A LITERATURE SURVEY ON RURAL DEVELOPMENT

Öz

Economic development refers to a dynamic process that aims to increase national income both quantitatively and qualitatively to improve the welfare level of societies in economic, social, political and cultural areas. In this context, perhaps the most vital element in today's economy is increasing the welfare level of societies. Rural development, one of the sub-branches of development, is the on-site development of rural communities in economic, social, cultural and many other aspects. The aim of this study is to reveal the general perspective of the studies in the literature on rural development from past to present. In this study prepared for this purpose, studies on rural development were examined under various subheadings. It has been observed that studies on rural development generally focus on rural tourism and geographically indicated products

Anahtar Kelimeler

• Economic Development
• Rural Development
• Welfare Level

KIRSAL KALKINMA ÜZERİNE BİR LİTERATÜR ARAŞTIRMASI

Öz

Ekonomik kalkınma, niceliksel olarak milli gelirin artırılmasının yanı sıra niteliksel olarak da toplumların ekonomik, sosyal, siyasi ve kültürel alanlarda refah seviyesinin iyileştirilmesini hedefleyen dinamik bir süreci ifade etmektedir. Bu kapsamda, günümüz ekonomilerinde belki de en hayati unsur toplumların refah düzeyinin artırılmasıdır. Kalkınmanın alt dallarından biri olan kırsal kalkınma ise kırsal toplulukların ekonomik, sosyal, kültürel ve daha pek çok yönden yerinde kalkındırılmasıdır. Bu çalışmanın amacı geçmişten günümüze kırsal kalkınma üzerine gerçekleştirilen literatürdeki çalışmaların genel perspektifini ortaya koymaktır. Bu amaç doğrultusunda hazırlanan bu çalışmada kırsal kalkınma üzerine yapılan çalışmalar çeşitli alt başlıklar altında incelenmiştir. Kırsal kalkınma üzerine yapılan çalışmaların genellikle kırsal turizm ve coğrafi işaretli ürünler üzerine yoğunlaştığı gözlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• Ekonomik Kalkınma
• Kırsal Kalkınma
• Refah Düzeyi

Kaynakça

1. Abreu, I. & Mesias, F. J. (2020). The Assessment of Rural Development: Identification of An Applicable Set of Indicators Through A Delphi Approach. Journal of Rural Studies, 80, 578-585.
2. Ahsan, M. M. & Duman, D. (2022). Kırsal Yerleşimlerde Gençlerin Göç Etme Eğilimleri ve Etkileri: Bitlis İli Adilcevaz İlçesi Örneği. Journal of Academic Value Studies, 8(3), 231-243.
3. Akça, H. (2004). Dünya’da ve Türkiye’de Kırsal Turizm. Standart Ekonomik ve Teknik Dergi, 513, 61-70.
4. Akça, H. (2005). Burdur İlinin Kırsal Turizm Potansiyeli ve Değerlendirilmesi. I. Burdur Sempozyumu. (16-19 Kasım 2005), 515-517, Burdur, Türkiye.
5. Akça, H., Esengün, K. & Sayılı, M. (2001). Kırsal Alanların Kalkınmasında Kırsal Turizmin Rolü. Standart Ekonomik ve Teknik Dergi, 470, 29-35.
6. Akder, H. (2003). Linking Agricultural Statistics to Other Data Sources for Analysing Rural Indicators of Social Well-Being and Equity, Bildiri, 8th IWG. AGRI Seminar, OECD, Paris.
7. Akkaya, L. & Özçelik, A. (2022). Aksaray İlinde Sütün Kooperatifler Aracılığıyla Pazarlanma Süreci. Üçüncü Sektör Sosyal Ekonomi Dergisi, 57(3), 2390-2408.
8. Akkuş, Ç. & Cengiz, G. (2012). Kırsal Turizm Kapsamında Yöre Halkının Kalkındırılması: Erzurum Örneği. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 61-74.

9. Alagözoğlu, A. (2010). Türkiye’deki Entegre Kırsal Kalkınma Projelerinin Sosyal Kalkınma Boyutu: Erzurum Kırsal Kalkınma Projesi. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
10. Arpacı, S. (2010). Ağrı ve Çevresinde Şeker Pancarı ve Şeker Sanayi. Yüksek Lisans Tezi, Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.
