Araştırma Makalesi
BibTex RIS Kaynak Göster

Sosyoekonomik Eşitsizlikler ve İşgücü Piyasası Dinamikleri Perspektifinden Kırsal-Kentsel Ayrımı Temelinde Türkiye’de Bölgesel Asgari Ücret Politikası: Bir Model Önerisi

Yıl 2026, Cilt: 8 , - , 10.04.2026

Fulya Çınar

https://doi.org/10.46236/jovosst.1888103
https://izlik.org/JA53EZ28XF

Öz

Ulusal düzeyde tek bir asgari ücret uygulamasının, coğrafi olarak geniş alana sahip olan ve bölgeleri arasında önemli sosyoekonomik gelişmişlik farkları bulunan ülkelerde asgari ücretli çalışan bireylerin ihtiyaçlarını karşılama noktasında yetersiz kaldığı görülmektedir. Bunun yerine; bölgesel sosyoekonomik gelişme dinamikleri ile işgücü piyasası dinamiklerinin dikkate alındığı bölgelere göre değişiklik gösteren esnek bir ücretlendirme modeli, asgari ücretli çalışan kesimin refah artışı noktasında önemli bir adım olarak görülmektedir. Bu makale, Türkiye’de uzun yıllardır uygulanmakta olan ulusal asgari ücret politikasına alternatif olarak yerel ihtiyaçları ve gelişmişlik düzeylerini dikkate alarak kırsal-kentsel ayrımının esas alındığı bir bölgesel asgari ücret politikasının Türkiye’de uygulanabilirliğini irdelemektedir. Bu doğrultuda makalede; bölgesel asgari ücretin kavramsal çerçevesi çizilmiş ve Dünya’daki uygulama örnekleri incelenmiştir. Ulusal ve yerel kuruluşların istatistiki verileri ile literatür araştırması çerçevesinde ikincil verilerin incelendiği çalışmada; Türkiye’de asgari ücreti bölgeselleştirmenin gerekçeleri sunulmuş ve bunun sonucunda; Türkiye’deki il ve ilçelerin sosyoekonomik gelişmişlik durumlarına göre asgari ücretin, kırsal-kentsel ayrımı gözetilerek dört ayrı kademede uygulanabileceği bir model önerisinde bulunulmuştur.

Anahtar Kelimeler

Bölgesel Asgari Ücret Kırsal-Kentsel Asgari Ücret Bölgesel Eşitsizlik İşgücü Piyasası Bölgesel Kalkınma.

Etik Beyan

Çalışmanın tüm süreçlerinin araştırma ve yayın etiğine uygun olduğunu, etik kurallara ve bilimsel atıf gösterme ilkelerine uyduğumu beyan ederim.

Destekleyen Kurum

Bulunmamaktadır.

