamin, sanat eserinin sahip olduğu “hale’yi” o sanat eserinin zaman ve uzam içindeki buradalığı, eserin meydana getirilmiş bulunduğu yerdeki biricik varlığı olarak tanımlar ve sanat eserinin halesinin biriciklik, gelenek, tarihe tanıklık, yaklaşılmazlık gibi etmenlerin birleşiminden doğduğunu iddia eder. Benjamin, teknik yeniden üretim çağında sanat eserinin sınırsız sayıda yeniden üretilmesi sonucu halesinin yitip gittiğini belirtir.Dijital sanat çeşitleri Walter Benjamin’in “hale” tanımı açısından ele alındığında birçoğunun Benjamin’in kıstaslarına uymadığını, ancak halenin tümüyle yitirilmediğini, aksine farklı medya biçemlerinde yeniden biçimlendirildiğini gözlemleriz.  Bu çalışmanın amacı, Benjamin’in “hale” kavramının dijital sanata nasıl yansıdığını tartışmaktır. Çalışmada özellikle sanal gerçeklik, artırılmış gerçeklik, tele-mevcudiyet gibi dijital sanat çeşitlerinden örnekler verilerek dijital yeniden üretimin, Benjamin’in iddia ettiği gibi “hale”yi tümüyle yok etmediği ancak yeniden biçimlendirerek “sanal hale’ye dönüştürdüğü savı tartışılacaktır. 

Anahtar Kelimeler

• aura,Walter Benjamin,dijital sanat

Kaynakça

1. Akın, Canan. 2015. Dijital Sanatlarda Etkileşimsellik: Türkiye’de Etkileşimsel Dijital Sanatın Konumu Üzerine Bir İnceleme. Basılmamış Doktora Tezi, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitusü, İstanbul
2. Benjamin, Walter. 2012. Tekniğin Olanaklarıyla Yeniden Üretilebildiği Çağda Sanat Yapıtı. Pasajlar. Çev. A.Cemal. İstanbul: Yapı Kredi Yayınları
3. Bolter, Jay David ve Grusin, Richard. 2000. Remediation. London: MIT Press
4. Davies, Char. 1997. Changing Space: Virtual Reality as an Arena of Embodied Being. Ed. R. Packer, K. Jordan. Multimedia: From Wagner to Virtual Reality içinde. (2001) New York: Norton& Company
5. Dixon, Steve.2007. Digital Performance: A History of New Media in Theater, Dance, Performance Art, and Installation. London: MIT Press.
6. Gatti, Gianna Maria. 2010. The Technological Herbarium. Edt. Trans. Alan Saphiro. Berlin: Avinus Verlag
7. Grau, Oliver.2003. Virtual Reality: From Illusion to Immersion. London:MIT Press
8. Hansen, Mark. 2004. New Philosophy for New Media. London: MIT Press

9. Manovich, Lev. 2003. Introduction to New Media Reader. The New Media Reader. Edt. Noah Wardrip- Fruin and Nick Montfront. London: MIT Press
10. McLuhan, Marshall. 1997. Understanding Media. London: Routledge Steuer, Jonathan. 1992. Defining Virtual Reality: Dimensions Determining Telepresence; Journal of Communication, 4: 72- 93