11. Atış, E., Tanrıvermiş, H. & E. Işıklı, E. (1999). Sürdürülebilir Tarımsal Kalkınma ve Türkiye Tarımı. Kooperatifçilik, 125, 14-26.
12. Avcu, N. & Yayla, N. (2021). Türkiye’de Kırsal Kalkınma ve Göç İlişkisi: Bir Panel Veri Analizi. Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi, (32), 67-86.
13. Aynaoğlu Kuzulu (2009). Türkiye’de Kırsal Kalkınma Politikaları ve Afyonkarahisar İli İhsaniye İlçesi Üzerine Bir Alan Araştırması. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
14. Babcock, B. & Clements, R. (2004): Geographical Indications and Property Rights: Protecting Value-Added Agricultural Products. MATRIC Briefing Paper 04-MBP 7.
15. Bahar, M., Yüzbaşıoğlu, N. & Topsakal, Y. (2019). Kırsal Kalkınma Kapsamında Coğrafi İşaretli Ürünlerin Önemi: Yeşilova (Salda) Bölgesine Özgü Ürünler Örneği. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 9(1), 1-7.
16. Ballas, D., Kalogeresis, T. & Labrianidis, L. (2003). A Comparative Study of Typologies for Rural Areas in Europe, Bildiri, 43rd ERSA Congress. Finlandiya.
17. Bardhi, R. & Kapaj, I. (2017). The Contribution of Geographical Indications in Sustainable Rural Development (Evidence from Northern Albania).
18. Barham, E. (2002). Towards a Theory of Value-Based Labeling. Agriculture and Human Values, 19(4), 349-360.
19. Başaran, M. (2016). Kırsal Kalkınmada Coğrafi İşaretlerin Etkisi: Gaziantep ve Siirt İlleri Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Akdeniz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Antalya.
20. Başıbüyük, A. (2004). Mesudiye (Ordu) Köykent Projesi. Doğu Coğrafya Dergisi, 9(11), 301-326.
21. Batistella, P., Presotto, E., Lovato, L. G. & Martinelli, G. (2022). Rural Development Index (RDI) and GHG Emissions of Agricultural and Livestock Production: A Spatial Analysis of The Brazilian States. Environment, Development and Sustainability.
22. Baum, S., Frohberg, K., Hartmann, M., Matthews, A. & Weingarten, P. (2004). The Future of Ru-ral Areas in the CEE New Member States, Report of Network of Independent Agricultural Experts in the CEE Candidate Countries. Institut für Agrar-entwicklung in Mittel-und Osteuropa, Almanya.
23. Berk, A. (2004). Kırsal Kalkınma Projelerinin Kırsal Alan Üzerine Ekonomik Etkileri: Yozgat Kırsal Kalkınma Projesi Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Çukurova Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Adana.
24. Besah-Adanu, C., Bosselmann, A.S., Hansted, L. & Kwapong, P. K. (2019). Food Origin Labels in Ghana: Finding Inspiration in The European Geographical Indications System on Honey. J. World Intellect. Prop., 22, 349-363. Bowen, S. & De Master, K. (2011). New Rural Livelihoods or Museums of Production? Quality Food Initiatives in Practice. J. Rural Stud., 27, 73-82.
25. Boz, İ., Kılıç, O. & Kaynakçı, C. (2017). Emergingtrends in Ruraltourism: Evidence from The Eastern Black Sea Region of Turkey. Conference Procedings. Rural Development Conference. 9-11 July, 2017. Bangkok Thailand. 50-59.
26. Bryden, J. (2002). Rural Development Indicators and Diversity in the European Union. Bildiri, Measuring Rural Diversity Conference, Washington, DC.
27. Bulut, A. (2013). Coğrafi İşaretler ve Kırsal Kalkınma: Ezine Peyniri Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.
28. Callois, J. M. (2004). Can Quality Labels Trigger Rural Development? A Microeconomic Model with Co-Operation for he Production of a Differentiated Agricultural Good. CESAER Centre d’Economie Et Sociologie Appliquées À l’Agriculture Et Aux Espaces Ruraux BP 87999 – 26, Bd Dr Petitjean- 21079 DIJON Cedex, P:3, Working Paper 2004/6.