Kaynakça

  • Abe, Y. (2011). “Minimum Wages and Employment in Japan”. Japan Labour Review, 8 (2), 42-54.
  • Akgeyik, T. (2007). Asgari Ücrette Esnek Modelleme: Bölgesel Asgari Ücret Yaklaşımı, İstanbul Ticaret Odası, İstanbul.
  • Akgül, O. (2016). “Türkiye’de Asgari Ücretin Mahzurlu Alanları ve Öneriler”, Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 5(12), 96-127.
  • Aral, N., ve Aytaç, M. (2018). “Türkiye’de İşsizliğin Mekânsal Analizi”, Öneri Dergisi, 13(49), 1-20.
  • Asgari Ücret Yönetmeliği, 2004. Resmî Gazete Tarihi: 01.08.2004 Resmî Gazete Sayısı: 25540.
  • Avrupa Sosyal Şartı, (1965). https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list?module=treaty-detail&treatynum=035, Erişim tarihi: 04.07.2025.
  • Bakhodirovna, F. D. (2025). “Economic and Social Consequences of Minimum Wage Policy”, Labor Economics and Human Capital, 4(4), 111–119.
  • Birkalan, A.Ö. ve Bay, H. (2022). “Bölgesel Asgari Ücret Varsayımı Altında Bölgelerin Kümeleme Analizi Yöntemleriyle Tespiti”, Maliye Dergisi, 183, 24-48.
  • Cacciamali, M. C., Chakrabarty, T., Rodgers, G. and Tatei, F. (2015). Minimum Wage Policy in Brazil and India and its Impact on Labour Market Inequality. Institute for Human Development-Cebrap project on Labour Market Inequality in Brazil and India.
  • Ceyhan B.ve Ataay B. (2017). “Türkiye’de Asgari Ücret Düzeyi ve Bir Asgari Ücret Modeli Önerisi”, Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(58), 35-50
  • Çetin, B. ve Kuvat, Ö. (2022). “Türkiye’de Ekonomik Göstergeler Açısından Düzey 2 Bölgelerinin Geliştirilmiş ENTROPİ ve CRITIC Temelli COPRAS Yöntemi ile Sıralanması”, Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi,14(1), 11-36.
  • Çetin, İ., ve Sevüktekin, M. (2016). “Türkiye’de Gelişmişlik Düzeyi Farklılıklarının Analizi”, Uluslararası Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2(2), 39-61.
  • Demirci B. ve Yerdelen Tatoğlu F. (2024). “Türkiye’de Bölgesel İşsizliğin Belirleyicilerinin Mekânsal Panel Veri Modelleriyle Analizi”, İstatistik Araştırma Dergisi, 14(2), 1-13.
  • Dinçer, B. ve Özaslan, M. (2004). İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması. DPT.
  • Ecemiş, O. (2025). “Türkiye’de Bölgesel Yoksulluk Dinamikleri: Gustafson-Kessel (GK) Kümeleme ile 2014-2024 Karşılaştırmalı Analizi”. N. Kırıcı Çevik, M.F. Buğan (Ed.). Sosyal Bilimlerde Kuram, Araştırma ve Tartışmalar- IV içinde (ss. 21-38). Özgür Yayınları. DOI: https://doi.org/10.58830/ozgur.pub1147.c4752
  • Elvan, L. (2012): Bölgesel Gelişme ve Bölgeler Arası Gelişmişlik Farkları, Discussion Paper, No. 2012/6, Turkish Economic Association, Ankara.
  • Erdoğan, R. ve Okudum, R. (2015). “Türkiye’de İşgücünün Bölgesel Analizi”, Doğu Coğrafya Dergisi, 20(33), 49-62.
  • Gao, Y., Ruan, Y., ve Ye, Z. (2026). “Rapid Minimum Wage Increases and Societal Sustainability: Evidence from Labor Productivity in China”, Sustainability, 18(2), 651, DOI: https://doi.org/10.3390/su18020651.
  • Gönülaçan Özer, A. ve Karcı, R. (2022). “Türkiye İşgücü Piyasasının Bölgesel Farkları: Mekansâl Ekonometri Analizi”, Çankırı Karatekin Üniversitesi İİBF Dergisi, 12(1), 1-21
  • Görmezöz, G., ve Karaalp-orhan, H. S. (2020). “Türkiye’de Bölgesel Ücret Farklılıklarına İlişkin Bir Durum Değerlendirmesi: İŞKUR Özel Sektör Açık İş İlanları Analizi”, Çalışma ve Toplum, 3(66), 1633-1672.
  • Günaydın, D. (2013). “Türkiye’de Bölgeler Arası Gelişmişlik Farkların Giderilmesinde Kalkınma Ajansların Yeri: İzka Mali Destek Programları Örneği”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(1), 73-101.
  • Güven, O. (2024). “Bölgeler Arası Ekonomik Gelişmişlik Farklılıklarını Etkileyen Faktörler”, Bölgesel Kalkınma Dergisi, 2(1), 80-92.
  • Filiztekin, A. (2009). Türkiye’de Bölgesel Farklar, (https://research.sabanciuniv.edu/id/eprint/11643/ Erişim tarihi: 02.02.2026).
  • ILO, ILO Anayasası, https://www.ilo.org/sites/default/files/wcmsp5/groups/public/@europe/@ro-geneva/@ilo-ankara/documents/publication/wcms_412382.pdf, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (2016). Minimum Wage Policy Guide. Geneva: ILO.
  • ILO, (2014). Minimum Wage Systems. Geneva: ILO.0
  • ILO, (1928). 26 No’lu Asgari Ücret Belirleme Yöntemi Sözleşmesi. https://www.ilo.org/tr/resource/26-nolu-asgari-ucret-belirleme-yontemi-sozlesmesi, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1928). 30 sayılı Asgari Ücret Belirleme Yöntemleri Tavsiye Kararı. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312368:NO Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1951). 99 No’lu Asgari Ücret Tespit Mekanizması (Tarım) Sözleşmesi. https://www.ilo.org/tr/resource/99-nolu-asgari-ucret-tespit-mekanizmasi-tarim-sozlesmesi, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1951). 89 sayılı Tarım İşçilerinin Asgari Ücretlerinin Tespit Usulleri Tavsiye Kararı, https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INS.TRUMENT_ID:312427:NO, Erişim tarihi:04.10.2025.
  • ILO, (1970). 131 No’lu Asgari Ücret Belirleme Sözleşmesi. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312276:NO, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1970), 135 sayılı Gelişmekte Olan Ülkelerde Asgari Ücret Tespitine İlişkin Tavsiye Kararı. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312473:NO, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, (1948). https://www.un.org/en/about-us/universal-declaration-of-human-rights, Erişim tarihi: 04.07.2025.
  • Kalkınma Ajansları. (2026). Kalkınma Planlamasında İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (https://ka.gov.tr/sayfalar/kalkinma-planlamasinda-istatistiki-bolge-birimleri-siniflandirmasi--24 Erişim tarihi: 07.10.2026).
  • Kalkınma Odaklı Stratejik Araştırmalar Merkezi (KOSAM), 2024. Çalışma Hayatına Yeni Bir Bakış Bölgesel Asgari Ücret. KTO Karatay Üniversitesi Yayınları, Konya. (https://kosam.org/rapor/bolgesel-asgari-ucret Erişim tarihi:21.11.2025).
  • Karakuş, M. (2025). “Türkiye’de Bölgesel İşgücüne Katılım ve İstihdam Farklılıkları: Düzey 2 Bölgeleri Üzerine Bir Yakınsama Analizi (2010-2023)”, Yönetim Bilimleri Dergisi, 23(57), 1781-1811.
  • Karcı, R. (2023). “Türkiye’de İşgücüne Katılma Oranının Bölgesel Belirleyicileri”, Yönetim ve Çalışma Dergisi, 7(2), 263–279.
  • Kılıç, Y. (2015). “Eğitim ve Büyüme İlişkisi: Türkiye’de Bölgesel Farklılıklar”. Amme İdaresi Dergisi, 48(2), 129-156.
  • Korkmaz, A., Dulupçu, M. A., Gövdere, B. ve Songur, H. (2013). Onurlu İnsan Onurlu Yaşam için İnsani Ücret, İstanbul: Nakış Ofset (https://www.academia.edu/19780169/Onurlu_%C4%B0nsan_Onurlu_Ya%C5%9Fam_i%C3%A7in_%C4%B0nsani_%C3%9Ccret Erişim tarihi: 06.10.2025).
  • Köse, S., Eser, U. ve Konur, F. (2012). “Türkiye’de Bölgesel Gelişmişlik Farkları: Bir Veri Zarflama Analizi (Düzey-2 Bölgeleri)”, Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 77-97.
  • Küçük, M.S. (2016). “Asgari Ücretin Tespit Yöntemleri Bağlamında Teorik Tartışmalar ve Bölgesel Asgari Ücret Uygulaması”, Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Dergisi, 1(2), 24-34.
  • Levin-Waldman, O. M. (2002). “The Minimum Wage and Regional Wage Structure: Implications for Income Distribution”, Journal of Economic Issues, 36(3), 635-657.
  • Merrick, T. W., ve Graham, D. H. (1979). Population and Economic Development in Brazil, 1800 to the Present. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
  • Öndes, H. (2018). “Temel İşgücü Göstergeleri Bakımından Çok Boyutlu Ölçekleme Analizi ile Türkiye’nin Düzey 2 Bazında Bölgesel Olarak Değerlendirilmesi”, Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, 1(2), 429-448.
  • Özkubat, G. ve Selim, S. (2019). “Socio-Economic Development of Provinces in Turkey: A Spatial Econometric Analysis”, The Journal of Operations Research, Statistics, Econometrics and Management Information Systems, 7(2), 449-470.
  • Öztürk, S. (2018). “Türkiye’de Bölgesel İşgücüne Katılım ve İstihdam Farklılıklar”, Sosyoekonomi, 26(35), 153-168. Panth P. (2021). “Economic Development: Definition, Scope, and Measurement”. In W. Leal Filho, A. M. Azul, L. Brandli, A. Lange Salvia, P.G. Özuyar, T. Wall (Eds.), No Poverty. Encylopedia of the UN Sustainable Development Goals. Cham: Springer, 2-38.
  • Resmî Gazete, Tarih: 10/06/2003, Sayı: 25134, 4857 sayılı İş Kanunu
  • Sağdıç, E. N., ve Yıldız, F. (2020). “Bölgesel Düzeyde Kamu Harcamalarının İşsizlik Düzeyi Üzerindeki Etkisi: Türkiye Örneği”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 64, 208-226.
  • Sakarya, A. ve İbişoğlu, Ç. (2015). “Türkiye’de İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Endeksinin Coğrafi Ağırlıklı Regresyon Modeli ile Analizi”, Marmara Coğrafya Dergisi (32), 211-238.
  • Saltiel, F. Ve Urzua, S. (2017) The Effect of the Mınımum Wage on Employment in Brazil. Development Bank of Latin America, (https://scioteca.caf.com/bitstream/handle/123456789/1109/Saltiel_Urz%c3%baa_oct2017.pdf?sequence=1&isAllowed=y Erişim tarihi: 05.09.2025).
  • Sayın, A., K. (2019). “ILO Normları Bakış Açısı ile Dünyada ve Türkiye’de Asgari Ücret Uygulamaları”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 3(62), 1877-1916.
  • Sevinc, D. (2022). “Türkiye’de Asgari Ücret ile Enflasyon, Bölgesel Enflasyon, Açlık ve Yoksulluk Sınırı Arasındaki İlişki ve Bölgesel Asgari Ücret”, Maliye Çalışmaları Dergisi, 68, 107-131. Seyfettinoğlu, Ü. K., ve Zanbak, M. (2017). “Türkiye’de Bölgesel Farklılaşmadan Orta Gelir Tuzağına Çıkarımlar”, Akdeniz İİBF Dergisi, 17(35), 101-127.
  • Şen, H., Çemrek, F. ve Özaydın, Ö. (2006). “Türkiye’deki İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Düzeylerinin Belirlenmesi”, Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 6(11), 155-171.
  • Tamada, K. (2011). “Analysis of the Determinants of Minimum Wages in Japan”, Japan Labor Review. 8(2): 27.
  • T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, (2022). İlçelerin sosyoekonomik gelişmişlik sıralaması araştırması (https://www.sanayi.gov.tr/assets/pdf/birimler/2022-ilce-sege.pdf Erişim tarihi: 06.02.2026).
  • TCMB, 2025. Enflasyon Raporu, (https://www.tcmb.gov.tr/wps/wcm/connect/f53bc8f6-dec8-4e90-a9e1 8175075e2508/1b25_i.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=ROOTWORKSPACE-f53bc8f6-dec8-4e90-a9e1-8175075e2508-pjvtFIF Erişim tarihi: 22.11.2025).
  • TCMB, 2025. Tüketici Fiyatları, (https://www.tcmb.gov.tr/wps/wcm/connect/TR/TCMB+TR/Main+Menu/Istatistikler/Enflasyon+Verileri/Tuketici+Fiyatlari Erişim tarihi:22.11.2025)
  • T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı (2025). İllerin ve Bölgelerin SEGE Araştırması, (https://www.kalkinmakutuphanesi.gov.tr/dokuman/il-sege-2025/3062 Erişim tarihi: 02.02.2026).
  • Tekkanat, S. S., Mermer, H. (2018). “Bir Planlama Sorunsalı Olarak Bölgelerarası Dengesizlik: Türkiye Örneği”, Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(4), 91-106
  • TÜİK Coğrafi İstatistik Portalı, İstihdam ve İşsizlik Verileri (https://cip.tuik.gov.tr/ Erişim tarihi: 05.02.2026).
  • Türkiye İş Kurumu (2017), 2017 Yılı İşgücü Piyasası Araştırması, TR61 Bölgesi Raporu.
  • Turgut, M. (2025). Türkiye İçin Adil Bir Ücret Politikası Modeli: Bölgesel Asgari Ücret, Uluslararası Finansal Ekonomi ve Bankacılık Uygulamaları Dergisi, 6(1), 1-24.
  • Tüylüoğlu, Ş. ve Albayrak, A. S. (2010). “Hayat Pahalılığı ve Türkiye’de İllerin Hayat Pahalılığı Sıralamasını Belirleyen En Önemli Faktörlerin Ridge Regresyon Analiziyle İncelenmesi”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 15(2), 63-91.
  • United States Department of Labour, Minimum Wage, (https://www.dol.gov/general/topic/wages/minimumwage Erişim tarihi: 29.10.2025).
  • Ünsal, A., Sülkü, S. N. (2020). “Bölgeler Arası Gelişmişlik Düzeylerinin Belirlenmesi ve Karşılaştırılması: Türkiye Örneği”, Bilig (95), 177-209.
  • Yoloğlu, A. C. (2021). “Türkiye’de Yakınsama ve Bölge İçi Eşitsizlikler: İlçe Düzeyinde Sosyo-Ekonomik Gelişme Endeksi Aracılığı ile Bir Değerlendirme”, Planlama, 31(1), 12-30.
  • Yolvermez, B. (2020). “Türkiye’de Asgari Ücret Sorunlarına İlişkin Bir Değerlendirme”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 4, 2441-2462.
  • Yüceol, H. (2011). “Türkiye’de İllerarası İşsizlik Oranı Farklılıkları, Göç ve Ekonomik Kalkınma”, Sosyoekonomi, 15(15), 29-54.
  • Yükseler, Z. (2010). Bölgesel Asgari Ücret: Gerekçeleri, Uygulama Stratejisi ve Etkileri, (https://www.researchgate.net/publication/279885269_Bolgesel_Asgari_Ucret_Gerekceleri_Uygulama_Stratejisi_ve_Etkileri/citations Erişim tarihi: 22.10.2025).

