Araştırma Makalesi

Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme

Cilt: 13 Sayı: 2 29 Ocak 2026
PDF İndir
TR EN

Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme

Öz

Çalışma, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu uyarınca tek fail tarafından işlenen suçlarda gönüllü vazgeçme kurumunu açıklamaktadır. Gönüllü vazgeçme, kasıtlı bir suçun icra aşamasına ulaşan failin, serbest iradeyle bu suçun icra hareketlerini yarıda bırakması, neticesinin gerçekleşmesini veya suçun tamamlanmasını önlemesi durumuna verilen isimdir ve bu haliyle Türk hukukunda suçun icrasının ardından teşebbüs sorumluluğunun doğmadığı hali düzenleyen kurumdur. Çalışmada kurumun varlık gerekçesi, uygulanma koşulları ve sonuçları mevzuat, içtihat ve doktriner görüşler ışığında değerlendirilmiştir. Bu kapsamda icra hareketlerinin ne zaman başlamış ve tamamlanmış sayıla cağı, failin gerçekleştirmesi gereken vazgeçme hareketinin niteliği, gönüllü iradenin anlamı konularının üzerinde durulmuştur. Ayrıca, gönüllü vazgeçme kurumunun uygulama alanı bulması halinde failin cezasının nasıl belirlene ceği, özellikle vazgeçilen suçun geçitli suç, bileşik suç veya suçun nitelikli hali olması durumlarına da değinilmek suretiyle açıklanmıştır. Çalışma sonuç olarak gönüllü vazgeçmenin koşullarının Türk ceza hukukunda kabul edilen varlık amacıyla büyük oranda uyumlu bir şekilde yorumlandığını, buna karşılık bu yorumun kanunun lafzıyla kimi uyumsuzlukları içerisinde barındırdığını ortaya koymaktadır. Bunun yanında, gönüllü vazgeçmenin suç işlenmesini önleme yolundaki etkililiğinin faillerin suç işleme anındaki karar alma süreçlerine dair belirli bir varsayımı içerdiği ve bu varsayımın isabetliliğinin değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler

Kaynakça

  1. Acar H, “Ceza Hukukunda Gönüllü Vazgeçme Kurumu” (Yüksek Lisans Tezi, Çankaya Üniversitesi 2013) google scholar
  2. Akbulut B, Ceza Hukuku Genel Hükümler (Adalet Yayınevi 2023) google scholar
  3. Akdağ H, “Gönüllü Vazgeçme” (2013) 3 Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi 91 google scholar
  4. Aksoy İpekçioğlu P, Türk Ceza Hukukunda Suça Teşebbüs (Seçkin Yayıncılık 2009) google scholar
  5. Akyürek G, “Gönüllü Vazgeçme Düzenlemesi Gerekli Midir?” (2013) 10 Yeditepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi 183 google scholar
  6. Alwart H, Strafwürdiges Versuchen (Duncker & Humblot 1982) google scholar
  7. Amato A di, Criminal Law in Italy (4. edn, Wolters Kluwer 2020) google scholar
  8. Arabacı M, “Gönüllü Vazgeçme” (Yüksek Lisans Tezi, Anadolu Üniversitesi 2014) google scholar

Ayrıntılar

Birincil Dil

Türkçe

Konular

Mahkemeler ve Cezanın Belirlenmesi

Bölüm

Araştırma Makalesi

Yayımlanma Tarihi

29 Ocak 2026

Gönderilme Tarihi

27 Ocak 2025

Kabul Tarihi

21 Temmuz 2025

Yayımlandığı Sayı

Yıl 2025 Cilt: 13 Sayı: 2

Kaynak Göster

APA
Özgüç, L. E. (2026). Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, 13(2), 309-351. https://doi.org/10.26650/JPLC2025-1628146
AMA
1.Özgüç LE. Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi. 2026;13(2):309-351. doi:10.26650/JPLC2025-1628146
Chicago
Özgüç, Levent Emre. 2026. “Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme”. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi 13 (2): 309-51. https://doi.org/10.26650/JPLC2025-1628146.
EndNote
Özgüç LE (01 Ocak 2026) Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi 13 2 309–351.
IEEE
[1]L. E. Özgüç, “Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme”, Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, c. 13, sy 2, ss. 309–351, Oca. 2026, doi: 10.26650/JPLC2025-1628146.
ISNAD
Özgüç, Levent Emre. “Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme”. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi 13/2 (01 Ocak 2026): 309-351. https://doi.org/10.26650/JPLC2025-1628146.
JAMA
1.Özgüç LE. Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi. 2026;13:309–351.
MLA
Özgüç, Levent Emre. “Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme”. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi, c. 13, sy 2, Ocak 2026, ss. 309-51, doi:10.26650/JPLC2025-1628146.
Vancouver
1.Levent Emre Özgüç. Tek Failli Suçlarda Gönüllü Vazgeçme. Ceza Hukuku ve Kriminoloji Dergisi. 01 Ocak 2026;13(2):309-51. doi:10.26650/JPLC2025-1628146