29. Cei, L., Stefani, G., Defrancesco, E. & Lombardi, G. V. (2018). Geographical Indications: A First Assessment of The Impact on Rural Development in Italian NUTS3 Regions. Land Use Policy 75, 620-630.
30. Cengiz, G. & Akkuş, Ç. (2012). Kırsal Turizm Kapsamında Yöre Halkının Kalkındırılması: Erzurum Örneği. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(22), 61-74.
31. Cirik, V. (2011). Kırsal ve Toplumsal Kalkınma Stratejilerinin Geliştirilmesinde Köydes Projesi. Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İzmir.
32. Coşkun, E. (2018). Kırsal Alanlarda Kurulan Büyük Ölçekli Sanayi İşletmelerinin Kırsal Kalkınmaya Etkisi: Mahmudiye Köyü (Ezine) ve Çevresi. Yüksek Lisans Tezi, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çanakkale.
33. Crescenzi, R., De Filippis, F., Giua, M. & Vaquero-Piñeiro, C. (2022). Geographical Indications and Local Development: The Strength of Territorial Embeddedness. Regional Studies, 56(3), 381-393.
34. Çakar, Y. M. (2007). Türkiye’de 1980 Sonrası Kırsal Kalkınma Uygulamaları ve Çorum İli Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
35. Çakır, A. & Çakır, G. (2012). Kırsal Kalkınmayı Sağlayıcı Bir Unsur Olarak Şarköy ve Çevresinde Kırsal Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(22), 53-60.
36. Çeken, H., Dalgın, T. & Çakır, N. (2012). Bir Alternatif Turizm Türü Olarak Kırsal Turizmin Gelişimini Etkileyen Faktörler ve Kırsal Turizmin Etkileri. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 2(2), 11-16.
37. Çeken, H., Karadağ, L. & Dalgın, T. (2007). Kırsal Kalkınmada Yeni Bir Yaklaşım Kırsal Turizm ve Türkiye’ye Yönelik Teorik Bir Çalışma. Artvin Çoruh Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, 8(1), 1-14.
38. Çelik, S., Coşkun, E. & Öztürk, E. (2013). Şehri Nuh’un (Şırnak) Kırsal Turizm Açısından Değerlendirilmesi. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 3(2), 21-28.
39. Çimen, K. (2014). Türkiye’de Çay Yetiştiriciliği ve Çay Sanayii. Yüksek Lisans Tezi, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
40. Çolakoğlu, E. (2012). Kırsal Kalkınma Problemine Bir Çözüm Arayışı Olarak Köy-Kent Projesi. Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(6), 187-202.
41. Çukur, F. & Çukur, T. (2017). Coğrafi İşaretli Ürünlerin Kırsal Kalkınma Açısından Değerlendirilmesi: Muğla İli Örneği. Tarım Ekonomisi Dergisi, 23(2), 187-194.
42. Çulha, S. (2004). Türkiye’de Kırsal Kalkınma Açısından Kırsal Sanayinin Rolü ve Önemi. Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
43. De Lima Medeiros, M., Terra, L. A. A. & Passador, J. L. (2020). Geographical Indications and Territorial Development: A Soft-System Methodology Analysis of The Serro Case. Syst. Res. Behav. Sci., 37, 82-96.
44. Dogan, B. & Gokovali, U. (2012). Geographical Indications: The Aspects of Rural Development and Marketing Through The Traditional Products. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 62, 761-765.
45. Ekiztepe, B. (2012). Kırsal Turizmin Kırsal Kalkınmaya Etkileri: Teorik Bir Çalışma. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 2(2), 85-88.
46. Ellis, F. & Biggs, S. (2001). Evolving Themes in Rural Development 1950s and 2000s. Development Policy Review, 19(4), 437-448.
47. Er, S., Metin, T., Kalanlar, Ş. & Uçum, İ. (2014). Kalkınma Ajanslarının Kırsal Kalkınmadaki Rolü. 10. Ulusal Tarım Ekonomisi Kongresi 3-5 Eylül, Samsun.