Regional Minimum Wage Policy in Türkiye Based on Rural-Urban Divide from the Perspective of Socioeconomic Inequalities and Labor Market Dynamics: A Model Proposal

Yıl 2026, Cilt: 8 , - , 10.04.2026

Fulya Çınar

https://doi.org/10.46236/jovosst.1888103
https://izlik.org/JA53EZ28XF

Öz

It has been observed that a single national minimum wage system is insufficient to meet the needs of minimum wage earners in countries with large geographical areas and significant socio-economic development disparities between regions. Instead, a flexible remuneration model that varies by region, taking into account regional socio-economic development dynamics and labour market dynamics, is seen as an important step towards improving the welfare of minimum wage workers. This article examines the applicability in Türkiye of a regional minimum wage policy based on rural-urban differentiation, taking into account local needs and levels of development, as an alternative to the national minimum wage policy that has been in place in Türkiye for many years. In this regard, the article outlines the conceptual framework of the regional minimum wage and examines examples of its implementation around the world. The study, which examines secondary data within the framework of statistical data from national and local institutions and literature research, presents the reasons for regionalising the minimum wage in Türkiye and, as a result, proposes a model in which the minimum wage in Türkiye can be applied in four separate levels, taking into account the socio-economic development status of provinces and districts in Türkiye, with the rural-urban distinction taken into account. a model is proposed whereby the minimum wage could be applied in four separate tiers, taking into account the socio-economic development status of provinces and districts in Türkiye, with a distinction between rural and urban areas.

Anahtar Kelimeler

Regional Minimum Wage Rural-Urban Minimum Wage Regional Inequality Labor Market

Etik Beyan

I declare that all processes of this study comply with research and publication ethics, and that I have adhered to ethical rules and principles of scientific citation.

