Bir İnfertilite Tanısından Postpartum Hikayesine
Öz
Giriş: Otoetnografi, farklı yaşam deneyimleri olan biri tarafından yazılmış, otobiyografik nitel araştırmadır. Ellis ve Boucher otoetnografiyi, yazarın kişisel deneyimlerini ve kavramların bu deneyimler üzerindeki sosyal ve kültürel etkilerini ilişkilendirdiği bir yöntem olarak tanımlamaktadır.
Amaç: Yazarın gebelik öncesi infertilite tanısı ile başlayan ve doğum sonrası ilk altı ay yaşadığı karmaşık ve hüzünlü duygularını anlatmak, postpartum duygudurum değişiklikleri yaşayan kadınlara dikkat çekmektir.
Method: Yazarın, gebelik öncesi infertilite tanısıyla başlayan ve doğum sonrası altı ay boyunca yaşadığı karmaşık ve hüzünlü duygularını anlattığı otoetnogrfik bir çalışmadır.
Olgu: Ben akademisyen bir hemşireyim. Bu gerçek hikayemde, doğum sonunda yaşadığım karmaşık duygularımı, derinden hissettiğim hüzün ve ölüm düşüncelerimi dile getirdim. Gebelik, infertilite tanısı almış bir kadın için dünyanın en mucizevi olayıdır. Ancak doğum sonu duygu durum değişiklikleri, bu muhteşem ritüele gölge düşürmektedir.
Tartışma: Otoetnografik makaleleri incelediğimde, benimle benzer duyguları yaşamış bir çok kadın olduğunu gördüm. Makalelerdeki temalardan bazıları; “normal fakat acı çeken biri olarak görülme, isimsiz bir kaos yaşama, bir çıkış yolu bulma mücadelesi içinde olma, günlük hayattan uzaklaşmış hissetme” ifadeleridir.
Sonuç ve Öneriler: Doğum sonrası kadınların en fazla desteğe ihtiyaç duyduğu dönemdir. Doğumdan sonra hem fizyolojik hem psikolojik değişikliklerin olduğunu bilmeme rağmen, her şeyi unutmuştum. Bu süreç, sağlık profesyonelleri tarafından tüm gebeler ve postpartum anneler için dikkate alınması, psikososyal sağlığın yakından izlenmesi açısından önemlidir.
Anahtar Kelimeler
İnfertilite,, Otoetnogragi,, Postpartum
Proje Numarası
NO
Kaynakça
- Chan, S. W. C., Levy, V., Chung, T. K., & Lee, D. (2002). A qualitative study of the experiences of a group of Hong Kong Chinese women diagnosed with postnatal depression. Journal of Advanced Nursing, 39(6), 571-579. https://doi.org/10.1046/j.1365-2648.2002.02326.x
- Cipolletta, S. (2018). When childbirth becomes a tragedy: What is the role of hospital organization?. Journal of health psychology, 23(7), 971-981. https://doi.org/10.1177%2F1359105316660182
- Coates, R., Ayers, S., & de Visser, R. (2014). Women’s experiences of postnatal distress: a qualitative study. BMC pregnancy and childbirth, 14(359),1-14. http://www.biomedcentral.com/1471-2393/14/359
- Çelik, H. (2013). Kültür ve kişisel deneyim: bir araştırma yöntemi olarak otoetnografi [Culture and personal experience: autoethnography as a Research method]. İstanbul Journal of Social Sciences, 6, 1-14 ISSN: 2147-3390
- Dahl, B., Hermansen, M., & Severinsson, E. (2017). Lost in a Nameless Chaos-Women's experiences of postpartum depression. A meta-ethnographic study. Open Journal of Nursin,. 7, 962-977 https://doi.org/10.4236/ojn.2017.78071
- Ellis, C., & Bochner, A. (2000). Autoethnography, personal narrative, reflexivity: Researcher as subject. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), The handbook of qualitative researc. second Edition. Thousand Oaks, California 91320, Sage Publication, Inc. p.733–768.
- Ellis, C., Adams, T. E., & Bochner, A. P. (2011). Autoethnography: an overview. Historical social research/Historische sozialforschung, 12 (1), 273-290 http://www.qualitative-research.net/index.php/fqs
- Erdem, Ö., & Bez, Y. (2009). Doğum sonrası hüzün ve doğum sonrası depresyon [Postpartum blues and postpartum depression]. Konuralp Tıp Dergisi [Journal of Konuralp Medical], 1(1), 32-37.
- Frankhouser, T. L., & Defenbaugh, N. L. (2017). An autoethnographic examination of postpartum depression. The Annals of Family Medicine, 15(6), 540-545. https://doi.org/10.1370/afm.2107.
- Hall, P. (2006). Mothers' experiences of postnatal depression: an interpretative phenomenological analysis. Community Practitioner, 79(8), 256-260.