Medine’de Toplumsal Asayiş: Hz. Ömer’in Benî Süleym Sürgünleri

Yıl 2026, Cilt: 12 Sayı: 1 , 11 - 33 , 30.03.2026

Haci Ataş

https://doi.org/10.21551/jhf.1903640

https://izlik.org/JA69HW36EB

Öz

İlk müslümanlar arasında önemli bir yere sahip olan Hz. Ömer, yüksek isabet oranına sahip dinî ve idarî görüşleriyle dikkat çekmektedir. Olaylara ve sorunlara karşı gösterdiği akılcı, kararlı ve isabetli yaklaşımları sayesinde Hz. Peygamber döneminin tanınmış simaları arasında yer almıştır. Sorunlar karşısında sunduğu teklif ve tavsiyeleri çoğu zaman Allah ve Resûlü tarafından onaylanmıştır. Halifeliği döneminde de pratik ve çözüm odaklı yönetim anlayışını sürdürmüş; ortaya çıkması muhtemel toplumsal sorunlara zamanında ve yerinde müdahalelerde bulunarak kamu düzeninin korunmasını sağlamıştır. Hz. Ömer, Medine’de toplumsal düzeni muhafaza etmek ve ahlaka aykırı davranışların yayılmasını önlemek amacıyla çeşitli tedbirlere başvurmuştur. Bu çerçevede Benî Süleym kabilesinden Nasr b. Haccâc, Ebû Züeyb ve Ca‘de b. Abdullah, kadınlarla ilişkilerinde sınırı aştıkları ve toplumda fitneye yol açabilecek davranışlarda bulundukları gerekçesiyle Medine’den sürgün edilmiştir. Halife Ömer’in bu uygulaması, dönemin sosyal düzenini korumaya yönelik idarî bir tedbir olarak değerlendirilmiş; doğal olarak bu karar birçok âlim ve hukukçu tarafından desteklenmiştir. Ancak sınırlı sayıda araştırmacı, sürgün kararını ölçüsüz bularak eleştirel bir yaklaşım ortaya koymuştur. Bu çalışmada söz konusu sürgün uygulamasının hukukî yönü ayrıntılı biçimde ele alınmamış; bunun yerine olayın tarihsel arka planı incelenmiştir. Özellikle sürgün edilen şahısların kimlikleri, Hz. Ömer’in bu kararı alma gerekçeleri ve söz konusu uygulamanın farklı araştırmacılar tarafından nasıl yorumlandığı üzerinde durulmuştur.

Anahtar Kelimeler

İslâm Tarihi , Hz. Ömer , Benî Süleym , Sosyal Düzen , Medine , Sürgün

Social Order in Medina: Caliph ʿUmar’s Exiles of the Banū Sulaym

https://izlik.org/JA69HW36EB

Öz

ʿUmar, who held an important place among the first Muslims, was distinguished by his religious and administrative views, which were marked by a high degree of accuracy and sound judgment. Through his rational, determined, and prudent approach to events and challenges, he became one of the prominent figures of the Prophet’s era. The proposals and recommendations he offered in response to various issues were frequently endorsed by both God and His Messenger. During his caliphate, ʿUmar maintained a practical and solution-oriented administrative style; by intervening promptly and appropriately in potential social problems, he ensured the preservation of public order. In Medina, ʿUmar implemented a number of measures to safeguard social stability and prevent the spread of immoral behavior. In this context, Nasr b. Ḥajjāj, Abū Zuʾayb, and Jaʿda b. ʿAbd Allāh from the Banū Sulaym tribe were exiled from Medina on the grounds that they had overstepped boundaries in their interactions with women and had engaged in behaviors that could lead to social discord (fitna). This measure implemented by Caliph ʿUmar has been regarded as an administrative precaution aimed at preserving the social order of the time, and it has naturally been supported by many scholars and jurists. However, a limited number of researchers have criticized the decision as disproportionate. This study does not focus on the legal dimension of the exile practice in detail; rather, it examines the historical background of the event. In particular, it explores the identities of the exiled individuals, the reasons underlying ʿUmar’s decision, and how this administrative action has been interpreted by different researchers.