Kaynakça

  • Abe, Y. (2011). “Minimum Wages and Employment in Japan”. Japan Labour Review, 8 (2), 42-54.
  • Akgeyik, T. (2007). Asgari Ücrette Esnek Modelleme: Bölgesel Asgari Ücret Yaklaşımı, İstanbul Ticaret Odası, İstanbul.
  • Akgül, O. (2016). “Türkiye’de Asgari Ücretin Mahzurlu Alanları ve Öneriler”, Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 5(12), 96-127.
  • Aral, N., ve Aytaç, M. (2018). “Türkiye’de İşsizliğin Mekânsal Analizi”, Öneri Dergisi, 13(49), 1-20.
  • Asgari Ücret Yönetmeliği, 2004. Resmî Gazete Tarihi: 01.08.2004 Resmî Gazete Sayısı: 25540.
  • Avrupa Sosyal Şartı, (1965). https://www.coe.int/en/web/conventions/full-list?module=treaty-detail&treatynum=035, Erişim tarihi: 04.07.2025.
  • Bakhodirovna, F. D. (2025). “Economic and Social Consequences of Minimum Wage Policy”, Labor Economics and Human Capital, 4(4), 111–119.
  • Birkalan, A.Ö. ve Bay, H. (2022). “Bölgesel Asgari Ücret Varsayımı Altında Bölgelerin Kümeleme Analizi Yöntemleriyle Tespiti”, Maliye Dergisi, 183, 24-48.
  • Cacciamali, M. C., Chakrabarty, T., Rodgers, G. and Tatei, F. (2015). Minimum Wage Policy in Brazil and India and its Impact on Labour Market Inequality. Institute for Human Development-Cebrap project on Labour Market Inequality in Brazil and India.
  • Ceyhan B.ve Ataay B. (2017). “Türkiye’de Asgari Ücret Düzeyi ve Bir Asgari Ücret Modeli Önerisi”, Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 5(58), 35-50
  • Çetin, B. ve Kuvat, Ö. (2022). “Türkiye’de Ekonomik Göstergeler Açısından Düzey 2 Bölgelerinin Geliştirilmiş ENTROPİ ve CRITIC Temelli COPRAS Yöntemi ile Sıralanması”, Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi,14(1), 11-36.
  • Çetin, İ., ve Sevüktekin, M. (2016). “Türkiye’de Gelişmişlik Düzeyi Farklılıklarının Analizi”, Uluslararası Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 2(2), 39-61.
  • Demirci B. ve Yerdelen Tatoğlu F. (2024). “Türkiye’de Bölgesel İşsizliğin Belirleyicilerinin Mekânsal Panel Veri Modelleriyle Analizi”, İstatistik Araştırma Dergisi, 14(2), 1-13.
  • Dinçer, B. ve Özaslan, M. (2004). İlçelerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Sıralaması Araştırması. DPT.
  • Ecemiş, O. (2025). “Türkiye’de Bölgesel Yoksulluk Dinamikleri: Gustafson-Kessel (GK) Kümeleme ile 2014-2024 Karşılaştırmalı Analizi”. N. Kırıcı Çevik, M.F. Buğan (Ed.). Sosyal Bilimlerde Kuram, Araştırma ve Tartışmalar- IV içinde (ss. 21-38). Özgür Yayınları. DOI: https://doi.org/10.58830/ozgur.pub1147.c4752
  • Elvan, L. (2012): Bölgesel Gelişme ve Bölgeler Arası Gelişmişlik Farkları, Discussion Paper, No. 2012/6, Turkish Economic Association, Ankara.
  • Erdoğan, R. ve Okudum, R. (2015). “Türkiye’de İşgücünün Bölgesel Analizi”, Doğu Coğrafya Dergisi, 20(33), 49-62.
  • Gao, Y., Ruan, Y., ve Ye, Z. (2026). “Rapid Minimum Wage Increases and Societal Sustainability: Evidence from Labor Productivity in China”, Sustainability, 18(2), 651, DOI: https://doi.org/10.3390/su18020651.
  • Gönülaçan Özer, A. ve Karcı, R. (2022). “Türkiye İşgücü Piyasasının Bölgesel Farkları: Mekansâl Ekonometri Analizi”, Çankırı Karatekin Üniversitesi İİBF Dergisi, 12(1), 1-21
  • Görmezöz, G., ve Karaalp-orhan, H. S. (2020). “Türkiye’de Bölgesel Ücret Farklılıklarına İlişkin Bir Durum Değerlendirmesi: İŞKUR Özel Sektör Açık İş İlanları Analizi”, Çalışma ve Toplum, 3(66), 1633-1672.
  • Günaydın, D. (2013). “Türkiye’de Bölgeler Arası Gelişmişlik Farkların Giderilmesinde Kalkınma Ajansların Yeri: İzka Mali Destek Programları Örneği”, Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 15(1), 73-101.
  • Güven, O. (2024). “Bölgeler Arası Ekonomik Gelişmişlik Farklılıklarını Etkileyen Faktörler”, Bölgesel Kalkınma Dergisi, 2(1), 80-92.
  • Filiztekin, A. (2009). Türkiye’de Bölgesel Farklar, (https://research.sabanciuniv.edu/id/eprint/11643/ Erişim tarihi: 02.02.2026).
  • ILO, ILO Anayasası, https://www.ilo.org/sites/default/files/wcmsp5/groups/public/@europe/@ro-geneva/@ilo-ankara/documents/publication/wcms_412382.pdf, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (2016). Minimum Wage Policy Guide. Geneva: ILO.
  • ILO, (2014). Minimum Wage Systems. Geneva: ILO.0
  • ILO, (1928). 26 No’lu Asgari Ücret Belirleme Yöntemi Sözleşmesi. https://www.ilo.org/tr/resource/26-nolu-asgari-ucret-belirleme-yontemi-sozlesmesi, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1928). 30 sayılı Asgari Ücret Belirleme Yöntemleri Tavsiye Kararı. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312368:NO Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1951). 99 No’lu Asgari Ücret Tespit Mekanizması (Tarım) Sözleşmesi. https://www.ilo.org/tr/resource/99-nolu-asgari-ucret-tespit-mekanizmasi-tarim-sozlesmesi, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1951). 89 sayılı Tarım İşçilerinin Asgari Ücretlerinin Tespit Usulleri Tavsiye Kararı, https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INS.TRUMENT_ID:312427:NO, Erişim tarihi:04.10.2025.
  • ILO, (1970). 131 No’lu Asgari Ücret Belirleme Sözleşmesi. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312276:NO, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • ILO, (1970), 135 sayılı Gelişmekte Olan Ülkelerde Asgari Ücret Tespitine İlişkin Tavsiye Kararı. https://normlex.ilo.org/dyn/nrmlx_en/f?p=NORMLEXPUB:12100:0::NO:12100:P12100_INSTRUMENT_ID:312473:NO, Erişim tarihi: 04.10.2025.
  • İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, (1948). https://www.un.org/en/about-us/universal-declaration-of-human-rights, Erişim tarihi: 04.07.2025.
  • Kalkınma Ajansları. (2026). Kalkınma Planlamasında İstatistiki Bölge Birimleri Sınıflandırması (https://ka.gov.tr/sayfalar/kalkinma-planlamasinda-istatistiki-bolge-birimleri-siniflandirmasi--24 Erişim tarihi: 07.10.2026).
  • Kalkınma Odaklı Stratejik Araştırmalar Merkezi (KOSAM), 2024. Çalışma Hayatına Yeni Bir Bakış Bölgesel Asgari Ücret. KTO Karatay Üniversitesi Yayınları, Konya. (https://kosam.org/rapor/bolgesel-asgari-ucret Erişim tarihi:21.11.2025).
  • Karakuş, M. (2025). “Türkiye’de Bölgesel İşgücüne Katılım ve İstihdam Farklılıkları: Düzey 2 Bölgeleri Üzerine Bir Yakınsama Analizi (2010-2023)”, Yönetim Bilimleri Dergisi, 23(57), 1781-1811.
  • Karcı, R. (2023). “Türkiye’de İşgücüne Katılma Oranının Bölgesel Belirleyicileri”, Yönetim ve Çalışma Dergisi, 7(2), 263–279.
  • Kılıç, Y. (2015). “Eğitim ve Büyüme İlişkisi: Türkiye’de Bölgesel Farklılıklar”. Amme İdaresi Dergisi, 48(2), 129-156.
  • Korkmaz, A., Dulupçu, M. A., Gövdere, B. ve Songur, H. (2013). Onurlu İnsan Onurlu Yaşam için İnsani Ücret, İstanbul: Nakış Ofset (https://www.academia.edu/19780169/Onurlu_%C4%B0nsan_Onurlu_Ya%C5%9Fam_i%C3%A7in_%C4%B0nsani_%C3%9Ccret Erişim tarihi: 06.10.2025).
  • Köse, S., Eser, U. ve Konur, F. (2012). “Türkiye’de Bölgesel Gelişmişlik Farkları: Bir Veri Zarflama Analizi (Düzey-2 Bölgeleri)”, Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(2), 77-97.
  • Küçük, M.S. (2016). “Asgari Ücretin Tespit Yöntemleri Bağlamında Teorik Tartışmalar ve Bölgesel Asgari Ücret Uygulaması”, Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Dergisi, 1(2), 24-34.
  • Levin-Waldman, O. M. (2002). “The Minimum Wage and Regional Wage Structure: Implications for Income Distribution”, Journal of Economic Issues, 36(3), 635-657.
  • Merrick, T. W., ve Graham, D. H. (1979). Population and Economic Development in Brazil, 1800 to the Present. Baltimore: Johns Hopkins University Press.
  • Öndes, H. (2018). “Temel İşgücü Göstergeleri Bakımından Çok Boyutlu Ölçekleme Analizi ile Türkiye’nin Düzey 2 Bazında Bölgesel Olarak Değerlendirilmesi”, Uluslararası İnsan Çalışmaları Dergisi, 1(2), 429-448.
  • Özkubat, G. ve Selim, S. (2019). “Socio-Economic Development of Provinces in Turkey: A Spatial Econometric Analysis”, The Journal of Operations Research, Statistics, Econometrics and Management Information Systems, 7(2), 449-470.
  • Öztürk, S. (2018). “Türkiye’de Bölgesel İşgücüne Katılım ve İstihdam Farklılıklar”, Sosyoekonomi, 26(35), 153-168. Panth P. (2021). “Economic Development: Definition, Scope, and Measurement”. In W. Leal Filho, A. M. Azul, L. Brandli, A. Lange Salvia, P.G. Özuyar, T. Wall (Eds.), No Poverty. Encylopedia of the UN Sustainable Development Goals. Cham: Springer, 2-38.
  • Resmî Gazete, Tarih: 10/06/2003, Sayı: 25134, 4857 sayılı İş Kanunu
  • Sağdıç, E. N., ve Yıldız, F. (2020). “Bölgesel Düzeyde Kamu Harcamalarının İşsizlik Düzeyi Üzerindeki Etkisi: Türkiye Örneği”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 64, 208-226.
  • Sakarya, A. ve İbişoğlu, Ç. (2015). “Türkiye’de İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Endeksinin Coğrafi Ağırlıklı Regresyon Modeli ile Analizi”, Marmara Coğrafya Dergisi (32), 211-238.
  • Saltiel, F. Ve Urzua, S. (2017) The Effect of the Mınımum Wage on Employment in Brazil. Development Bank of Latin America, (https://scioteca.caf.com/bitstream/handle/123456789/1109/Saltiel_Urz%c3%baa_oct2017.pdf?sequence=1&isAllowed=y Erişim tarihi: 05.09.2025).
  • Sayın, A., K. (2019). “ILO Normları Bakış Açısı ile Dünyada ve Türkiye’de Asgari Ücret Uygulamaları”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 3(62), 1877-1916.
  • Sevinc, D. (2022). “Türkiye’de Asgari Ücret ile Enflasyon, Bölgesel Enflasyon, Açlık ve Yoksulluk Sınırı Arasındaki İlişki ve Bölgesel Asgari Ücret”, Maliye Çalışmaları Dergisi, 68, 107-131. Seyfettinoğlu, Ü. K., ve Zanbak, M. (2017). “Türkiye’de Bölgesel Farklılaşmadan Orta Gelir Tuzağına Çıkarımlar”, Akdeniz İİBF Dergisi, 17(35), 101-127.
  • Şen, H., Çemrek, F. ve Özaydın, Ö. (2006). “Türkiye’deki İllerin Sosyo-Ekonomik Gelişmişlik Düzeylerinin Belirlenmesi”, Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 6(11), 155-171.
  • Tamada, K. (2011). “Analysis of the Determinants of Minimum Wages in Japan”, Japan Labor Review. 8(2): 27.
  • T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı, (2022). İlçelerin sosyoekonomik gelişmişlik sıralaması araştırması (https://www.sanayi.gov.tr/assets/pdf/birimler/2022-ilce-sege.pdf Erişim tarihi: 06.02.2026).
  • TCMB, 2025. Enflasyon Raporu, (https://www.tcmb.gov.tr/wps/wcm/connect/f53bc8f6-dec8-4e90-a9e1 8175075e2508/1b25_i.pdf?MOD=AJPERES&CACHEID=ROOTWORKSPACE-f53bc8f6-dec8-4e90-a9e1-8175075e2508-pjvtFIF Erişim tarihi: 22.11.2025).
  • TCMB, 2025. Tüketici Fiyatları, (https://www.tcmb.gov.tr/wps/wcm/connect/TR/TCMB+TR/Main+Menu/Istatistikler/Enflasyon+Verileri/Tuketici+Fiyatlari Erişim tarihi:22.11.2025)
  • T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı (2025). İllerin ve Bölgelerin SEGE Araştırması, (https://www.kalkinmakutuphanesi.gov.tr/dokuman/il-sege-2025/3062 Erişim tarihi: 02.02.2026).
  • Tekkanat, S. S., Mermer, H. (2018). “Bir Planlama Sorunsalı Olarak Bölgelerarası Dengesizlik: Türkiye Örneği”, Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 10(4), 91-106
  • TÜİK Coğrafi İstatistik Portalı, İstihdam ve İşsizlik Verileri (https://cip.tuik.gov.tr/ Erişim tarihi: 05.02.2026).
  • Türkiye İş Kurumu (2017), 2017 Yılı İşgücü Piyasası Araştırması, TR61 Bölgesi Raporu.
  • Turgut, M. (2025). Türkiye İçin Adil Bir Ücret Politikası Modeli: Bölgesel Asgari Ücret, Uluslararası Finansal Ekonomi ve Bankacılık Uygulamaları Dergisi, 6(1), 1-24.
  • Tüylüoğlu, Ş. ve Albayrak, A. S. (2010). “Hayat Pahalılığı ve Türkiye’de İllerin Hayat Pahalılığı Sıralamasını Belirleyen En Önemli Faktörlerin Ridge Regresyon Analiziyle İncelenmesi”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 15(2), 63-91.
  • United States Department of Labour, Minimum Wage, (https://www.dol.gov/general/topic/wages/minimumwage Erişim tarihi: 29.10.2025).
  • Ünsal, A., Sülkü, S. N. (2020). “Bölgeler Arası Gelişmişlik Düzeylerinin Belirlenmesi ve Karşılaştırılması: Türkiye Örneği”, Bilig (95), 177-209.
  • Yoloğlu, A. C. (2021). “Türkiye’de Yakınsama ve Bölge İçi Eşitsizlikler: İlçe Düzeyinde Sosyo-Ekonomik Gelişme Endeksi Aracılığı ile Bir Değerlendirme”, Planlama, 31(1), 12-30.
  • Yolvermez, B. (2020). “Türkiye’de Asgari Ücret Sorunlarına İlişkin Bir Değerlendirme”, Çalışma ve Toplum Dergisi, 4, 2441-2462.
  • Yüceol, H. (2011). “Türkiye’de İllerarası İşsizlik Oranı Farklılıkları, Göç ve Ekonomik Kalkınma”, Sosyoekonomi, 15(15), 29-54.
  • Yükseler, Z. (2010). Bölgesel Asgari Ücret: Gerekçeleri, Uygulama Stratejisi ve Etkileri, (https://www.researchgate.net/publication/279885269_Bolgesel_Asgari_Ucret_Gerekceleri_Uygulama_Stratejisi_ve_Etkileri/citations Erişim tarihi: 22.10.2025).
Toplam 69 adet kaynakça vardır.

