ÇEVRE - İNSAN SAĞLIĞI İLİŞKİSİ AÇISINDAN SU VE SU ANALİZİNİN ÖNEMİ

Öz

Hayatın varlığı ve sürdürülmesi için vazgeçilmez olan suyun sağlığa uygun olması önemlidir. Su analizi ile sağlığauygunluğunun saptanması hem içme hem de kullanma suları için gerekmektedir. Sağlığa uygun su, renksiz, kokusuz, tadı hoş, berrak, nötr ya da hafif alkali olur. Organik madde, amonyak, nitrit, nitrat, deterjan içermez; kurşun, arsenik, kadmiyum, siyanür, krom, civa, nikel gibi ağır metalleri, pestisidleri ve polisiklik aromatik hidrokarbonlarıiçermez. Suda kalsiyum, fosfor, sodyum, potasyum, demir, çinko, bakır, krom, iyot, selenyum ve magnezyum gibivücuda gerekli olan minerallerin ise uygun miktarlarda bulunması istenir. Suyun bakteriyolojik analizinde E. Coli vekoliform bakteriler olmamalıdır. Bu derlemede suyun analiz yöntemleri hakkında bilgi verilmektedir

Anahtar Kelimeler

• Su, analiz, mikrobiyolojik, fiziksel, kimyasal

Kaynakça

1. Alim A. Sivas İl ve İlçe Merkezlerinde İçme Sularının Bakteriyo- lojik Analizi. Erciyes Üniversitesi, Mikrobiyoloji Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Kayseri, 1995.
2. Black RE. Cholera, Public Health&Preventive Medicine, in: Wallace RB, Doebbeling BN (eds), 14th edition, Appleton&Lan- ge, Stamfortd 1998, pp:240-243.
3. Christie AB. Salmonellosis. J R Coll Gen Pract 1969; 2:27-30.
4. Conway JB. Water Quality Management in Public Health&Pre- ventive Medicine, in: Wallace RB, Doebbeling BN(eds), 14th edition, Appleton&Lange, Stamfortd, 1998, pp:737-763.
5. Dedeakayoğulları H, Önal AE. Su firmalarının ilan ettikleri ana- liz sonuçlarından derlenmiştir, 2007.
6. Demirtaş S. Sivas Yöresindeki Bazı Kuyu Sularında Koliform Bakteri Araştırılması ve Soyutlanan E.coli Kökenlerinin Antibi- yotik Direnci. Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi, Mikrobi- yoloji Anabilim Dalı Uzmanlık Bitirme Tezi, Sivas, 1997.
7. Elin RJ. Magnesium metabolism in health and disease. Dis Mon 1988; 34:161-219.
8. Fırat M, İçme suyu ve sağlığımız, Çevre ve çocuk sağlığı sem- pozyumu, İstanbul, s:179-186, 2002.

9. Guidelines for drinking water quality Vol 1. Recommendations. WHO, JK Fawell, R Mascarenhas (eds), Geneva, pp 47- 174, 1993.
10. Guidelines for drinking water quality Vol.2. Health Criteria and other supporting information. WHO, JK Fawell, R Mascarenhas (eds),Geneva, 1984; pp: 100-5.
11. Guillemin F, Henry P, Uwechue N, Monjour L. Fecal contamina- tion of rural water supply in sahelian area. Wat Res 1991; 25: 923-927.
12. Güler Ç. HacettepeÜniversitesi, Halk Sağlığı Anabilim Dalı, Ders Notları, 1997-1998.
13. Güler Ç. Su Kalitesi. Çevre Sağlığı Temel Kaynak Dizisi: 69. An- kara, 1997.
14. Hapçıoğlu B., Dişçi R., Demir L., Başak E., Güray Ö., Özer N. Türkiye içme sularında florürün bölgesel dağılımı. İstanbul Üni- versitesi Diş Hekimliği Fakültesi Dergisi 1992; 26:222-3.
15. Mc.Lean RM. Magnesium and its therapeutic uses:A review, Am J Med 1994; 96:63-76.
16. Robins-Browne RM. Traditional enteropathogenic Escherichia Coli of infantile diarrhea. Rev Infect Dis 1987; 9:28.
17. Shah GM, Kirschenbaum MA. Renal magnesium wasting asso- ciated with therapeutic agents. Miner Electrolyte Metab 1991; 17:58-64.
18. Shehata, A M, Ghandour, I A. A map of natural florur in drinking water in Sudan. Odontostomatol-Trop 1990; 13: 17-21.
19. T.C Sağlık Bakanlığı İnsani Tüketim Amaçlı Sular Hakkında Yö- netmelik; İçme Suları için Mikrobiyolojik Parametreler ( Ek1), Ankara, 2005.
20. T.C. Sağlık Bakanlığı Temel Sağlık Hizmetleri Genel Müdürlü- ğü, Çevre Sağlığı Daire Başkanlığı, Su Güvenliği ve Sağlığı Şu- be Müdürlüğü, İçilebilir Nitelikteki Suların İstihsali, Ambalajlan- ması, Satışı ve Denetlenmesi Hakkında Yönetmelik, Resmi Ga- zete 1997; 23:144.
21. Tekbaş Ö.F Pratik Su Analizi ve Su Dezenfeksiyonu. Tıbbi Do- kümantasyon Merkezi Yayınları. No: 25, Ankara, 1999.
22. Tekbaş F, Güleç M. Suların Sertlik Dereceleri ve Sağlık Etkileri, TSK Koruyucu Hekimlik Bülteni, 2004; 3.
23. TTB, Hekimler ve Tabib Odaları için Mevzuat http://www.ttb.org.tr/mevzuat/index.php?option=com_con- tent&task=view&id=293&Itemid=35.
24. Tuncay H. Su Kalitesi. Ege Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınla- rı. İzmir, 1994.
25. WHO: Fluorine and Florurs. WHO Environmental Health Crite- ria No 36. WHO, Geneva, 1984.
26. Velicangil S, Hekimler, Sanayi (İş) Hekimleri, Diş Hekimleri, Ec- zacılar ve Sağlık (Çevre) Mühendisleri için Koruyucu ve Sosyal Tıp, Filiz Kitabevi, 1980, s:126-150, 337,398.
27. Yıldız A., Genç Ö., Bektaş S., Enstrümental Analiz Yöntemleri. 2. Baskı, Hacettepe Üniversitesi Yayınları, Ankara 1997; 85-111.