Graffiti in the Context of Public Pedagogy: Examination of The Graffiti Named “One Consuming Love”

Öz

In education, pedagogy is a phenomenon that encompasses the curriculum, teaching, and assessment processes of children in schools. However, learning and teaching are not confined to schools alone; they occur in various places beyond school walls, such as galleries, museums, streets, cinemas, and television. It is seen that researchers have increasingly been using the concept of public pedagogy in recent years for these educational phenomena that take place outside of school institutions. This research aims to evaluate the graffiti, which has become a branch of visual art appearing in public spaces with different motivations as a component of public pedagogy and a teaching and learning tool. For this purpose, the conceptual foundations of public pedagogy are first discussed in the research, followed by an examination of graffiti art and the graffiti work titled “One Consuming Love” within the framework of public pedagogy. In this research, a qualitative research method of the document analysis is followed. Additionally, hermeneutic approach is adopted for the research. In hermeneutics, analysis is synonymous with interpretation. In this context, the texts and images present in the graffiti work under investigation are interpreted within the context of the relationship between parts and the whole. As a result of the interpretations, it is concluded that in the graffiti, globalization is questioned, the idea that money now governs and rules over people is challenged, and the perception of money as sacred and supreme is scrutinized. Considering graffiti as a space for forming social, cultural, political, and artistic ideas, this study is believed to contribute to individuals' critical thinking, understanding themselves and the time they live in, strengthening their perceptions, and creating awareness of the problems they face.

Anahtar Kelimeler

• public pedagogy
• informal learning
• graffiti
• hermeneutics
• art education

Kamusal Pedagoji Bağlamında Grafiti: “Tüketen Bir Aşk” İsimli Grafitinin İncelenmesi

Öz

Eğitimde pedagoji, çocukların okullarda müfredat, öğretim ve değerlendirme süreçlerini içeren bir olgudur. Ancak öğrenme ve öğretme sadece okullarla sınırlı olmayıp okul duvarları dışında, galeriler, müzeler, caddeler, sinema ve televizyonlar gibi her mekânda gerçekleşmektedir. Okulların dışında gerçekleşen bu eğitim olguları için araştırmacıların son yıllarda kamusal pedagoji kavramını sıkça telaffuz ettiği görülmektedir. Bu araştırmada da kamusal pedagojinin bir bileşeni ve öğretme, öğrenme aracı olarak farklı motivasyonlarla kamusal alanlarda boy gösteren ve bir resim dalı haline gelmiş grafitinin değerlendirilmesi amaçlanmaktadır. Bu amaçla araştırmada öncelikle kamusal pedagojinin kavramsal temelleri ele alınmakta ardından grafiti sanatı ve “Tüketen Bir Aşk” (One Consuming Love) adlı grafiti çalışması kamusal pedagoji çerçevesinde incelenmektedir. Yapılan bu araştırmada nitel araştırma yöntemlerinden yorumbilim yaklaşımı izlenmektedir. Ayrıca araştırmada amaçlı örneklem benimsenmektedir. Yorumbilimde analiz, yorumla aynı anlama gelmektedir. Bu anlamda araştırmaya konu olan grafiti çalışmasında yer alan yazı ve imgeler parça ve bütün ilişkisi içerisinde yorumlanmaktadır. Yorumların sonucunda grafitide, küreselleşmenin, artık paranın insanları yönettiği ve onlara hükmettiğinin, paranın kutsal ve yüce olarak görülmesinin sorgulandığı sonucuna ulaşılmaktadır. Grafitinin toplumsal, kültürel, siyasal ve sanatsal bir fikir oluşturma alanı olarak düşünüldüğünde bu çalışmanın, bireylerin eleştirel düşünmelerine, kendilerini ve yaşadıkları zamanı anlamalarına, algılarını güçlendirmelerine ve yaşanılan problemlere karşı farkındalık oluşturmalarına katkı sunabileceği düşünülmektedir.

