This article aims to reassess Peter Zumthor’s Shelter for Roman Ruins in Chur within the discourse of architectural conservation by examining the integrated roles of light, material, and tectonic logic. Questioning the modernist “glass box” paradigm that isolates historical remains, the study proposes an alternative understanding of preservation grounded in porosity and atmosphere. Methodologically, the research is based on a qualitative architectural analysis informed by phenomenological theory, reading the building through Gottfried Semper’s concept of Bekleidung (cladding) and Kenneth Frampton’s notion of tectonic culture. Within this framework, particular attention is given to the permeable timber lamella wall system and the organization of interior circulation. The findings demonstrate that light in this project functions not as a passive means of illumination, but as an active architectural agent that filters perception, constructs atmosphere, and mediates between past and present. The discussion reveals how the building’s “breathing” envelope, shaped by light, shadow, and material aging, intensifies spatial experience and situates the archaeological remains within a living environmental context rather than a frozen historical display. In conclusion, the study argues that Zumthor’s Shelter for Roman Ruins offers an alternative model for conservation architecture, one that activates memory through atmosphere and redefines light as a constitutive material of architectural meaning.
Phenomenological Light Architectural Atmosphere Material Radiance Porous Envelope Filtered Daylight
Bu makalenin amacı, Peter Zumthor’un Chur’daki Roma Kalıntıları Barınağı’nı, mimari koruma söylemi içinde ışık, malzeme ve tektonik mantığın bütünleşik rolü üzerinden yeniden değerlendirmektir. Çalışma, modernizmin tarihsel kalıntıları yalıtan şeffaf “cam kutu” yaklaşımını sorgulayarak, gözeneklilik ve atmosfer kavramları üzerinden alternatif bir koruma anlayışı ortaya koymayı hedeflemektedir. Araştırma yöntemi, fenomenolojik mimarlık kuramı çerçevesinde nitel bir mimari çözümlemeye dayanmakta; yapı, Gottfried Semper’in Bekleidung (giydirme) teorisi ve Kenneth Frampton’ın tektonik kültür kavramı bağlamında okunmaktadır. Bu kapsamda, ahşap lamelalardan oluşan geçirgen duvar sistemi ve iç mekândaki dolaşım kurgusu ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir. Bulgular, ışığın bu yapıda yalnızca pasif bir aydınlatma aracı değil, algıyı filtreleyen, atmosferi kuran ve geçmiş ile şimdi arasında zamansal bir aracı olarak işleyen aktif bir mimari bileşen olduğunu göstermektedir. Tartışma bölümünde, yapının “nefes alan” kabuğunun ışık, gölge ve malzeme yaşlanması yoluyla mekânsal deneyimi derinleştirdiği ve arkeolojik kalıntıları donmuş bir tarih nesnesi olmaktan çıkararak yaşayan bir çevresel bağlama yerleştirdiği ortaya konulmaktadır. Sonuç olarak çalışma, Zumthor’un Roma Kalıntıları Barınağı’nın, ışığı kurucu bir malzeme olarak ele alan bu yaklaşımıyla, mimari koruma alanında atmosfer üzerinden hafızayı etkinleştiren alternatif bir model sunduğunu savunmaktadır.
Fenomenolojik Işık Mimari Atmosfer Malzemenin Işıması Gözenekli Kabuk Filtrelenmiş Gün Işığı
| Birincil Dil | İngilizce |
|---|---|
| Konular | Mimari Miras ve Koruma, Mimari Tarih, Teori ve Eleştiri, Mimari Tasarım |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 30 Ocak 2026 |
| Kabul Tarihi | 9 Şubat 2026 |
| Yayımlanma Tarihi | 25 Şubat 2026 |
| IZ | https://izlik.org/JA94MF57LA |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 5 Sayı: 1 |
Creative Commons License
Digital International Journal of Architecture, Art & Heritage by https://aybu.edu.tr/jah/en is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.