48. Erdönmez, C. (2005). Köykent: Olumlu ve Olumsuz Yönleriyle Bir Kırsal Kalkınma Projesinin Çözümlemesi. Türkiye Ormancılık Dergisi, 6(2), 35-51.
49. Erel, G. (1999). Türkiye’de Kırsal Nüfusun Kalkındırılmasında Kırsal Sanayinin Yeri ve İşlevi (Huğlu Örneği). Yayımlanmamış Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
50. Esengün, K., Hasan Akça, H. & Saygılı, M. (2002). Kırsal Alanların Kalkındırılmasında Kırsal Turizmin Rolü. Standard Dergisi, 40(470), 29-35.
51. EUROSTAT, (2010). A Revised Urban-Rural Typology, Eurostat Regional Yearbook 2010, 239-253.
52. Gao, S., Huang, S. & Huang, Y. (2009). Rural Tourism Development in China. International Journal of Tourism Research, 11(5), 439-450.
53. Geray, C. (1999). Kırsal Kalkınma Yöneltileri, İlçe Yerel Yönetimi ve “İlçe Köy Birlikleri” Önerisi. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 8(2), 11-42.
54. Gökovalı, U. (2007). Coğrafi İşaretler ve Ekonomik Etkileri: Türkiye Örneği. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 21(2), 141-160.
55. Guo, H. & Han, F. (2010). Review on the Development of Rural Tourism in China. Prog. Geogr., 12, 1597-1605.
56. Güdücüler, M. (2012). Urla’da Kırsal Kalkınma ve Kırsal Turizm. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 2(2), 67-78.
57. Gülümser, A. A., Levent, T. B. & Nijkamp, J. (2010). Türkiye’nin Kırsal Yapısı: AB Düzeyinde Bir Karşılaştırma. İtüdergisi, 9(2), 133-144.
58. Gümgüm, Y. (2010). Türkiye’de Kırsal Kalkınma Politikaları ve Köydes Projesi Uygulaması. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
59. Günay, Ü., Çay, T. & Dursun, Ş. (2022). Kırsal Kalkınma Politikalarına ve Çevresel Etkilerine Genel Bir Bakış. Ulusal Çevre Bilimleri Araştırma Dergisi, 5(1), 1-10.
60. Gündüzöz, İ. (2011). Kırsal Kalkınma Ekseninde KÖYDES Projesi ve Köy Reformu. Türk İdare Dergisi, 471, 117-142.
61. Gürbüz, M. & Karabulut, M. (2008). Kırsal Göçler İle Sosyo-Ekonomik Özellikler Arasındaki İlişkilerin Analizi. Türk Coğrafya Dergisi, (50), 37-60.
62. Güven, O, (2017). Türkiye Kırsal Kalkınma Politikalarının Analizi, Akademik Bakış Dergisi, Sayı 63. Eylül-Ekim, 209-227.
63. Harbalıoğlu, M., Özel, G. & Erkan, B. (2013). Kilis İlinin Kırsal Turizm Potansiyeli ve Sosyoekonomik Kalkınma Açısından Değerlendirilmesi. Uluslararası Sosyal ve Ekonomik Bilimler Dergisi, 3(2), 55-61.
64. Hashemi, N. & Ghaffary, G. (2016). A Proposed Sustainable Rural Development Index (SRDI): Lessons from Hajij Village, Iran. Tourism Management, 59, 130-138.
65. He, Y., Gao, X., Wu, R., Wang, Y. & Choi, B. R. (2021). How Does Sustainable Rural Tourism Cause Rural Community Development? Sustainability, 13(24), 13516.
66. İçen, A. (2012). Türkiyedeki Bölgesel Kalkınma Ajanslarının Kırsal Kalkınmadaki Rolü: İzmir Kalkınma Ajansı Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Yalova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yalova.
67. Jena, P. R. & Grote, U. (2012). Impact Evaluation of Traditional Basmati Rice Cultivation in Uttarakhand State of Northern India: What Implications Does It Hold for Geographical Indications? World Dev., 40, 1895-1907.
68. Kageyama, A. (2008). Desenvolvimento Rural: Conceitos E Aplicação Ao Caso Brasileiro. Porto Alegre: UFRGS Yayını.
69. Kan, M. & Gülçubuk, B. (2008). Kırsal Ekonominin Canlanmasında ve Yerel Sahiplenmede Coğrafi İşaretler. Uludağ Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 22(2), 57-66.