Anahtar Kelimeler

• kamusal pedagoji
• informal öğrenme
• graffiti
• yorumbilim
• sanat eğitimi

Kaynakça

1. Aral, H. (2021). Kültürel bir pratik olarak grafiti ve sokak sanatı: Atina örneği. Milli Folklor, 17(129), 217-228. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/897432
2. Balkır, N., & Kuru, A. Ş. (2016). Sokak sanatı ve grafitinin pedagojik bir yöntem olarak işlerliği. İdil Dergisi, 5(26), 1645-1658. DOI: 10.7816/idil-05-26-04
3. Biesta, G. (2012). Becoming public: public pedagogy, citizenship and the public sphere, Social & Cultural Geography, 13(7), 683-697, DOI: 10.1080/14649365.2012.723736
4. Charman, K. & Dixon, M. (2021). Theory and methods for public pedagogy research, London and New York: Routledge.
5. Chilvers, I. (2004). The Oxford dictionary of art, 3. Baskı, New York: Oxford University.
6. Christen, R. S. (2010). Graffiti as a public educator of urban teenagers. J. A. Sandlin, B. D. Schultz & J. Burdick (ed.), Handbook of public pedagogy: Education and learning beyond schooling (ss. 233-243) içinde. New York ve London: Routledge.
7. Çoban, F. (2013). “Riot is not diet”: Berlin örnek alanında kadın grafiticiler” Fe Dergi: Feminist Eleştiri, 5(1), 76-87.
8. Dewey, J. (1934). Art as experience. New York: Minton, Balch & Co.