Ayrıntılar

Birincil Dil Türkçe
Konular Çalışma Ekonomisi
Bölüm Araştırma Makalesi
Yazarlar

Fulya Çınar 0000-0003-1352-4607

Gönderilme Tarihi 13 Şubat 2026
Kabul Tarihi 21 Mart 2026
Yayımlanma Tarihi 10 Nisan 2026
DOI https://doi.org/10.46236/jovosst.1888103
IZ https://izlik.org/JA53EZ28XF
Yayımlandığı Sayı Yıl 2026 Cilt: 8

Kaynak Göster

APA Çınar, F. (2026). Sosyoekonomik Eşitsizlikler ve İşgücü Piyasası Dinamikleri Perspektifinden Kırsal-Kentsel Ayrımı Temelinde Türkiye’de Bölgesel Asgari Ücret Politikası: Bir Model Önerisi. Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, 8. https://doi.org/10.46236/jovosst.1888103

Amaç ve Kapsam

Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, yapılacak çalışmalarla, mesleki ve sosyal bilimler alanlarına bilimsel katkıda bulunmayı ve böylece bilimsel alanın gelişimini sağlamayı amaç edinmektedir. Dergi, sosyal bilimler alanında özgün ve nitelikli çalışmalar yayımlamaya çalışırken, mesleki eğitim konuları üzerine akademik bakış açısı kazandırmayı hedefleyen uluslararası ve hakemli bir bilimsel dergidir.


Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisinde, sosyal bilimler temel alanlarında uygulamalı veya kuramsal çalışmalara, mesleki eğitim konularına, analiz ve değerlendirmelere, model önerilerine, nicel ve nitel araştırmalara yer verilmektedir. Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, 2019 ve 2020 yıllarında yılda iki kez (Mayıs ve Kasım ayları) yayımlanmış olup, 2021 yılından itibaren yılda üç kez (Nisan, Ağustos ve Aralık) yayınlanmaktadır. Dergide sosyal bilimler ve mesleki bilimler alanları ile ilgili tüm konularda Türkçe ve İngilizce makale kabul edilmektedir. Dergiye gönderilen makalelerden değerlendirme ücreti ve başvuru ücreti alınmaz. Dergide yayımlanan yazılardaki görüşler derginin görüşleri değildir. Tüm sorumluluk yazarlarına aittir. Yazarlara telif ücreti ödenmez. Dergide önceden yayınlanmış, yayınlanmak üzere kabul edilmiş ve yayınlanmak için değerlendirilmekte olan yazılar kabul edilmemektedir.



Sayın yazar, makalenizi tarafımıza teslim ederken sizden 5 dosya talep ediyoruz. Makale tam metin dosyasını kullanarak makalenizi dergimizin yazım kurallarına uygun olarak şablonun içine aktarmanız gerekmektedir. Şablonda kırmızı olarak belirtilen ve değiştirilmemesi gereken yerlere dikkat edilmeli, metin yerleştirilirken "yalnızca metni koru" komutuyla yapıştırma işlemi yapılmalıdır. En fazla 5 tane olmak üzere JEL (Journal of Economic Literature) sınıflandırma kodları verilmelidir. İkinci olarak istenen makale kapak şablonunda yazarlara ve makaleye ait bilgilerin eksiksiz bir şekilde doldurulması gerekmektedir. Üçüncü talep edilen dosya makale başvuru dosyasıdır. Bu dosya eksiksiz bir şekilde doldurularak yazarlar tarafından ıslak imza ile imzalanmalı ve taratılarak eklenmelidir. Dördüncüsü, eğer makaleniz Etik Kurul İzni gerektiriyorsa Etik Kurul Onayını, gerektirmiyorsa Etik Kurul İzni Beyan Formunu doldurarak tarafımıza iletmelisiniz. Son olarak makalenize ait benzerlik raporunu (iThenticate, Turnitin vb.) makalenizi gönderirken ek dosya olarak sisteme yükleyiniz. İlgili tüm dosyaların bağlantıları aşağıda bulunmaktadır. 



YAZIM KURALLARI


1. Makaleler dergi makale şablonu kullanılarak “MS Office Word 2010” veya üzeri bir versiyonda, A4 boyutlarında hazırlanmalıdır. Uzunluğu en az 6000 kelimeden oluşmalı ve dergi formatında 30 sayfayı geçmemelidir. Sayfa düzeni; Üst: 5 cm, Alt: 2,5 cm, Sol: 2,5 cm ve Sağ: 2,5 cm olmalıdır.

2. Başlık sayfası hariç olmak üzere makale, 10 punto ve “Times New Roman” karakteri ile tek satır aralığı kullanılarak yazılmalıdır. Yazımda, virgül ve noktalardan sonra bir karakter ara verilmelidir. Paragraflarda başlangıç girintisi kullanılmamalı, paragraftan önce ve sonra ise 6nk boşluk bırakılmalıdır. Paragraflar arasında ilave boş satır bırakılmamalıdır.

3. Makalenin başlık sayfasında; tek satır aralığında ve paragraftan önce ve sonra 3nk boşluk kullanılarak 11 punto olarak Türkçe ve İngilizce başlık, 9 punto olarak en az 120 en fazla 200 kelimeden oluşan tek paragraf halinde Türkçe ve İngilizce öz, en az 3 en fazla 5 tane olmak üzere Türkçe ve İngilizce anahtar kelimeler ve en fazla 5 tane olmak üzere JEL (Journal of Economic Literature) sınıflandırma kodları verilmelidir. Dili İngilizce olan makalelerde başlık, öz, anahtar kelimeler ve JEL sınıflandırma kodları, önce İngilizce sonra Türkçe olarak verilmelidir.

4. Makalede ana başlıklar ve alt başlıklar kalın (bold) ve sola yaslı (girintisiz) olarak 1., 1.1., 1.1.1., 1.1.2., 1.1.2.1. gibi ondalıklı şekilde numaralandırılmalıdır. Numaralandırmaya “Giriş” başlığından başlanmalı ve “Sonuç” başlığına kadar devam etmelidir. Giriş ve sonuç başlıklarına alt başlık açılmamalıdır. Ana başlıkların bütün harfleri büyük yazılmalı, alt başlıkların ise sadece baş harfleri büyük yazılmalıdır. Ana başlıkların ve alt başlıkların hem öncesinde hem de sonrasında herhangi bir satır boşluğu bırakılmamalıdır. Sadece ana başlıklarda paragraftan önce 12nk paragraftan sonra 6nk boşluk bırakılmalıdır.

