Fatherhood Role Perception in Turkey: Attitudes and Behaviors of Father

Öz

Aim: This study was carried out to examine the fathers' role acquisition process, attitudes and behaviors of fathers who have babies in the 0-3 age range. Methods: The research was conducted in a cross-sectional feature between June 2019 and March 2020 at a private university. 150 fathers (second and more fathers: 79; first time dad :71)working as academic or administrative staff at the university were included in the research sample. The research data were collected by the researchers using a questionnaire prepared in line with the literature. In the statistical analysis of the data; Pearson Chi-Square tests, Yates Corrected ChiSquare, Fisher's Exact tests were used in the analysis of categorical data. Results: 47.9% of first-time fathers and 60.8% of second-time fathers and more than one father stated that they felt they were fathers when they first saw the baby, and no difference was found between the groups (p=0.133). 78.9% of the first-time fathers group and 94.9% of the second-time fathers group stated that they did not attend the birth preparation class or a course, and there was a significant difference between the groups (p=0.007). It was determined that there was no difference between the groups in maintaining the physiological care of the baby, and the group with more fathers for the second time gave physical care at a higher rate. When the groups were compared in terms of preparation for the paternity role, physical care of the baby, father-infant relationship, and support to the spouse, it was determined that there was no statistically significant difference. Usage in Practice: When the participants see the baby for the first time, they feel that he is a father, attend the birth preparation classes or courses at a low rate, and support their spouses in the process of adapting to motherhood and breastfeeding at a low rate.

Anahtar Kelimeler

• Fathers; Paternity; Father-Child relationship; Fatherhood Perception; Care; Participation in childcare

Türkiye’de Babalık Rol Kazanımı: Babaların Tutum ve Davranışları

Öz

Amaç: Araştırma, toplumunun kültürel yapısına özgü babalık rol kazanım süreci, babaların tutum ve davranışlarını incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Araştırma, bir üniversitede Haziran 2019-Mart 2020 tarih aralığında kesitsel özellikte yapılmıştır. Araştırma örneklemine üniversitede akademik veya idari personel olarak çalışan 150 baba (2 ve üzerinde baba olan: 79; ilk kez baba olan:71) alınmıştır. Araştırma verileri, araştırmacılar tarafından literatür doğrultusunda hazırlanan anket formu kullanılarak toplanmıştır. Verilerin istatistiksel analizinde; tanımlayıcı istatistikler için sayı ve yüzde, oluşturulan çapraz tabloların analizinde ki-kare testlerinden Pearson Ki Kare, Yates Düzeltmelik Ki Kare, Fisher’s Exact testlerinden yararlanılmıştır. Bulgular: İlk kez baba olanların %47.9’u, 2 ve üzerinde baba olanların %60.8’i baba olduğunu bebeği ilk gördüğünde hissettiğini belirtmiş olup gruplar arasında fark bulunmadığı saptanmıştır (p=0.133). İlk kez baba olan grubun %78.9’u, 2 ve üzerinde baba olan grubun %94.9’u doğuma hazırlık sınıfına veya kursa katılmadığını belirtmiş olup gruplar arasında anlamlı fark olduğu saptanmıştır (p=0.007). Bebeğin fizyolojik bakımının sürdürülmesi bakımından gruplar arasında farklılık olmadığı, 2 ve üzerinde baba olan grubun daha yüksek oranda fiziksel bakım verdiği belirlenmiştir. Babalık rolüne hazırlık, fiziksel bakım, baba bebek ilişkisi, eşe destek olma bakımından gruplar karşılaştırıldığında fark olmadığı belirlenmiştir. Sonuç: Katılımcılar bebeği ilk gördüğünde baba olduğunu hissetmekte, doğuma hazırlık sınıfı veya kurslara düşük oranda katılmakta, anneliğe uyum sürecinde eşlerini zayıf oranda rahatlatmakta, emzirme konusunda düşük oranda eşlerine destek olmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• babalar
• babalık
• babalık algısı
• baba-çocuk ilişkisi
• algı
• bakım
• çocuk bakımına katılım

Kaynakça

1. 1. O'Keane V, Lightman S, Patrick K, et al. Changes in the maternal hypothalamic-pituitary-adrenal axis during the early puerperium may be related to the postpartum ‘blues’.Journal of Neuroendocrinology. 2011;23(11):1149-1155.
2. 2. Karakoç H, Başkaya Y, Özerdoğan N. Meleis’ in geçiş kuramına dayalı postpartum dönemde bakım. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi. 2016;5(4):101-106.
3. 3. Im E. Afaf Ibrahim Meleis transition theory. Mosby; 2010.
4. 4. Meleis A. Transitions Theory: Middle range and situation spesific theories in nursing research and practices. Springer Publishing Company; 2010.
5. 5. Seviğ Ü, Tanrıverdi G. Kültürlerarası hemşirelik. İstanbul Tıp Kitabevi; 2012.
6. 6. Ergin A, Özdilek R. Değişen babalık rolü ve erkek sağlığına etkileri. Hemşirelikte Eğitim ve Araştırma Dergisi. 2014;11:3-8.
7. 7. Coşkun T, Aydın S, Çatak B. Do social determinants of health affect postpartum depression?. TAF Preventive Medicine Bulletin. 2016; 15:414-420.
8. 8. Demir S, Şentürk M, Çakmak Y, Altay M. Postpartum depression and associated factors in patients who admitted to our clinic to make child birth. Haseki Tıp Bülteni. 2016;54:83-90.

