Situation of Hypocrites as a Social Risk Factor in The Qur'an

Öz

Societies are dynamic structures that contain different elements, this difference can be an opportunity or a cause of conflict. Conflicts are often due to the effort to find more places and dominate in life. Social risk is a set of hazards that are unclear and likely to occur, disrupting the social order. In the study, the behavior of hypocritical typing as a social risk factor and the activities of hypocrites in the past will be discussed in terms of risk. The study aims to evaluate the types of action of hypocrites as social risk factors in terms of a) family structure and location b) settlement and urban problems c) moral deprivation d) basic security e) poverty f) migration g) unemployment. In the study, historical documentation technique was used in the context of the interpretive approach. In this context, it is considered as an example of the actions of the hypocrites in the Qur'an that attempting to open a separate place of worship in order to produce an alternative identity, activities that reduce the motivation of Muslims during migration, efforts to prevent the integration of Muslims through constant negative assessments and actions in poverty, migration and war situations, and collaborations against Muslims in the war of Hendek.

Anahtar Kelimeler

• Social risk,Risk,Hypocrites,Sociology of Religion,Qur'an

Sosyal Risk Faktörü Olarak Kur’an’da Münafıkların Durumu

Öz

Toplumlar farklı unsurları içeren dinamik yapılardır, bu farklılık bir fırsat olabileceği gibi çatışma sebebi de olabilmektedir. Çatışmalar genellikle yaşamda daha fazla yer edinme ve hâkimiyet kurma çabasından kaynaklanmaktadır. Sosyal risk, ne şekilde ortaya çıkacağı belli olmayan, gerçekleşmesi muhtemel olan ve toplumda sosyal düzeni bozmaya sebep olacak olan tehlikeler bütünüdür. Bu nedenle çalışmada, Kur’an’da münafık tiplemelerinin davranışları ve münafıkların geçmiş dönemde yaptıkları faaliyetler, sosyal risk açısından ele alınacaktır. Çalışmada münafıkların eylem tipleri sosyal risk bağlamında ele alınarak sosyal yapı ve toplumsal zararlar açısından a) aile düzeni ve konumu b) yerleşim, kentsel sorunlar c) ahlaki yoksunluk d) temel güvenlik e) yoksulluk f) göç h) işsizlik bağlamında değerlendirilmektedir. Çalışmada anlayıcı yaklaşım metodolojisi bağlamında tarihsel dokümantasyon tekniği kullanılmıştır. Bu bağlamda münafıkların, alternatif bir kimlik üretme adına ayrı bir ibadethane açma girişimleri, hicret esnasında Müslümanların motivasyonlarını düşürücü faaliyetleri, yoksulluk, göç ve savaş durumlarında sürekli negatif değerlendirme ve eylemlerle Müslümanların bütünleşmesini engelleme çabaları ve Hendek Savaşı’nda Müslümanların aleyhine tavırları sosyal risk faktörü olarak Kur’an’da münafıkların eylemlerine örnekler olarak değerlendirilmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Risk,Risk,Münafıklar,Din Sosyolojisi,Kur'an

Kaynakça

1. Adak, Nurşen. ‘’ Sosyal Bir Problem Olarak İşsizlik Ve Sonuçları’’. Toplum ve Sosyal Hizmet 21/2 (2010), 106-116.
2. Akgüç, Ahmet. ‘’ İnsan İradesi Ve Sorumluluğunun Kategorik Ve Zihinsel Varlık Temelleri’’. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi 7/26 (2008), 252-270. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/70070
3. Alper, Hülya. ‘’Münafık’’. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Erişim 12 Kasım 2019. https://islamansiklopedisi.org.tr/munafik
4. Alper, Hülya. ‘’Nifak ya da İmanda Çatışma (Kur’ân-ı Kerîm Bağlamında Nifak Psikolojisi Üzerine Bir İnceleme)’’ . M.Ü. İlahiyat Fakültesi Dergisi 22/1 (2002), 5-24.
5. Aksan, Gamze. ‘’Yoksulluk ve Yoksulluk Kültürünün Toplumsal Görünümleri’’. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (2012), 9-19.
6. Bayhan, Vehbi. ‘’Yeni Toplumsal Hareketler ve Gezi Parkı Direnişi ‘’ . Birey ve Toplum Sosyal Bilimler Dergisi 4/7 (2014), 23-57. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/40810
7. Bingöl, Abdülkerim. ‘’Kur’an’da Münafıkların Tenkidi’’. Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 4/1 (2016) , 149-168.
8. Çağlayan, Ramazan. ‘’Risk İlkesi Gereğince İdarenin Kusursuz Sorumluluğu Bağlamında Sosyal Risk İlkesi’’. Sorumluk ve Tazminat Hukuku Sempozyumu, Ankara:2009.

