Parasitic Angiosperm Plants of Turkey

Öz

Aim of this study was created a list of parasitic owering plants of Turkey in light of recent researches. Therefore, we compiled various studies about parasitic owering plants and ora in Turkey. Additionally, biogeographic characterization and IUCN categories of these plants were determined using literature. As a result, 146 species, subspecies and varieties belonging to 5 families and 30 genera were determined. Considering life types, while 91 taxa are hemi-parasitic, the others are holo-parasitic plants. The number of endemic taxa was 19 and this number constitutes 13.19% of the total parasitic owering plants. The biogeographic distribution of the species are: Irano – Turanian 23 (15.49%), Euro – Siberian 38 (25.35%), Mediterranean 18 (12.68%) and unknown region 63 (46.48%). The distribution of the endemic and rare taxa according to IUCN categories are: 2 taxa in critically (CR), 2 taxa in endangered (EN), 13 taxa in vulnerable (VU), 4 taxa in near threatened (LR-nt), 17 taxa in least concern (LR-lc) and 1 taxa in conservation dependent (LR-cd) and 4 taxa in data de cient (DD). 

Anahtar Kelimeler

• Biogeography,ora,parasitic angiosperm,risk category,Turkey

Türkiye’nin Parazit Angiosperm Bitkileri

Öz

Bu çalışmanın amacı son çalışmalar ışığında Türkiye’nin parazit çiçekli bitkilerinin bir listesini oluşturmaktır. Bu yüzden, Türkiye’deki parazit çiçekli bitkiler ve ora hakkında çeşitli çalışmaları karşılaştırıldı. Ayrıca, türlerin biyocoğra k karakterleri ve IUCN kategorileri literatüre desteği ile belirlendi. Sonuç olarak 5 familya ve 30 cinse ait 146 tür, alttür ve varyete tespit edildi. Yaşam tipleri dikkate alındığında bunların 91 tanesi yarı parazit iken diğerleri ise tam parazittir. Endemik tür sayısı 19 ve toplam parazit çiçekli bitkilerin 13%’ünü oluşturmaktadır. Biyocoğra k dağılım ise: Iran – Turan 23 (15.49%), Avrupa – Sibirya 38 (25.35%), Akdeniz 18 (12.68%) ve bilinmeyenler ise 63 (46.48%) tanedir. Endemik ve nadir türlerin IUCN kategorilerine gore dağılımı ise: 2 takson Kritik düzeyde (CR), 2 takson Tehlike altında (EN), 13 takson zarar görebilir (VU), 4 takson tehdit altına girebilir (LR-nt), 17 takson en az endişe verici (LR-lc), 1 takson koruma önlemi gerektiren düzeyde (LR-cd) ve 4 takson ise yetersiz veri (DD) düzeyindedir. 

Anahtar Kelimeler

• Biyocoğra k karakter,ora,parazit angiosperm,risk kategorisi,Türkiye

Kaynakça

1. Davis PH, 1965-1988. Flora of Turkey and The East Aegean Island. Ediburgh University Press, Edinburgh. Ekim T, Koyuncu M, Vural M, Duman H, Aytaç Z, Adıgüzel N, 2000. Türkiye Bitkileri Kırmızı Kitabı (Red Data Book of Turkish Plants). Türkiye Tabiatını Koruma Derneği & Yüzüncü Yıl Üniversitesi. Ankara, Türkiye, 246 s.
2. Güner A, Aslan S, Ekim T, Vural M, Babaç MT, 2012. Türkiye Bitkileri Listesi (Damarlı Bitkiler). Nezahat Gökyiğit Botanik Bahçesi ve Flora Araştırmaları Derneği Yayını. İstanbul, Türkiye, 1290 s.
3. KutbayHG,Sürmen,B,KılıçDD, ImamoğluA,2014.Thedetermination of rare species and risk categories in Nebyan Mountain (Samsun/ Turkey). Biological Diversity and Conservation, 7(2): 73-77.
4. Nickrent DL, Duff R, Colwell A, 1998. Molecular phylogenetic and evolutionary studies of parasitic plants. In: Soltis DE, Soltis PS, Doyle JJ (eds) Molecular systematics of plants II: DNA sequencing. Kluwer, Boston, pp 211-241.
5. Uludağ A, Nemli Y, 2009. Parasitic owering plants in Turkey. 10th World Congress on Parasitic Plants. 8-12 June 2009, Kusadasi, Turkey.
6. Zare G, 2012. A Taxonomic Revision of the Genus Orobanche L. (Orobanchaceae) in Turkey, it’s Relation with the Iranian Taxa and Their Molecular Phylogeny. Hacettepe University, Doctaral Thesis, 321p.
7. Zare G, Dönmez AA, 2013. Two new records of the genus Orobanche (Orobanchaceae) from Turkey. Turkish Journal of Botany, 37: 597-603.
8. Zare G, Yıldırımlı Ş, 2012. A new record for the ora of Turkey: Orobanche longibracteata Schiman-Czeika (Orobanchaceae). Ot Sistematik Botanik Dergisi 19(2): 75-82.

9. Zare G, Dönmez AA, 2014. A new species of Orobanche (Orobanchaceae) from Turkey. Phytotaxa, 184(3): 148-154.