5. Makale içindeki tüm tablo ve şekiller metnin uygun yerlerinde sayfaya ortalı olarak gösterilmelidir. Her tablo ve şekle kalın yazı tipinde bir sıra numarası (Tablo 1., Şekil 2. vb. gibi) ve normal yazı tipinde bir başlık verilmelidir. Başlık; tablo ve şeklin üstünde, sayfaya ortalı, yalnızca kelimelerin baş harfleri büyük olacak şekilde, 10 punto olarak, paragraftan önce ve sonra ise 6nk boşluk bırakılarak hazırlanmalıdır. Tablo ve şekil içindeki metin Times New Roman karakteri ile 8-9 punto aralığında ve tek satır olmalıdır. Grafik, çizelge, harita, çizim ve fotoğraf gibi tüm görseller şekil olarak nitelendirilmelidir. Tablolarda sadece yatay çizgiler olmalı, dikey çizgiler kullanılmamalıdır. Tüm tablo ve şekiller yukarıda verilen sayfa düzenine uygun ve kolaylıkla okunacak biçimde olmalıdır. Tablo ve şekillerde açıklama ve kaynaklar tablo ve şeklin altında 8 punto olarak, paragraftan önce ve sonra 3nk boşluk bırakılarak verilmelidir. Tablo ve şekilden önce ve sonra satır boşluğu bırakılmamalıdır.

6. Makalede ondalık ayracı olarak Türkçe çalışmalarda virgül, İngilizce çalışmalarda nokta kullanılmalıdır. Binlik ayracı olarak ise Türkçe çalışmalarda nokta, İngilizce çalışmalarda virgül kullanılmalıdır. Makale metni içerisinde 0-9 arasındaki sayılar yazıyla ifade edilmeli, 10 ve üstündeki sayılar ise rakamla yazılmalıdır.

7. Makalede denklem, model ve formüller sola yaslı yazılmalı, her biri sıralı bir şekilde numaralandırılmalı ve numaralar parantez içerisinde sağa yaslı yazılmalıdır. Denklem, model ve formüller öncesi ve sonrasında satır boşluğu bırakılmamalıdır.

8. Makalede madde işaretli metinler sola yaslı olarak paragraftan önce ve sonra 3nk boşluk bırakılarak verilmelidir.

9. Makalede bir kaynaktan doğrudan alınan kelime sayısı 40 kelimenin altında ise alıntı yapılacak ifadeler tırnak içerisine alınarak ve kaynak gösterilerek metin içerisinde kullanılmalıdır. Alıntı 40 kelimeyi aştığında ise alıntılar normal metinde değil; yeni bir satırda, sol ve sağdan içe 1,25 cm girintili şekilde, paragraftan önce ve sonra 3nk boşluk bırakılarak ve kaynak gösterilerek yapılmalıdır.

10. Makalede “ek” yapılacaksa eklere, ek başlığı (Ek 1., Ek 2., vb. gibi) verilmek suretiyle kaynakçadan sonra yer verilmelidir.

11. Dergiye gönderilen makaleler; referans sistemi, dipnot gösterme biçimi ve kaynakça düzenlenmesinde American Psychological Association (APA 7) stilinde hazırlanmalıdır. Bu bağlamda atıflar metin içerisinde bağlaç yöntemi kullanılarak yapılmalıdır. Açıklama notları ise sayfa altında dipnot şeklinde, iki yana yaslı, 8 punto ve Times New Roman karakteri ile tek satır aralığı kullanılarak ve paragraftan önce ve sonra 3nk boşluk bırakılarak yazılmalıdır.

12. Metin içerisinde atıflar yazar(lar)ın soyadı, kaynağın yılı ve sayfa numarası şeklinde yapılmalıdır. 2 yazarlı çalışmalarda yazar isimleri arasında dergiye gönderilen makalenin dili Türkçe ise “ve”, İngilizce ise “&” kullanılmalıdır. 3 ve daha fazla yazarlı çalışmalarda atıf yapılırken önce ilk yazarın soyadı yazılmalı, ardından Türkçe makalelerde “vd.” ifadesi, İngilizce makalelerde “et al.” ifadesi kullanılmalıdır.
• Tek yazarlı yayınlarda atıf: (Tüfekci, 2021, s. 112).
• 2 yazarlı yayınlarda atıf: (Acar ve Özçelik, 2011, s. 240).
• 3 ve daha fazla yazarlı yayınlarda atıf: (Bayrakçı vd., 2022, s. 265).
• Birden fazla kaynağa atıf: (Yağmurlu, 2021, s. 220; Sektioğlu, 2022, s. 41; Acar ve Özçelik, 2011, s. 242).
• Kaynağın tamamı için atıf: (Drucker, 1995).
• İkincil kaynağa atıf: (Freud, 1901, aktaran Bonomi, 1998).

13. Yazar adı olarak kısaltması olan bir grup kullanılıyorsa ilk atıfta kısaltma yapılmazken, daha sonraki atıflarda kısaltılarak kullanılır. Kısaltması olmayan gruplarda ise ilk ve sonraki atıflarda farklılık yoktur.
•Yazar adı kısaltması olan bir grupta kaynağa ilk atıf: (Isparta Uygulamalı Bilimler Üniversitesi [ISUBÜ], 2022).
•Yazar adı kısaltması olan bir grupta kaynağa sonraki atıf: (ISUBÜ, 2022).

14. Yapılacak atıf bir internet sitesinden alınmışsa ve atıfın yazarı belirli ise süreli yayınlardakine benzer şekilde atıf yapılmalıdır. İnternetten indirilen kaynak için tarih verilmemişse ilgili dosyaya erişim tarihi kaynağın yılı olarak kullanılmalıdır. Eğer atıfın yazarı belli değilse parantez içerisinde internet sitesinin kurumu ve erişim yılı yazılmalıdır.
• Yazar adı ve yayın yılı belli olan atıf: (Okolie ve Amos, 2014).
• Yazar adı ve yayın yılı belli olmayan atıf: (Kamu Gözetimi, Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu, 2023).

15. Bir yazarın aynı yıl içinde yayınlanmış birden fazla eserine atıf yapılıyorsa, eserler yılın yanına a, b, c, şeklinde harf verilerek gösterilmelidir.
• (Yiğit, 2020a, s. 107).
• (Yiğit, 2020b, s. 2).

16. Yazar adının cümle içerisinde geçtiği anlatısal alıntılarda, çalışma 2 yazarlı ise dergiye gönderilen makalenin dili Türkçe ise “ve”, İngilizce ise “and” kullanılmalıdır. 3 ve daha fazla yazarlı çalışmalarda ise önce ilk yazarın soyadı yazılmalı, ardından Türkçe makalelerde “vd.” ifadesi, İngilizce makalelerde “et al.” ifadesi kullanılmalıdır.
• Tüfekci’ye (2021, s. 113) göre, ……
• Acar ve Özçelik (2011) ……
• Bayrakçı vd. (2022) ……

17. Makalede kullanılan her türlü kaynak kaynakça bölümünde yer almalıdır. Kullanılan kaynaklar nitelik (tez, kitap, makale, rapor vb.) ayrımı yapılmaksızın yazar soyadına göre alfabetik olarak sıraya konulmalıdır. Aynı yazarın eserleri “en eski tarihli” olandan başlanarak kaynakçaya yerleştirilmelidir. Kaynaklar ilk satır sola yaslı, sonraki satırlar 1,25 cm sol içeriden başlatılmalıdır. Bunun için paragraf seçeneğindeki “ilk satır” kısmı “asılı” olarak değiştirilmeli ve değer olarak 1,25 girilmelidir. Kaynakça Times New Roman karakteri ile 10 punto, tek satır aralığı kullanılarak ve paragraftan önce ve sonra 0nk boşluk bırakılarak hazırlanmalıdır. Kaynakçada her kaynak arasında 1 satır boşluk bırakılmalıdır. Kaynakçada dergi adı hariç tüm yayınlarda (makale adı, kitap adı, bölüm adı, tez adı, vb) başlığın ilk harfi büyük, diğerleri ise özel isim veya kısaltma değilse küçük harfle yazılmalıdır. Dergi adında ise her kelimenin ilk harfi büyük olarak yazılmalıdır. 2 ve daha çok yazarlı çalışmalarda son yazardan önce dergiye gönderilen makalenin dili Türkçe ise “ve” ifadesi kullanılmalı, İngilizce ise “virgül” ve “&” işareti kullanılmalıdır. Kaynakça aşağıda belirtilen örneklere uygun olarak hazırlanmalıdır.

