KAHRAMANMARAŞ İMALAT SANAYİİNDEKİ İŞ KAZAZEDELERİNİN DURUMU

Öz

İş kazası “Belirli bir zarar veya yaralanmaya yol açan, önceden planlanmamış beklenmedik bir olay” şeklinde ve “çoğu zaman yaralanmalara, makine ve teçhizatın zarara uğramasına veya üretimin bir süre durmasına yol açan olay” olarak tanımlanmaktadır. İş kazaları sonucunda çalışanlarda ölüm, yaralanma veya sakatlanma görülürken, bunun yanı sıra makine, malzeme ve ekipmanlar da zarar görür veya işlev kaybına uğrar. Sosyal Güvenlik Kurumu verilerine göre 2012 yılında 74.871 adet, 2013 yılında ise %291’lik artışla 191.389 adet iş kazası meydana gelmiştir. Kahramanmaraş konfeksiyon, çelik mutfak eşyası, inşaat, gıda, yem, ambalaj ve kağıt gibi önemli sektörlerde iktisadi bir profile sahip olup yaklaşık 100.000 kişi istihdam edilmektedir. Bu çalışmada, iş kazası geçirmiş ve davası sonuçlanan kişilerin adres bilgileri savcılıktan alınarak 30 kişiye anket uygulanmıştır. Anket sonucunda elde edilen veriler SPSS ortamında değerlendirilmiştir. Makinelerin %75,9’unda koruyucularının bulunmadığı ve %93,1 oranında koruyucu sistem ekipmanlarının yetersiz olduğu, çalışanların %44,8’inin kişisel koruyucu donanım kullanmadığı, iş yerlerinin %69’unda tıbbi müdahale birimi bulunmadığı ve kaza geçirenlerin %96,6’sına tıbbi ilk müdahalenin yapılmadığı saptanmıştır. Ayrıca, kaza geçirenlerin %20,7’sinin ağır yaralandığı, %17,2’sinin uzuv kaybı yaşadığı ve %62,1’inin de hafif yaralandığı belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler

• -

Kaynakça

1. Anonim, 1991. İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile İlgili Genel Bilgiler, Kılıçarslan Matbaası Sanayi, Ankara, 312 S.
2. Arıoğlu, E., Arıoğlu, N., 1997. Türk İnşaat Sektöründe İş Kazalarının İstatistiksel Değerlendirilmesi ve En Aza İndirilmesi İçin Çıkış Yollarının Araştırılması. Beton Prefabrikasyon, Say: 43, S: 16-21, Grafikler Ltd. Şti., Ankara.
3. Biçer, E., 2007. Anonim. http://acikarsiv.gazi.edu.tr/ dosya/engin_bicer_tez.pdf.
4. Ceylan, H., 2011. Türkiye'deki İş Kazalarının Genel Görünümü ve Gelişmiş Ülkelerle Kıyaslanması. International Journal of Engineering Research and Development. Vol.3, No.2.
5. Durmuş, A., 2014. İş Güvenliği ve İşçi Sağlığı Ders Notları. Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Mühendislik Fakültesi, Makine Mühendisliği Bölümü.
6. Ekmekçi, Ömer., 2006. İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitiminin Usul ve Esasları, Mercek Dergisi, 41, 100–107.
7. İren, Ertan., 2011. Geçici İş İlişkisinde İşverenlerin İş Sağlığı ve Güvenliği Önlemleri Alma Yükümlülüğü, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 60: 2, 281-307.
8. Kahramanmaraş Sanayi ve Ticaret Odası, 2015. Genel Ekonomik Durum Raporu.

9. Kılıç, S., 2001. 14. İş Güvenliği Haftası Konuşma Metini.(http://www.ssk.gov.tr/bulten/bulten76/ h2.html.)
10. Küçük, B., Çetin, M., 1991.Yapılarda Güvenlik Önlemlerinin Uygulanabilirliği. TMMOB İnşaat Müh. Odası Konya Şubesi Haber Bülteni. S: 8, S: 14- 22, Ceylan Ofset, Konya.
11. Sosyal Güvenlik Kurumu, 2012. 6331 Sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu. Cilt:52.
12. Taşyürek, M., 2001. İşçi Sağlığı ve Güvenliği Kurulu. (www isci sagligi. com. tr.)
13. Yılmaz, G., 2009. İş Kazalarının Nedenleri ve Maliyeti. Mühendis ve Makina Dergisi. Cilt: 50. Sayı: 592. s: 27-32.