Anahtar Kelimeler

Islamic History , Caliph ʿUmar , Banū Sulaym , Social Order , Medina , Exile

Kaynakça

• Akkâd, Abbas Mahmûd. ʿAbkariyyetü ʿÖmer. Kâhire: Hidâvî, 2012.
• Ataş, Haci. “Hâlid b. Velîd’in Komutanlığı ve Azledilmesi”. Din ve Bilim - Muş Alparslan Üniversitesi İslami İlimler Fakültesi Dergisi 3/1 (2020), 35-51.
• Atmaca, Gökhan. “Nüzul Sürecinde bir Muhatab olarak Hz. Ömer ve Muvafakatları”. SÜİFD 21/1 (2010), 43-67.
• Azimli, Mehmet. Hz. Ömer. Ankara: Ankara Okulu, 2018.
• Belâzürî, Ebü’l-Hasen. Ensâbü’l-Eşrâf. thk. Züheyl Zekkâr - Riyâd ez-Zerkelî. 13 Cilt. Beyrut: Dârü’l-Fikr, 1996.
• Beyhakî, Ahmed b. Hüseyin. Delâilü’n-nübüvve. 7 Cilt. Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye, 1998.
• Ebû ʿAbdullâh Muḥammed İbnü’l-Cerrâḥ. Men İsmuhu ʿAmr mine’ş-Şuʿarâ. 1 Cilt. Bağdat: y.y., ts.
• Ebü’l-Arab, Muhammed b. Ahmed. Ṭabaḳātü ʿulemâʾi İfrîḳıyye. 1 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kitâb, ts.
• es-Sefârînî. Ġiẑâu’l-Elbâb fî Şerḥi Manẓûmeti’l-Âdâb. 2 Cilt. Mısır: Müessesetü Kurtuba, 1993.
• Fayda, Mustafa. “Medine Döneminde Hz. Peygamber’e Gelen Heyetler”. Medine’de İslam Toplumunun Oluşumu. İstanbul: KURAMER, 2023.
• Ḥamevî, Ebû Abdullâh Yâḳût. Muʿcemü’l-büldân ve Muʿcemü’l-üdebâʾ. 7 Cilt. Beyrut: Dâru Ṡâdır, 1995.
• Hamevî, Şihâbüddîn Yâkūt. Muʿcemü’l-üdebâʾ. thk. İhsan Abbâs. 7 Cilt. Beyrut: Dâru Garbi’l-İslâmî, 1993.
• İbn Asâkir, Ebû Muhammed Bahâüddîn. Târîḫu Dımaşḳ. thk. Amr b. Garame. 80 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, 1995.
• İbn Asâkir, Ebû’l-Kâsım Ali. Târîḫu Medineti Dımaşḳ. thk. Ali Şîrî. 54 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Fikr, ts.
• İbn Hacer, Ebû Fadl Ahmed. el-İsâbe fî Temyîzi’s-Sahabe. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye, 1415.
• İbn Hazm, Ebû Muhammed Alî. Cemheretü ensâbi’l-ʿArab. 1 Cilt. Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye, 1983.
• İbn Kesîr, Ebû’l-Fida İsmail. es-Sîretü’n-Nebeviyye. thk. Mustafa Abdulvahid. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, 1976.
• İbn Manzûr, Ebü’l-Fazl Cemâlüddîn. Lisânü’l-ʿArab. 15 Cilt. Beyrut: Dâru Sâdır, 1414.
• İbn Saʻd, Ebû Abdillâh Muhammed. Ṭabaḳātü’l-Kübrâ. thk. Ali Muhammed Ömer. 11 Cilt. Kâhire: Mektebetü’l-hanci, 2001.
• İbn Saʿd, ʿAbdullâh Muḥammed b. Saʿd b. Menîʿ. eṭ-Ṭabaḳât. ed. Adnan Demircan. İstanbul: Siyer Yayınları, 2015.