70. Kan, M. (2011). Yerel Düzeyde Ekonomik Kalkınmada Coğrafi İşaretlerin Kullanımı ve Etkisi: Akşehir Kirazı Araştırması. Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
71. Kan, M. (2015). Coğrafi İşaretlerin Tarımda Kullanımı, Kırsal Kalkınmadaki Rolü ve Taşkent Kirazı İçin Uygulanabilirliği. 73-82, https://arastirma.tarimorman.gov.tr/bahridagdas/Belgeler/TA%C5%9EKENT%20K%C4%B0RAZ%20RAPOR%2028%20ocak%202015%20[1].pdf#page=73 (Erişim Tarihi: 27.02.2024).
72. Kan, M., Gülçubuk, B., Kan, A. & Küçükçongar, M. (2010). Coğrafi İşaret Olarak Karaman Divle Tulum Peyniri. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 12(19), 15-23.
73. Karakaş, A. (2012). Eğil İlçesi Kırsal Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(23), 5-18.
74. Karataş, A. (2020). Kırsal Alanların Kalkınmasında Kırsal Turizmin Rolü: Niğde İli Örneği. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 9(1), 714-735.
75. Kaya, M. (2011). Türkiye’nin İlk Sanayi Kasabalarından Biri Ayancık, Sinop. Ondokuz Mayıs Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Samsun.
76. Kayıkçı, S. (2009). Türkiye’de Kırsal Alan Yönetimi. Doktora Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
77. Köksal, M. (2010). Kırsal Kalkınma Politikaları ve Türkiye Açısından Analiz. Yüksek Lisans Tezi, Kırıkkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırıkkale.
78. Köse, Z. (2022). Kırsal Kalkınmada Tarımsal Kooperatifçiliğin Rolü Üzerine Bir İnceleme. Gaziantep Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 4(1), 33-42.
79. Kuter, N. & Ünal, H. E. (2013). Kırsal Kalkınmada Kırsal Turizmin Önemi. Kastamonu University Journal of Forestry Faculty, 13(2), 192-201.
80. Labrianidis, L. (2006). Human Capital as the Critical Factor for the Development of Europe’s Rural Peripheral Areas. In Eds. Teresa de Noronha Vaz, Eleanor J. Morgan and Peter Nijkamp, The New European Rurality: Strategies for Small Firms, Ashgate, England. https://rdpru.uom.gr/sites/default/files/rdpru-pdf/FERP.pdf (Erişim Tarihi: 09.03.2024).
81. Li, Y., Long, H. & Liu, Y. (2015). Spatio-Temporal Pattern of China's Rural Development: A Rurality Index Perspective. Journal of Rural Studies, 38, 12-26.
82. Mamur Işıkçı, Y. (2018). Türkiye’de Kırsal Kalkınmada Kalkınma Ajanslarının Rolü. Akademik İncelemeler Dergisi, 13(1), 417-445.
83. Mancini, M. C. (2013). Localised Agro-Food Systems and Geographical Indications in The Face of Globalisation: The Case of Queso Chontaleño. Sociol. Rural., 53, 180-200.
84. Marandola, D., Cannata, F., Palma, D. P., Fragnito, S., Parletta, I. & Raschi, A. (2006). Business and Tourism in A Rural Area of Southern Italy. Ibımet, Via Caproni, 8, 157-16.
85. Maslak, M. (2016). Türkiye'de Kırsal Kalkınma Politikaları Çerçevesinde Köydes Projesi. Yüksek Lisans Tezi, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Isparta.
86. Merenkova, I., Smyslova, O. & Kokoreva, A. (2019, October). Development Models of Rural Areas: Theoretical Approaches and Formation Specificity. In IOP Conference Series: Earth and Environmental Science (Vol. 341, No. 1, p. 012017). IOP Publishing.
87. Michalek, J. & Zarnekow, N. (2012). Application of The Rural Development Index to Analysis of Rural Regions in Poland and Slovakia. Soc Indic Res, 105, 1-37.