Kitaplar:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Kitabın adı (Baskı Sayısı). Yayınevi.
Yükçü, S. (2014). Yönetim Açısından Maliyet Muhasebesi (8. Baskı). Altın Nokta Basın Yayım.
Acar, D. ve Tetik, N. (2018). Genel muhasebe (16. Baskı). Detay Yayıncılık.
Niemi, R.G., Ross, D., Alexender, J. (2013). Marketing, Texas: Business Publications.

Çeviri Kitaplar:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Kitabın adı (Baskı Sayısı). (Çevirmenin adının baş harfi. Çevirmenin soyadı, Çev.), Yayınevi, (Orijinal eserin yayın tarihi).
Piketty, T. (2015). Yirmi birinci yüzyılda kapital (2. Baskı). (H. Koçak, Çev.), Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları (Orijinal eserin basım tarihi 2013).

Editörlü Kitaplar:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Bölümün adı. Editörün adının baş harfi. Editörün soyadı (Ed.), Kitabın adı içinde (Baskı sayısı, Bölümün sayfa aralığı). Yayınevi.
Okçu, M., Aktel, M. ve Kerman, U. (2007). “İki Süreci Anlamak: Kamu Yönetiminde Küreselleşme ve Avrupalılaşma”, A.Yılmaz, ve Y.Bozkurt (Ed.), Küresel Esintiler ve Yerel Etkiler Sarmalında Türk Kamu Yönetimi, içinde (43-67), Ankara: Gazi Kitabevi.

Makaleler:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Makalenin adı. Derginin adı, Cilt(Sayı), Sayfa aralığı. http://doi.org/xx.xxxxxxxxxx
Tüfekci, N. ve Tüfekci, Ö.K. (2006). “Bankacılık Sektöründe Farklı Olma Üstünlüğünün ve Müşteri Sadakatinin Yarattığı Değer: Isparta İlinde Bir Uygulama”, Süleyman Demirel Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 2(4), 170-183.
Özgül, B. (2007). “Medyanın Siyasi Liderlik Beklentilerine Etkisi”, Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 5(1), 201-229. https://doi.org/10.19145/gumuscomm.286205

Tezler:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Tez başlığı [Yüksek Lisans Tezi / Doktora Tezi]. Üniversitenin / Kurumun Adı.
Gökkaya, Ö. (2005). Örgüt Dönüşümünde Transformasyonel Liderliğin İncelenmesi, Doktora Tezi, Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kocaeli.

Sempozyum/Konferanslar:
Yazarın Soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Bildirinin adı. Sempozyum/Konferans Adı (Sayfa Aralığı). Sempozyum / Konferansın gerçekleştiği şehir, Ülke.
Karaatlı, M., Demirci, N., Aksoy, E. ve Ömürbek, N. (2014). Borsa performanslarının çok kriterli karar verme yöntemleri ile karşılaştırılması. 15. Uluslararası Ekonometri, Yöneylem Araştırması ve İstatistik Sempozyumu (s. 673-689). Isparta, Türkiye.

Araştırma Raporları:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yıl). Çalışmanın başlığı (Rapor No. xxx). Yayıncı. İnternet Adresi
Eliasson, G., Fölster, S., Lindberg, T., Pousette, T. ve Taymaz, E. (1990). The knowledge based information economy (IUI Working Paper No. 256). Research Institute of Industrial Economics. https://www.econstor.eu/bitstream/10419/95060/1/wp256.pdf

Medya Kaynakları (Film/Video vb.):
Yapımcının/Konuşmacının Soyadı, Adının baş harfi. (Yıl). Filmin/konuşmanın adı [Film / Video / Sesli]. Prodüksiyon şirketi. Varsa İnternet Adresi
Anadol, R. (2020, Temmuz). Makine zekası çağında sanat [Video]. TED Konferansları. https://www.ted.com/talks/refik_anadol_art_in_the_age_of_machine_intelligence?language=tr#t-931
Forman. M. (Yönetmen). (1975). One flew over the cuckoo’s nest [Film]. United Artists.

Kanun/Yönetmelik/Uluslararası Sözleşme/Mahkeme Kararları:
Kanun/Yönetmelik/Uluslararası Sözleşme/Mahkeme adı. (Yayınlanma tarihi). İnternet Adresi
Çocuk Hakları Sözleşmesi. (1995, 27 Ocak). https://www.resmigazete.gov.tr/arsiv/22184.pdf
Serbest Muhasebecilik, Serbest Muhasebeci Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun. (2008, 26 Temmuz). https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2008/07/20080726-2.htm

Internet Kaynakları:
Yazarın soyadı, Yazarın adının baş harfi. (Yayınlanma tarihi / Erişim tarihi). Başlık. URL adresinden ….. tarihinde alınmıştır.
Rekabet Kurumu. (2010). Rekabet hukukunun esasları. http://www.rekabet.gov.tr/index.php?Sayfa=sayfaicerik&icId=53 adresinden 17 Mart 2010 tarihinde alınmıştır.
Türmob. (2023). Meslek Mensubu Cinsiyet Tablosu. https://turmob.org.tr/istatistikler/df447eb1-e8ef-4df2-a3c0-92376d568eba/meslek-mensubu-cinsiyet-tablosu adresinden 15 Aralık 2023 tarihinde alınmıştır.

18. Yazım konusunda belirtilmeyen durumlarda bilimsel yazımlarda benimsenen hususlar dikkate alınmalıdır.







YAYIN İLKELERİ


1. Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi, Nisan, Ağustos ve Aralık aylarında olmak üzere yılda üç kez yayımlanan uluslararası hakemli bir e-dergidir.

2. Dergiye mesleki ve sosyal bilimler ile ilgili tüm konularda hazırlanmış araştırma makaleleri, derleme makaleler ve olgu sunumları gönderilebilir. Makale müracaatında, yazar/lar tarafından makale türü belirtilmelidir.

3. Dergiye gönderilen makaleler başka bir yerde yayınlanmamış ya da yayınlanmak üzere gönderilmemiş olmalıdır.

4. Makaleler Türkçe veya İngilizce dillerinde yazılmış olmalıdır.

5. Makaleler yazım kurallarımıza uygun bir şekilde hazırlanarak DergiPark sistemi üzerinden gönderilmelidir. Makaleler ile birlikte tüm yazarlar tarafından imzalanarak hazırlanmış Makale Başvuru Formunun da sisteme yüklenmesi gerekmektedir. Yazarlar; unvanlarını, görev yaptıkları kurumları, iletişim bilgilerini ve Orcid bilgilerini sisteme eksiksiz bir şekilde eklemelidir.

6. Çalışmalarını gönderen yazarlar; makalede hiçbir şekilde intihal yapmadığını, intihalden doğan tüm sorumlulukların kendilerine ait olduğunu, bu konuda derginin hiçbir sorumluluğunun olmadığını beyan etmiş olmaktadır.

7. Dergide yayımlanmak üzere gönderilen makaleler, araştırma ve yayın etiği kurallarına uygun olarak hazırlanmış olmalıdır.

8. Dergide yayımlanmak üzere gönderilen makaleler ilk olarak iThenticate intihal programından geçirilmektedir. Benzerlik indeksi oranı yüksek olan makaleler (%20'nin üzerindeki) değerlendirme sürecine alınmadan reddedilmektedir.

9. Makaleler içerik ve biçim açısından incelenmek üzere en az iki hakeme gönderilmektedir. Makaleyi değerlendiren hakemlerin kimlikleri hakkında yazarlara, makalenin kime ait olduğu konusunda da hakemlere bilgi verilmemektedir. Hakem raporlarından biri olumlu, diğeri olumsuz olduğu takdirde, editör makaleyi üçüncü hakeme gönderilebilir veya hakem raporları çerçevesinde nihai kararı verebilir.

10. Hakemlerden gelen değerlendirme raporları doğrultusunda makalenin yayınlanmasına, yazardan düzeltme istenmesine ya da makalenin geri çevrilmesine karar verilecektir. Yazardan düzeltme istenmesi durumunda, düzeltmenin en geç bir ay içinde yapılarak dergimize ulaştırılması gerekmektedir.

11. Yazım yanlışlarının çok fazla olması, bilimsellik şartlarına uyulmaması makalenin geri çevrilmesi için yeterli görülecektir.

12. Yayımlanmayan makaleler yazarına geri gönderilmeyecektir.

13. Dergide yayınlanan makalelerdeki görüşler derginin görüşleri değildir. Tüm sorumluluk yazarına aittir.

14. Dergide yayımlanan makalelerin yazarlarına nakit olarak telif ücreti ödenmez.

15. Yayın ilkelerine uygun olmayan makaleler hakem değerlendirme sürecine alınmayacaktır.

16. Makalelerin sisteme yüklenmesi sırasında yazarların isim, unvan ve sıralama bilgilerinin doğru girilmesi yazarın sorumluğundadır.