9. Çıtak, H. Alperen. İdarenin Kusursuz Sorumluluğu Bağlamında Sosyal Risk İlkesi. Ankara: Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2013.
10. Duman, M. Zeki. ‘’İslam’ın Köle Ve Cariye Sorununa Yaklaşımı’’. İlahiyat Fakültesi Dergisi s.12 (2011), 1-54.
11. El-Isfahânî, Râğıb. Müfredat. çev. Abdulbaki Güneş vd. . İstanbul: Çıra Basım Yayın, 2012.
12. Ebu’l A’la Mevdudi. Tefhim’ul Kur’an. Çev. Muhammed Han Kayani vd. . 4 Cilt. İstanbul: İnsan Yayınları, 2005.
13. Esed, Muhammed. Kur’an Mesajı. çev. Cahit Koytak vd. . İstanbul: İşaret Yayınları, 2000.
14. Gündüz, Şinasi. ‘’Otoritenin Teolojik Meşruiyeti: Kutsal Bir Fenomen Olarak Otorite’’. Milel ve Nihal İnanç Kültür ve Mitoloji Araştırmaları Dergisi 14/1 (2017), 10-12.
15. Günerigök, Mustafa. Risk Toplumu ve Din. Ankara: Maarif Mektepleri, 2018.
16. Güngör, Özcan. “Kur’an’da Sosyal Bütünleşme’’. Diyanet İlmi Dergi 43/2 (2007), 173-190.
17. Hodges, Ernest V.E. vd. . ‘’Individual Risk and Social Risk as Interacting Determinants of Victimization in the Peer Group’’. the American Psychological Association . 33/6 (1997) , 1032-1039.
18. Holzmann, Robert vd. ‘’ Social Risk Management: The World Bank’s Approach to Social Protection in a Globalizing World ‘’. Social Protection Department The World Bank ( 2003), 1-20.
19. İnce, Murat. ‘’Toplumsal Tabakalaşma ve Eşitsizlik’’. Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi 19/1 (2017), 249-319.
20. Karaoğlan, Arslan. ‘’ Kur’an’da Anlatılan Münafık Tipolojilerinin En Belirgin Karakteristik Özellikleri -Nisâ 142-143. Ayetleri Örneği ‘’. Eskiyeni Dergisi sayı 38 (2019), 45-76.
21. Kaypak, Şafak. ‘’Kentsel Bir Sorun Olarak Kentsel Güvenlik’’. Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi 4/33 (2016), 35-50.
22. Kılıç, Ünal. ‘’Hz. Peygamber Döneminde Zekât Uygulaması‛’. Tarihte Ve Günümüzde Zekât Uygulamaları. ed. Necmettin Kızılkaya. 1/45-64. İstanbul: Ensar Neşriyat, 2017.
23. Kızmaz, Zahir.’’ Din Ve Suçluluk: Suç Teorileri Açısından Kuramsal Bir Yaklaşım’’. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 15/1 (2005), 189-215.
24. Kirman, M. Ali. Din Sosyolojisi Terimleri Sözlüğü. İstanbul: Rağbet Yayınları, 2.Basım, 2016.
25. Koçyiğit, Talat. ‘’Abdullah B. Übey B. Selûl ‘’. Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. Erişim 8 Aralık 2019. https://islamansiklopedisi.org.tr/abdullah-b-ubey-b-selul
26. Kur’an-ı Kerim Meali. Çev. Hayrettin Karaman vd. . Ankara: Kalkan Yayıncılık, 2. Baskı, 2016.
27. Macionis, John J. Socıology. Çev: Vildan Akan. Ankara: Nobel Akademik Yayıncılık, 13. Basımdan Çeviri, 2017.
28. Marshall, Gordon. Sosyoloji Sözlüğü. çev. Osman Akınhay vd. .Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları, 1999.
29. Öğülmüş, Selahaddin. ‘’ Sosyal Yardım Algısı ve Yoksulluk Kültürü’’. Aile Toplum ve Eğitim-Kültür ve Araştırma Dergisi 7/26 (2011), 83-96.
30. Öngüt, Ömer. Hz.Kuran’da Yahudilerin Hristiyanların ve Münafıkların İçyüzü. İstanbul: Hakikat Neşriyat. 1.Basım,2007.
31. Özgün, Hüseyin. Münafık ve Münafıklar. Ankara: Gaye Matbaası, Ty.
32. Seyyar, Ali. Sosyal Siyaset Terimleri Ansiklopedik Sözlük. İstanbul: Beta Basım Yayım, 1.Basım, 2002.
33. Solak, Adem. Türkiye’nin Suç Ve Sosyal Risk Haritası. Ankara: Atlas Akademik Basın Yayın Dağıtım, 2016.
34. Soycan, Mustafa. ‘’Taberî Tefsirinde Hicret’’. Kocaeli İlahiyat Dergisi 3/1 (2019), 123-156.
35. Sülün, Murat. ‘’ Sevgi Ve Nefret Bağlamında Kur' an' a Göre Öteki’’ İslam' da Sevgi Temelinde Beşeri Münasebetler Tartışmalı İlmi Toplantı, İstanbul:2010.
36. Şahiner, Necmettin. Din Köstebekleri. İstanbul: Hayykitap, 2016.
37. Timuroğlu, M. Kürşat vd. . ‘’Örgütsel Güven Algısı ve Örgütsel Vatandaşlık Davranışı İlişkisi’’. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi 23/4 (2019), 1767-1783.
38. Tokat, Remzi. Abdullah Bin Ubeyy’in Hayatı Ve Faaliyetleri. Çorum: Hitit Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi, 2016.
39. Türk Dil Kurumu Sözlükleri. Erişim 11 Kasım 2019. https://sozluk.gov.tr/
40. Yıldız, Hayrettin. ‘’İdarenin Sosyal Risk Sorumluluğunda İlliyet Bağı Meselesi’’. Türkiye Barolar Birliği Dergisi (2016), 135-178. http://tbbdergisi.barobirlik.org.tr
41. Zemahşerî. El-Keşşâf. çev. Muhammed Coşkun vd. . 1.Cilt. İstanbul: Türkiye Yazma Eserler Kurumu Başkanlığı Yayınları, 2016.