88. Mirna De Lima, M., Cláudia Souza, P. & Passador, J. L. (2016). Implications of Geographical Indications: A Comprehensive Review of Papers Listed in Capes’. Journal Database. RAI 2016, 13, 315-329.
89. Nerse, S. (2014). Türkiye Kır Çalışmalarında Paradigma Değişimi. Sosyoloji Dergisi, 3(29):165-179.
90. Nooripoor, M., Khosrowjerdi, M., Rastegari, H., Sharifi, Z. & Bijani, M. (2021). The Role of Tourism in Rural Development: Evidence from Iran. GeoJournal, 86(4), 1705-1719.
91. OECD, (1994). Creating Rural Indicators for Shaping Territorial Policy. OECD, Paris.
92. Özdemir Yılmaz, G. & Kafa Gürol, N. (2012). Balıkesir İlinin Kırsal Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(23), 23-32.
93. Özdemir, G. (2013). Women’s Cooperatives in Turkey. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 81, 300-305.
94. Özdemir, K. (2004). Türkiye’de Kırsal Sanayinin Kentlere Olan Göçler Üzerine Etkisi”, Kentsel Ekonomik Araştırmalar Sempozyumu, DPT Pamukkale Üniversitesi, Mart, Cilt II, 102- 111, Ankara.
95. Özdemir, L. & Polat, O. (2019). Türkiye’de Sürdürülebilir Kırsal Kalkınma İçin Köyden Kente Göçün Önlenmesinde Etkili Unsurların Saptanması ve Bir Araştırma. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 10(25), 450-465.
96. Özdemir, S. (2012). Kırsal Kalkınmada Kırsal Turizmden Yararlanma Olanakları: Gökçeada Örneği. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(23), 19-21.
97. Özdoğan, E. & Tokur Kesgin, M. (2021). Kırsal Ekonomik Kalkınma İçin Kadının Güçlendirilmesi: Bolu SS Demirciler Gelincik Kadın Tarımsal Kalkınma Kooperatifi Örneği. Zeugma Sağlık Araştırmaları Dergisi, 3(2-3), 81-87.
98. Özer, B. & Tozak, E. (2017). Türkiye’de Kırsal Kalkınma ve Kırsal Kalkınma Politikaları. 4. Uluslararası Öğrenci Kongresi Bildiriler Kitabı, 24-25 Nisan, 47-57.
99. Özgül, S. (2017). Yenilenebilir Enerji Kooperatiflerinin Kırsal Kalkınmadaki Önemi: Tunceli Pertek İlçesi Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Ege Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, İzmir.
100. Özkan, E. (2007). Türkiye’de Kırsal Kalkınma Politikaları ve Kırsal Turizm. Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
101. Pezikoğlu, F. (2012). Sürdürülebilir Tarım ve Kırsal Kalkınma Kavramı İçinde Tarım-Turizm-Kırsal Alan İlişkisi ve Sonuçları. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2012(1), 83-92.
102. Ping, G. & Wen-Sheng, S. (2009), Evaluation on Development Level of Rural Circular Economy in Hebei Province, China. Asian Agricultural Research, 1(11-12), 23-27 https://ageconsearch.umn.edu/record/93450/ files/aar11.12-g.pdf (Erişim Tarihi: 27.02.2024).
103. Rangnekar, D. (2004). The Socio-Economics of Geographical Indications. UNCTADICTSD Project on IPRs and Sustainable Development, Issue Paper No. 8.
104. Renzi, A. & Piacenti, C. A. (2023). Municipalities' Rural Development Index: A Study Based on The 2006 Agricultural Census. Redes St. Cruz Sul, 28, 1-26.
105. Sezen, B. (2019). Bursa İli Yıldırım İlçesi Cumalıkızık Köyünde Kırsal Turizm Çalışmalarının Kırsal Kalkınma Açısından Değerlendirilmesi. Yüksek Lisans Tezi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Samsun.
106. Sezgin, İ. H. (2007). Başdere Havzası Kırsalının Kalkınma Potansiyelleri. Yüksek Lisans Tezi, Selçuk Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Konya.
107. Şahin, A. & Meral, Y (2012). Türkiye’de Coğrafi İşaretleme ve Yöresel Ürünler. Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 5(2), 88-92.
