Üçüncü Gözün Hatırlamadaki Yeri Açısından Ruh-Beden İlişkisi

İnsan, varlık dünyasında en gelişmiş beyne sahip olan canlıdır. Düşünmek, konuşmak ve hatırlamak gibi onu diğer canlıların beyninden ayıran özellikleri ile günümüz bilgi çağında bile insan beyni, henüz tam olarak anlaşılamayan karmaşık bir yapıya sahiptir. Aynı zamanda insan, güçlü bir hafıza ve gelişmiş öğrenme yeteneği bakımından diğer canlılardan çok daha ileridedir. Hafızayı, geçmiş deneyimleriyle edindiği bilgiyi, şimdiki zamanda kullanabilmek için hatırlama eyleminin yardımıyla bir araç olarak kullanır. Hafızanın iki temel fonksiyonlarından biri hatırlama, diğeri de unutmadır. Hatırlama, geçmişte yaşanmış olayların, öğrenilmiş bilginin bugüne taşınması eylemidir. Gözlem, görüşme ve belge analizine dayalı nitel bir çalışma olan bu araştırmada şu sorulara cevap aranacaktır: İnsan geçmişi hatırlarken kendisini neden dışarıdan bakan başka bir göz üzerinden görür? Bu hatırlama biçiminde “epifiz bezi”nin, yani “üçüncü göz”ün bir fonksiyonu var mıdır? Bu “üçüncü göz” insanın kendisi, yazıcı melekler Kirâmen Kâtibîn ya da Allah’ın bizâtihî kendisi; veya bunların üçü aynı anda olabilir mi? Dolayısıyla insan, büyük ve tek bir sistemin bağlantılı bir parçası mıdır?