ETİK İLKELER

Türkiye Mesleki ve Sosyal Bilimler Dergisi (JOVOSST), yayın etiği konusunda COPE (Committee on Publication Ethics) ve ICMJE (International Committee of Medical Journal Editors) tarafından belirlenen yayın etiği ilke, standart ve tavsiyelerini gözetmektedir. Buna göre kabul edilen etik standartlara uygun olmayan tüm makaleler yayından çıkarılır. Yayından sonra tespit edilen olası kuraldışı, uygunsuzluklar içeren makaleler de buna dahildir. Yayın etiği kapsamında tüm paydaşların özetle aşağıdaki etik sorumlulukları taşıması beklenmekte olup, her türlü etik vakası COPE kuralları gereğince değerlendirmeye tabi tutulacaktır.

Yazarların Etik Sorumlulukları:
• Yazarlar dergiye gönderdikleri makaleleri başka bir yerde yayınlamamış ya da yayınlanmak üzere göndermemiş olmalıdır.
• Yazarlar makalelerinde kullandıkları tüm alıntılara kaynak göstermiş olmalıdır.
• Yazarlar makalenin kendi çalışmaları olduğunu, hiçbir şekilde intihal yapmadıklarını, intihalden doğan tüm sorumlulukların kendilerine ait olduğunu, bu konuda derginin hiçbir sorumluluğunun olmadığını beyan etmiş olmaktadır.
• Yazarlar makaleye bilimsel katkı verdiklerini garanti etmeli ve tüm yazarların makale üzerinde eşit sorumluluğa sahip olduğu bilinmelidir.
• Sorumlu yazar makalede adı geçen tüm ortak yazarların yayına ve ortak yazar olarak adlandırılmaya razı olduğunu garanti etmelidir. Çalışmaya önemli katkılar sağlayan tüm kişiler ortak yazar olarak adlandırılmalıdır. Bunun dışındaki kişilere teşekkür kısmında yer verilmelidir.
• Yazarlar gönderdikleri çalışmaları destekleyen kuruluşları, finansal kaynakları veya çıkar çatışmasını beyan etmekle yükümlüdür.
• Yazarlar gerekli görülmesi halinde makalede yer alan veri setlerine ulaşım imkânı sağlamalıdır.
• Yazarlar dergide yayımlanmak üzere gönderilen makaleleri araştırma ve yayın etiği kurallarına uygun olarak hazırlamış olmalıdır. Yapılan araştırmalar için ve etik kurul kararı gerektiren klinik ve deneysel insan ve hayvanlar üzerindeki çalışmalar için ayrı ayrı etik kurul onayı alınmış olmalı, bu onay makalede belirtilmeli ve belgelendirilmelidir.


Hakemlerin Etik Sorumlulukları:
• Araştırmayı incelemek için yeterli nitelikte olmayan veya makaleyi hızlı bir şekilde değerlendirmesinin imkânsız olacağını bilen seçilmiş herhangi bir hakem, editöre bu durumu bildirmeli ve inceleme sürecinden mazurunu istemelidir.
• Hakemler kendilerine ulaşan makaleleri gizli tutmak ve hakemlik sürecinden elde ettikleri bilgileri kişisel menfaatleri için kullanmamakla yükümlüdürler.
• Hakemler raporlarını veya makale hakkındaki bilgileri başkalarıyla paylaşmamalıdırlar ve editörün izni olmadan yazarlarla doğrudan iletişim kurmamalıdırlar.
• Hakemler makaledeki potansiyel etik meseleler konusunda özenli olmalı ve bunları editörün dikkatine sunmalıdır. Buna, değerlendirmedeki makale ile hakemin kişisel bilgi sahibi olduğu herhangi başka bir yayınlanmış çalışma arasındaki özlü benzerlik ve örtüşme dâhildir.
• Hakemlik nesnel bir şekilde yapılmalıdır. Yazarlara dair kişisel eleştirilerde bulunulmamalı, değerlendirmeler yapıcı, dürüst ve kibar olmalıdır.
• Hakemler yazarlarından herhangi biriyle rekabetçi, işbirlikçi veya başka türlü bir ilişki veya bağlantıdan kaynaklanabilecek potansiyel bir çıkar çatışmasına sahip olduğu bir makaleyi değerlendirmeyi kabul etmeden önce editöre danışmalıdır.


Editör Kurulunun Etik Sorumlulukları:
• Dergide hangi makalelerin yayınlanacağına karar vermek editör kurulunun sorumluluğundadır. Yazarların makalelerini değerlendiren editör kurulu; ırk, cinsiyet, cinsel yönelim, dini inanç, etnik köken, vatandaşlık ya da politik felsefelerinden bağımsız olarak değerlendirme yapmalıdır. Alınacak karar, makalenin doğruluğu, geçerliliği ve önemi ile derginin kapsamının uygunluğuna dayanmalıdır. İftira, telif hakkı ihlali ve intihal ile ilgili mevcut yasal gereklilikler de dikkate alınmalıdır.
• Editör veya herhangi bir editör kurulu üyesi, ilgili yazar, hakemler, potansiyel hakemler, diğer editör danışmanları ve yayıncılardan başka kimseye bir makale hakkında bilgi ifşa etmemelidir.
• Sunulan bir makalede açıklanan yayınlanmamış malzemeler, yazarın açık yazılı izni olmaksızın editörün veya editör kurulunun kendi araştırmalarında kullanılmamalıdır.

ETHICAL PRINCIPLES


The Journal of Vocational and Social Sciences of Turkey (JOVOSST) adheres to the publication ethics principles, standards, and recommendations outlined by COPE (Committee on Publication Ethics) and ICMJE (International Committee of Medical Journal Editors). Any articles that do not comply with these accepted ethical standards will be retracted, including those found to have violations after publication. All stakeholders are expected to observe the following ethical responsibilities, and any ethical issues will be evaluated in accordance with COPE rules.

Authors' Ethical Responsibilities:

• Authors must ensure that the articles they submit to the journal have not been previously published or submitted elsewhere for publication.
• Authors must provide proper citations for all references used in their articles.
• Authors declare that the article is their own original work, that they have not committed any form of plagiarism, and that they take full responsibility for any plagiarism-related issues, with no liability placed on the journal.
• Authors must guarantee that they have made a scientific contribution to the article and acknowledge that all authors share equal responsibility for the content.
• The corresponding author must ensure that all co-authors listed in the article consent to its publication and to being named as co-authors. All individuals who have made significant contributions to the work should be listed as co-authors, while others should be acknowledged in the acknowledgments section.
• Authors are required to disclose any funding sources, financial support, or conflicts of interest related to their work.
• Authors must provide access to the data sets used in the article if deemed necessary.
• Articles submitted to the journal must comply with research and publication ethics. Separate ethics committee approvals must be obtained for clinical and experimental studies involving humans and animals, where required, and these approvals should be clearly stated and documented in the article.

Reviewers' Ethical Responsibilities:

• Any selected reviewer who feels unqualified to review the research or knows that a timely review is not possible must notify the editor and excuse themselves from the review process.
• Reviewers are obligated to keep the articles they receive confidential and must not use the information gained through peer review for personal advantage.
• Reviewers must not share their reports or information about the article with others and should not directly communicate with the authors without the editor's permission.
• Reviewers should be alert to potential ethical issues in the manuscript and bring these to the editor’s attention, including any significant similarities or overlaps between the manuscript under review and any other published work they are aware of.
• The review process should be conducted objectively. Reviewers should avoid personal criticism of the authors and provide feedback that is constructive, honest, and courteous.
• Before agreeing to review a manuscript, reviewers must consult the editor if they have any potential conflicts of interest resulting from competitive, collaborative, or other relationships or connections with any of the authors.

Editorial Board's Ethical Responsibilities:

• The editorial board is responsible for deciding which articles will be published. The evaluation of articles by the editorial board should be impartial and free from bias related to the authors' race, gender, sexual orientation, religious beliefs, ethnic origin, citizenship, or political philosophy. Decisions should be based on the quality, validity, and relevance of the manuscript to the journal's scope. Legal requirements regarding defamation, copyright infringement, and plagiarism should also be considered.
• The editor or any editorial board member must not disclose any information about a submitted manuscript to anyone other than the corresponding author, reviewers, potential reviewers, other editorial advisors, and the publisher.
• Unpublished materials disclosed in a submitted manuscript must not be used in an editor’s or the editorial board’s own research without the express written consent of the author.


No fee is charged from the author or institution under any name.

Diğer Dizinler

SIS
INDEX COPERNICUS
ASOS INDEX
EUROPUB
DRJI
CITEFACTOR
ACARINDEX