Hastanede Yatan 3-18 Yaş Arası Çocukların Düşme Riskinin Belirlenmesi
Öz
Giriş: Günümüzde, sağlık sektöründe hasta güvenliğine verilen önem giderek artmaktadır. Bunun yanısıra çocuklarda düşme riski göz ardı edilen bir durumdur. Oysa düşmenin önlenmesinde ilk adım çocuğun düşme riskinin belirlenmesidir.
Amaç: Araştırma, hastanede yatan 3-18 yaş arasındaki çocukların düşme riskinin belirlenmesi amacı ile yapılmıştır.
Yöntem: Tanımlayıcı nitelikteki bu araştırmanın örneklemini, bir üniversite hastanesinde yatmakta olan, çalışmaya katılmaya istekli 3-18 yaş grubu arasındaki 60 çocuk oluşturmaktadır. Verilerin toplanmasında hastaların tanıtıcı özelliklerini belirleyen “Çocuk Tanıtıcı Bilgi Formu” ve “Çocuk Hastalar İçin Düşme Riskini Tanılama Ölçeği” kullanılmıştır. Verilerin analizinde tanımlayıcı analizler, normallik testi, Spearman’s korelasyon analizi, Ki-kare testi, varyans analizi ve Post-Hoc Tukey testi kullanılmıştır.
Bulgular: Araştırmaya katılan 60 çocuğun %48.3’ü 3-7 yaş arasındadır. Çocukların toplam düşme riski puan ortalamaları 14.15±2.80 olarak değerlendirilmiştir. Yapılan bu araştırmayla birlikte düşme riskinin cinsiyet ve refakatçi ile ilişkili olduğu bilgisine ulaşılmıştır. Düşme riskine erkek çocukların daha yatkın olduğu (F=7.736, p=0.007) ve refakatçi anne olduğunda, baba ve diğer refakatçilere oranla düşme riskinin azaldığı görülmüştür. Araştırmada düşme öyküsüne rastlanan üç çocuğun aileleri düşmenin yatak kaynaklı olduğunu belirtmişlerdir.
Sonuç ve Öneriler: Sonuç olarak çocukların düşme risklerinin düşük olduğu düşünülebilir. Hemşirenin gelişimsel özelliklerine göre daha aktif olan erkek çocuklarını düşme riski açısından riskli grup olarak değerlendirmesi ve aile merkezli bakım anlayışı içerisinde refakatçilerin düşme riskine yönelik bakımlara katılımlarının sağlanması önerilebilir.
Anahtar Kelimeler
Düşme riski, Çocuk, Hastanede yatan çocuk, Pediatri hemşireliği
Kaynakça
- Başbakkal, Z., Taş, F., Balyılmaz, H., Pediatri kliniklerinde çalışan hemşirelerin hasta güvenliği kültürüne ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Ege Pediatri Bülteni 2009; 16(2): 71-122.
- Berke, D., Aslan FE., Cerrahi hastalarını bekleyen bir risk: Düşmeler, nedenleri ve önlemler. Anadolu Hemşirelik ve Sağlık Bilimleri Dergisi 2010; 13(4):72-77.
- Bialoskurski MM, Cox CL, Wiggins RD (2002). The relationship between maternal needs and priorities in a neonatal intensive care environment. Journal of Advanced Nursing January; 37(1):62-69
- Chroma J. Risk of falling in Pediatrics nursing. Central Europen Journal of Nursing and Midwifery. 2016; 7(4): 542-548.
- Cooper Carole L. ve ark., Development of an Evidence-based Pediatric Fall Prevention Program, Journal Of Nursing Care Quality/April–June 2007; 107-112
- Cooper, C.L., & Nolt, J.D. Develop ment of an evidence-based pediatric fall prevention program Journal of Nursing Care Quality 22 (2), (2007); 107-112.
- Demir, D., Çevik Yöntem, S., Yıldırım Sarı, H., Bektaş, M., “Çocuklar İçin Düşme Riski Tanılama Ölçeğinin Geliştirilmesi”, Hemşirelikte Eğitim ve Araştırma Dergisi 2013;10 (3) s: 34-41
- Derin, N., Demirel, E., “Hastanelerde Verimlilik Artışı İçin Hasta Güvenliği Uygulamaları ve Hasta Güvenliğinin Sağlanmasında Dönüşümcü Liderliğin Etkisi”. Verimlilik Dergisi. 2011; 2011(3): 51-81
- Füsun Sayek Türk Tabipleri Birliği raporları/kitapları 2010, Hasta Güvenliği ve Dünya, s.17-18
- Graf, E. Magnet children’s hospitals: Leading knowledge development and quality standards for inpatient pediatric fall prevention programs. Journal of Pediatric Nursing, 26 , (2011). 122-127.