9. Dewey, J. (1963). Democracy and education an introduction to the philosophy of education, 2. Baskı, New York: Macmillan.
10. Element, K. (1996). Hard hitting modern perspective on hip hop graffiti. Erişim: 05 Haziran 2022, https://www.graffiti.org/faq/element.html
11. Freishtat, R. L., & Sandlin, J. A. (2010). Shaping youth discourse about technology: Technological colonization, manifest destiny, and the frontier myth in facebook’s public pedagogy. Educational Studies, 46, 503–523. https://doi.org/10.1080/00131946.2010.510408
12. Gadamer, H. G. (2002). İnsan ve dil (Çev. Hüsamettin Arslan). İstanbul: Paradigma.
13. Gadamer, H. G. (2006). Truth and method (Çev. Joel Weinsheimer & Donald G. Marshall). New York: Continuum.
14. Gemci, A. G., & Önder, D. E. (2020). Grafitinin yer oluşturucu etkisi: İstanbul Karaköy alt geçit örneği. Megaron, 15(3), 350-368.
15. Giroux, H. A. (1998). Public pedagogy and rodent politics: Cultural studies and the challenge of Disney. Arizona Journal of Hispanic Cultural Studies, 2, 253-266. Erişim: 03 Şubat 2020, https://www.jstor.org/stable/20641425?seq=1
16. Giroux, H. A. (2000). Public pedagogy as cultural politics: Stuart Hall and the ‘crisis’of culture, Cultural Studies, 14 (2), 341-360.
17. Giroux, H. A. (2004a). The terror of neoliberalism. Boulder, CO: Paradigm.
18. Giroux, H. A. (2004b). Cultural studies, public pedagogy, and the responsibility of intellectuals. Communication and Critical/Cultural Studies, 1(1), 59–79.
19. Gross, D. D., & Gross T. D. (1993). Tagging: Changing visual patterns and rhetorical implications of a new form of graffiti. ETC.: A Review of General Semantics, 50(3), 251-264.
20. Güneş, N. (2018). In the context of public pedagogy: Transit. International Journal of Education Through Art, 14(2), 247-256.
21. Güneş, N. (2021). Kamusal pedagoji olarak transit. IBAD Sosyal Bilimler Dergisi, 10, 127-141.
22. Habermas, J. (2018). Kamusallığın yapısal dönüşümü, 15. Baskı, Tanıl Bora ve Mithat Sancar (çev.). İstanbul: İletişim.
23. Hinchliffe, G. (2001). Education or pedagogy? Journal of Philosophy of Education, 35(1), 31-45.
24. Kan, K. (2001). Adolescents and graffiti. Art Education, 54(1), 18-23.
25. Kaya, C., & Güneş, N. (2022). Grafitinin ortaöğretim görsel sanatlar dersinde öğrenciler üzerindeki etkisi: A/r/tografik bir sorgulama. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 19(3), 845-871.
26. Kenway, J. & Bullen, E. (2001). Consuming children: Education, entertainment, advertising. Philadelphia: Open University.
27. Kincheloe, J. L. (2002). The sign of the burger: McDonald’s and the culture of power. Philadelphia: Temple University.
28. Koch, T. (1994). Establishing rigour in qualitative research: The decision trail. Journal of Advanced Nursing, 19, 827-836.
29. Kontogianni, B. (2021). Ten unique murals in Athens, from the sublime to the ridiculous. Erişim: 12 Temmuz 2022, https://greekreporter.com/2021/05/04/10-unique-murals-athens/
30. Lachmann, R. (1988). Graffiti as career and ideology, The American Journal of Sociology, 94(2), 229-250. Manco, T. (2002). Stencil graffiti. New York: Thames & Hudson.
31. McCaffrey, G., Raffin-Bouchal, S., & Moules, N. J. (2012). Hermeneutics as research approach: A reappraisal. International Journal of Qualitative Methods, 11(3), 214-229. https://doi.org/10.1177/160940691201100303
32. Millî Eğitim Bakanlığı (2018). Görsel sanatlar dersi öğretim programı: İlkokul ve ortaokul 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar. http://mufredat.meb.gov.tr/Dosyalar/2018121111026326-GORSEL%20SANATLAR.pdf adresinden 14 Kasım 2023 tarihinde erişildi.
33. Moules, N. (2002). Hermeneutic inquiry: Paying heed to history and Hermes an ancestral, substantive, and methodological tale. International Journal of Qualitative Methods, 1(3), 1-21.
34. N_Grams, N. (2014). Erişim: 05 Haziran 2022, https://n-grams.webnode.gr
35. O'Malley, M. P., Sandlin, J. A., & Burdick, J. (2020). Public pedagogy theories, methodologies, and ethics. Oxford Research Encyclopedia of Education. Erişim: 02 Nisan 2022, https://doi.org/10.1093/acrefore/9780190264093.013.1131
36. Patton, M. Q. (2018). Nitel araştırma ve değerlendirme yöntemleri, Mesut Bütün & Selçuk Beşir Demir (çev. ed.). Ankara: Pegem Akademi.
37. Pinar, W. F. (2010). Foreword. J. A. Sandlin, B. D. Schultz & J. Burdick (ed.). Handbook of public pedagogy: Education and learning beyond schooling (ss. xv-xix) içinde. New York ve London: Routledge.
38. Sandlin, J. A., O'Malley, M. P., & Burdick, J. (2011). Mapping the complexity of public pedagogy scholarship: 1894–2010. Review of Educational Research, 81(3), 338-375.
39. Sandlin J. A., Schultz, B. D., & Burdick, J. (2010). Understanding, mapping, and exploring the terrain of public pedagogy. J. A. Sandlin, B. D. Schultz & J. Burdick (ed.), Handbook of public pedagogy: Education and learning beyond schooling (ss. 1-6) içinde. New York & London: Routledge.
40. Sandlin, J. A., Wright, R. R., & Clark, C. (2013). Reexamining theories of adult learning and adult development through the lenses of public pedagogy. Adult Education Quarterly, 63(1), 3-23.
41. Schubert, W. H. (1997). Curriculum: Perspective, paradigm, and possibility. New York: Macmillan.
42. TASAM. (2012). Yunanistan’daki ekonomik krizin nedenleri ve genel gidişatı. Erişim tarihi: 15.11.2023, https://tasam.org/tr-TR/Icerik/4641/yunanistandaki_ekonomik_krizin_nedenleri_ve_genel_gidisati TDK. Erişim tarihi: 09.05.2022, https://sozluk.gov.tr
43. The Guardian. (2015). Greek graffiti – in pictures. Erişim tarihi: 29.05.2022, https://www.theguardian.com/world/gallery/2015/jun/17/greek-graffiti-in-pictures
44. Van Manen, M. (1991). The tact of teaching: the meaning of pedegogical thoughtfulness. Albany, NY: SUNY. Vikipedi. Erişim tarihi: 05.06.2022, https://tr.wikipedia.org/wiki/Pantokrator_İsa
45. Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. Baskı). Ankara: Seçkin.
46. Wright, R. R. & Sandlin, J. A. (2009). Popular culture, public pedagogy and perspective transformation: The Avengers and adult learning in living rooms, International Journal of Lifelong Education, 28(4), 533-551. http://dx.doi.org/10.1080/02601370903031389