Öğretmenler İçin Öz-Düzenlemeli Öğretime Yönelik Öz yeterlik Ölçeği Geliştirme Çalışması

Abstract

Bu çalışmada, öğretmenler için “Özdüzenlemeli Öğretime İlişkin Öz Yeterlilik Algısı Ölçeği” geliştirilmiştir. Ölçeğin güvenirlik katsayısı 0.95 olup toplam varyansın % 83.1’ ini açıklamaktadır. Açımlayıcı faktör analizi sonuçlarına göre ölçek dört alt boyutludur. Bu boyutlar ve güvenilirlik katsayıları; Üst Bilişsel Beceri Öğretimi Boyutu .88, Bilişsel Beceri Öğretimi Boyutu .90, Motivasyonel Beceri Öğretimi Boyutu .91, Yönetimsel Beceri Öğretimi Boyutu .89, şeklindedir. Çalışma, sonucunda ölçeğin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.

Keywords

• Öz-düzenlemeli öğretim,okulöncesi öğretmeni,sınıf öğretmeni,öz yeterlilik,ölçek

References

1. Ashton, P. T. & Webb, R. B. (1986). Making a difference: Teachers’ sense of efficacy and student achievement. New York: Longman
2. Ashton, P., Buhr, D. & Crocker, L. (1984). Teachers' Sense of Efficacy: A Self- or Norm- Referenced Construct? Florida Journal of Educational Research, 26(1), 29-41.
3. Balcı, A. (1995). Sosyal Bilimlerde Araştırma, Ankara: Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi.
4. Bandura, A. (1997b). Self-efficacy: The exercise of control. New York: W.H. Freeman and Company.
5. Bryman, A. & Cramer, D. (1999). Quantitative Data Analysis with SPSS Release 8 for Windows, London and New York, Taylor & Francis e-Library, Routledge.
6. Boekeerts, M., Pintrich, P. R. & Zeidner, M. (2000). Handbook of self-regulation. San Diego, CA: Academic Press.
7. Büyüköztürk, Ş. (2007). Sosyal Bilimler için Veri Analizi El Kitabı, 7. baskı, Ankara: Pegem A Yayıncılık.
8. Büyüköztürk, Ş. (2007). Sosyal Bilimler İçin Veri Analizi El Kitabı (8. baskı), Ankara: PegemA Yayınları.

9. Büyüköztürk, Ş., Çakmak, E.,K., Akgün, Ö.,E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2011). Bilimsel Araştırma Yöntemleri, PegemA yayıncılık, 8. baskı, Ankara. Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2007). Research Methods in Education, (6th ed.). New York: Routledge.
10. Dembo, M. H. (2004). Motivation and Learning Strategies for College Success: A Self Management Approach. Lawrence Erlbaum Associates.
11. Donald, M. G. (2003). Handbook of Self and Identity. Guilford Press.
12. Gibson, S., & Dembo, M. H. (1984). Teacher Efficacy: A Construct Validation. Journal of Educational Psychology
13. Goddard, R. D., Hoy, W. K., & Woolfolk-Hoy, A. W. (2004). Collective efficacy beliefs: Theoretical developments, empirical evidence, and future directions. Educational Researcher, 33(3), 3-13.
14. Guskey, T. ve Passaro, P. (1994). Teacher efficacy: A study of construct dimensions. American Educational Research Journal, 31, 627–643.
15. Hamza, M. Ve Farrow, V. (2000). Fostering creativity and problem solving in the classroom. Kappa Delta Pi, 37.
16. Karagöz, Y. Ve Kösterelioğlu, İ. (2008). İletişim Becerileri Değerlendirme Ölçeğinin Faktör Analizi Metodu ile Geliştirilmesi. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 21, 81-98.
17. Karasar, N. (1995). Bilimsel Araştırma Yöntemi, Kavramlar, İlkeler, Ankara: 3A Araştırma Eğitim Danışmanlık Ltd.
18. Mangır, A. ve Aral, N. (1992). Çocukta Yaratıcılık Ve Yaratıcılığın Geliştirilmesi. 8. Ya-Pa Okul Öncesi Eğitimi ve Yaygınlaştırma Semineri. Bursa: Ya-Pa Yayınları
19. Razon, N.(1997). Yaratıcılığı Geliştirici Oyunla Eğitim, İstanbul, Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği Yayınları
20. Tatlıdil, H. (1992). Uygulamalı çok değişkenli istatistiksel analiz, Ankara: Hacettepe Üniversitesi İstatistik Bölümü.
21. Tavşancıl, E. (2002). Tutumların ölçülmesi ve SPSS ile veri analizi. Ankara. Nobel Yayıncılık.
22. Tezbaşaran, A. A. (1997). Likert tipi ölçek geliştirme kılavuzu. İkinci baskı. Ankara: Türk Psikologlar derneği yayınları.
23. Tschannen-Moran, M., Woolfolk-Hoy, A., Hoy, W.K., (1998). Teacher efficacy: its meaning and measure. Review of Educational Research, 68(2), 202-248.
24. Tortop, H.S. (2015). Üstün yetenekliler üniversite köprüsü eğitim programı ÜYÜKEP Modeli. Düzce: Genç Bilge.
25. Turgut, M. F. ve Baykul, Y. (1992) Ölçekleme Teknikleri. Ankara: ÖSYM Yayınları.
26. Yıldız, F. (2000). deneysel yaratıcılık programının 4–5 yas çocuklarının sosyal ve bilişsel gelişimlerine etkileri, Yüksek Lisans Tezi. Selçuk Üniversitesi Konya.