9. 9. Tezel Şahin F, Özbey S. Okul öncesi eğitim programlarında uygulanan aile katılım çalışmalarında baba katılımının yeri ve önemi. Aile ve Toplum Eğitim Kültür ve Araştırma Dergisi. 2009;5:30-39.
10. 10. Telli AA, Özkan H. 3-6 yaş grubu çocuğu olan babaların babalık rolü algısı ve etkileyen faktörlerin belirlenmesi. İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hastanesi Dergisi. 2016;6(2):127-134.
11. 11. Erdoğan A. Çocuğun psikososyal gelişimde babanın rolü. Yeni Symposium (Psikiyatri,Nöroloji ve Davranış Bilimleri Dergisi). 2004;42:147-153.
12. 12. Pontes C, Osorio M, Alexandrino A. Building a place for the father as an ally for breast feeding. Midwifery. 2009;25:195-202.
13. 13. Sevil Ü, Özkan S. Fathers’ functional status during pregnancy and the early postnatal period. Midwifery. 2007;25(6):665-672.
14. 14. Ozgun O, Erden S, Çiftçi A. Examining different perspectives on fatherhood: a socio-cultural approach. Procesida Social and Behavioral Sciences. 2011;15(1):364-368.
15. 15. Özkan H, Çelebioğlu A, Üst Z, Kurudirek F. Doğum sonu dönemde babaların ebeveynlik davranışlarının incelenmesi. İzmir Dr Behçet Uz Çocuk Hastanesi Dergisi. 2016;6(3):191-196.
16. 16. Esin M. Örnekleme. İçinde: Erdoğan S, Nahcivan N, Esin M, eds. Hemşirelikte Araştırma Süreç, Uygulama ve Kritik. İstanbul: Nobel Tıp Kitabevleri; 2014:173.
17. 17. Draper H. Paternity fraud and compensation for misattributed paternity. Journal of Medical Ethics. 2007;33:475-480.
18. 18. Kavlak O, Anne ŞA. Anne ve babaya ait bağlanma ve hemşirenin sorumlulukları. Ege Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi. 2007;23(2):183-194.
19. 19. Kırman A, Doğan Ö. Anne-baba çocuk ilişkileri: bir meta-sentez çalışması. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Fakültesi Dergisi. 2017;4(1):28-49.
20. 20. Mercan Z, Şahin FT. Babalık rolü ve farklı kültürlerde babalık rolü algısı. Uluslararası Erken Çocukluk Eğitimi Çalışmaları Dergisi .2017;2(2):1-10.
21. 21. Zeybekoğlu Ö. Günümüzde erkeklerin gözünden babalık ve aile. Mediterranean Journal of Humanities. 2013;3(2):297-328.
22. 22. Sevil Ü, Kavlak O. Couvade sendromu (sempatik gebelik). Aile ve Toplum, Eğitim ve
23. 23. Kültür Araştırma Dergisi. 2003;2(6):49-53.
24. 24. Cooney T, Pedersen F, Indelicato S, Palkovitz R. Timing of fatherhood : Is " on-time " optimal?. J Marriage Fam. 2019;55(1):205–215.
25. 25. Özkan H, Polat S. Maternal identity development education on maternity role attainment and my baby perception of primiparas. Asian Nursing Research. 2011;5(2):108-117.
26. 26. Küçükosmanoğlu E, Acar Y, Altınel N, et al. Doğacak Bebeğin Emzirilmesi Konusunda Baba Adaylarının Yaklaşımı. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi. 2001;1(44):349-354.
27. 27. Februhartantyl J, Bardosono S, Septiaril A. Problems During Lactation are Associated with Exclusive Breastfeeding in DKI Jakarta Province: Father's Potential Roles in Helping to Manage These Problems. Malaysian Journal of Nutrition. 2006;12(2):167-180.
28. 28. Gözükara F. Emzirmenin başarılmasında anahtar faktör: Baba desteğinin sağlanması ve hemşirenin rolleri. Harran Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 2014;11(3):289-296.
29. 29. Fenwick J, Bayes S, Johansson M. A qualitative investigation into the pregnancy experiences and childbirth expectations of Australian fathers-to-be. Sexual & Reproductive Healthcare.2012;3(1):3-9.
30. 30. Arıdağ N, Erus SM, Seydooğulları S. Eş desteğinin evlilik doyumu ve psikolojik iyi oluş ile ilişkisi. Electronic Journal of Social Sciences. 2019;18(71):1014-1024.
31. 31. Yıldırım İ. Eş destek ölçeğinin geliştirilmesi. Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi. 2004;3(22):19-25.
32. 32. Bawadi H, Qandil A, Al-Hamdan Z, et al. The role of fathers during pregnancy: A qualitative exploration of arabic fathers’ beliefs. Midwifery. 2016;32:75-80.