108. Şerefoğlu C. (2009). Kalkınmada Kırsal Turizmin Rolü 2007-2013 Yılları Arasında Ülkemizde Uygulanacak Olan IPARD Kırsal Kalkınma Programındaki Yeri, Önemi ve Beklenen Gelişmeler. Uzmanlık Tezi, T.C. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Dış İlişkiler ve Avrupa Birliği Koordinasyon Dairesi Başkanlığı, 176 s. Ankara.
109. Şimşek, E. & Gürler, A. Z. (1994). Kırdan Kente Göç Olgusu ve Kırsal Sanayi. Türkiye Birinci Tarım Ekonomisi Kongresi, İzmir-Türkiye, 8-9 Eylül 1994, 360-370.
110. Tan, S. & Tan, S. S. (2019). Avrupa Birliği ile Mali İşbirliği ve Kırsal Girişimcilik Projeleri: Çanakkale İli IPARD Örneği. Girişimcilik ve Kalkınma Dergisi, 14(1), 59-65.
111. Tarım ve Orman Bakanlığı (2021). Ulusal Kalkınma Strateji. https://www.tarimorman.gov.tr/TRGM/Belgeler/UKKS-Strateji-Belgesi.pdf (Erişim Tarihi: 05.03.2024).
112. Taşğın, G. (2009). Erzurum İli Oltu İlçesinin Kırsal Kalkınma Potansiyeli ve Göç Sorunu. Yüksek Lisans Tezi, Atatürk Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.
113. Tolunay, A. & Akyol, A. (2006). Kalkınma ve Kırsal Kalkınma: Temel Kavramlar ve Tanımlar. Süleyman Demirel Üniversitesi Orman Fakültesi Dergisi, A(2), 116- 127.
114. Türk Sırıklı, G. (2021). Kırsal Kalkınmada Kırsal Turizmin Rolü: Trabzon İli Çaykara İlçesi Uzungöl Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi Lisansüstü Eğitim Enstitüsü, Samsun.
115. Türk, O. & Toprak, L. S. (2019). Kırsal Kalkınmada Kırsal Turizmin Rolü: Muş İlinin Kırsal Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. Anemon Muş Alparslan Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(1), 185-192.
116. Türkkan, E. (1993). Kırsal Sanayinin Doğal ve Yapay Dinamikleri ve Türkiye. Kırsal Sanayi Sempozyumu, Ankara-Türkiye, 6-8 Nisan 1993, 9-16.
117. Uz, M. (2017). Köylerin Alt Yapısını Destekleme (KÖYDES) Projesi ve KÖYDES Projelerinin Kırsal Kalkınmaya Olan Katkıları. Yüksek Lisans Tezi, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Muğla.
118. Ün, E., Tutar, F., Tutar, E. & Erkan, Ç. (2012). Ekonomik Kalkınmada Kırsal Turizmin Rolü: Türkiye Örneği. International Conference on Eurasian Economies. (11-13 October 2012), 345-350, Almaty, Kazakhstan.
119. Ward, N., Lowe, P. & Bridges, T. (2003). Rural and Regional Development: The Role of The Regional Development Agencies in England. Regional Studies, 37, 201-214.
120. Yaşa, D. (2016). Kırsal Kalkınmada Kırsal Kalkınma Projelerinin Rolü: Sivas-Erzincan Örneği. Yüksek Lisans Tezi, Cumhuriyet Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sivas.
121. Yazgan, Ş. & Kadanalı, E. (2012). Ağrı İlinin Kırsal Turizm Potansiyelinin Değerlendirilmesi. KMÜ Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 14(22), 5-10.
122. Yemenoğlu, E., Dalgın, T. & Çeken, H. (2020). Buldan İlçesi’nin Kırsal Turizm Potansiyelinin Belirlenmesine Yönelik Nitel Bir Araştırma. Turizm ve Araştırma Dergisi, 9(2), 121-143.
123. Yeşilbaş, M. (2011). Kırsal Kalkınma Politikalarının Gelişim Çizgisi ve Planlı Dönemde Kırsal Kalkınma Yaklaşımları. Türk İdare Dergisi, (470), 153-176.
124. Yishan, X. U. (2010). On Humane Sustainable Rural Tourism and Development. J. Wuyi Univ., 1, 48-51.