• İbn Teymiyye, Ebû’l-ʿAbbâs Aḥmed. Mecmûʿu’l-Fetâvâ. 35 Cilt. Medine: Mecmeʿu’l-Melik Fehd, 1995.
• İbnü’l-Esîr, Ebü’l-Hasen İzzüddîn. Üsdü’l-ġābe. thk. Ali Muhammed-Âdil Ahmed. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye, 1994.
• İbnü’l-Mibred, Cemaleddin. Maḥżü’ṣ-ṣavâb fî feżâʾili Emîri’l-müʾminîn ʿÖmer b. el-Ḫaṭṭâb. thk. Abdulazîz b. Muhammed. 3 Cilt. Medine: İmâdetü bahsi’l-İlmî, 2000.
• Kalkaşendî, Ebü’l-Abbâs Şihâbüddîn. Nihâyetü’l-ereb fî maʿrifeti ensâbi’l-ʿArab. thk. İbrahim el-İbiyârî. Beyrut: Darü’l-Kitâbi’l-Lübnânîyîn, 1980.
• Kastallânî, Muhammed b. Ebî Bekr. İrşâdü’s-sârî. 10 Cilt. Mısır: Matbaʿatü’l-Kübrâ el-Emîriyye, 1323.
• Kudûrî, Ebü’l-Hüseyn Ahmed b. Ebî Bekr. et-Tecrîd. 12 Cilt. Kahire: Dâru’s-Selâm, 2006.
• Makrîzî, Ebû Muhammed Takıyyüddîn. İmtâʿu’l-esmâʿ. thk. Muhammed Abdulhamîd. 15 Cilt. Beyrut: Dâru’l-kütübi’l-ilmiyye, 1999.
• Makrîzî, Takıyyüddîn Ahmed. el-Muḳaffa’l-kebîr. thk. Muhammed Yalevî. 8 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Garbi’l-İslâmî, 2006.
• Mısrî, Ebû Abdullah Alâaddîn. İkmâlu Tehzîbi’l-Kemâl. thk. Âdil Muhammed-Üsâme İbrâhîm. 12 Cilt. Mısır: el-Fârûk el-Hadîs, 2001.
• Müslim, Ebü’l-Hüseyn. el-Câmiʿu’ṣ-ṣaḥîḥ. thk. Muhammed Fuâd Abdulbâki. 5 Cilt. Beyrut: Dâru İhya’i-Turâs el-Arabî, ts.
• Safedî, Salâhuddîn Halîl. el-Vâfî bi’l-vefeyât. thk. Ahmed Arnavut. 29 Cilt. Beyrut: Dâru İhya’i-Turâs el-Arabî, 2000.
• Sallâbî, Ali Muhammed. Hz. Ömer. çev. Mehmet Akbaş. İstanbul: Ravza Yayınları, 2020.
• Serahsî, Muhammed b. Ebî Sehl Ahmed es-. el-Mebsûṭ. 30 Cilt. Beyrut: Darü’l-Maʿrife, 1993.
• Sıbt İbnü’l-Cevzî, Ebü’l-Muzaffer Şemsüddîn. Mir’âtü’z-zamân fî târîḥi’l-a’yân. 23 Cilt. Şam: Dârü’r-risâle el-Âlemiyye, 2013.
• Süyûtî, Ebü’l-Fazl Celâlüddîn. Târîḫu’l-ḫulefâʾ. thk. Hamdi Demirdâş. 1 Cilt. Riyad: Mektebet-ü Nizâr Mustafa el-Bâz, 2004.
• Şâmî, Muhammed b. Yûsuf. Sübülü’l-hüdâ ve’r-reşâd fî sîreti ḫayri’l-ʿibâd (es-Sîretü’ş-Şâmiyye). 12 Cilt. Beyrut: Dâru’l Kütübi’l İlmiyye, 1993.
• Temmâvî, S. Muhammed. Hz. Ömer ve Modern Sistemler. çev. Muhammed Vesim Taylan. İstanbul: Kayıhan Yayınları, 2004.
• Vâkıdî, Muhammed b. Ömer. Kitâbü’l-Meġāzî. thk. Marsden Jones. 3 Cilt. Beyrut: Dâru’l-A’lamî, 1989.
• Zehebî, Ebû Abdillâh Şemsüddîn. Teẕkiretü’l-ḥuffâẓ. 4 Cilt. Beyrut: Dâru’l-Kutubi’l-ʿİlmiyye, 1995.
• Ziriklî, Ebû Gays Muhammed. el-Aʿlâm. y.y.: Dâru’l-ilm li’l-melâyîn, 2002.