How Did Social Evolution Of Observation Develop In Visual Arts?: Authenticity, Profilicity, And Communicative Gaze

Bu makale, dijital çağda görsel sanatlar ile iletişimsel kimlik performansları arasındaki yapısal ve kavramsal ortaklıkları Luhmann’ın gözlem (observation) kuramı, Taylor’ın otantiklik (authenticity) üzerine düşünceleri ve Moeller & D’Ambrosio’nun profilisite (profilicity) kavramı çerçevesinde ele almaktadır. Öznenin kendi kimliğinin sunumunda, Goffman’dan itibaren gözetim, görünürlük ve temsil süreçlerinin nasıl dönüşüme uğradığına odaklanırken, bu dönüşümü görünür kılmak için sanat tarihinden bakış açısı ve iletişimsel rolü güçlü olan belirli örnekler seçilmiştir. Hopper, Picasso ve Schiele’nin eserlerinden hareketle bu dönüşümün tamamen yeni olmadığı ortaya konulurken, onların görsel sanat stratejilerinde izleri aranmaktadır. Hopper’da yalnızlığın estetik sunumu, modern bireyin iletişimsel izolasyonunu ve yabancılaşmasını temsil ederken, Picasso’nun kübizmle parçalanmış çoklu bakışları ve kimliğin çoklu perspektiflerden inşa edilmesine dair görsel analojiyi kurmaktadır. Schiele’nin otoportreleri ise izleyici bakışının benliğin kurucu rollerine örnek teşkil etmektedir. Çalışma, bireyin dijital platformda kendi kimliğini profiller üzerinden şekillendirirken otantik iletişimin doğasının bileşenleri açısından zedelendiği savına dayanmaktadır. Birey, bu görünürlük kaygısı içinde, hem kendi benliğini yaşamaya çalışan hem de sürekli bu kimliklerin optimize edildiği bir temsili yönetmeye çalışan bir özneye dönüşür; bu, kendi sunumuyla gerçek iletişim arasında sürekli bir gerilime işaret eder. Buradan hareketle, bu araştırma, sanat ve iletişim felsefesini birleştiren okumaların modern öznenin gözlemlenmesi ve kendi profil ve kimlik üretim süreçlerinin anlamlandırılmasında önemli bir analitik çerçeve sunduğunu ortaya koymaktadır. Felsefi yaklaşımları seçilen sanat eserlerinin analizleriyle bir araya getiren bu çalışma, gelecekte sanat çalışmalarında gözlem, temsil ve kimlik ilişkisine dair yöntemsel ve analitik bir yaklaşım sunmaktadır.

This paper investigates the conceptual correspondences between the visual arts and the performance of identity in the contemporary digital era, employing the theory of observation, discourses on authenticity, and the framework of profilicity as principal analytical lenses.The analysis contends that modalities of self-presentation and identity experience have undergone fundamental transformation since the era of Goffman, owing to the proliferation of digital technologies that instantiate novel forms of surveillance, hyper-visibility, and mediated self-representation.Through critical engagement with canonical instances from art history, the article’s purpose is to demonstrate that these dynamics possess historical antecedents in the visual strategies of artists including Hopper, Picasso, and Schiele and different visual representations of observation regimes Hopper’s renderings of isolation and urban solitude are interpreted as potent metaphors for the communicative isolation and alienation intrinsic to modern subjectivity in modern world.Picasso’s Cubist oeuvre is examined as a visual corollary to the fragmented, multi-perspectival construction of identity, while Schiele’s self-portraits illuminate the constitutive role of the observer’s gaze in the ontogenesis of the self.In conclusion, moving beyond descriptive art historical analysis, the article conceptualizes the visual arts as a locus of second-order observation and articulates a hybrid epistemological approach that synthesizes philosophical reflection with rigorous visual analysis.