This study measures the relationship between the net interest margin (NFM) and the deposit interest margin (MFM)—defined as the difference between the average interest rates applied to new and existing deposits—and the effectiveness of the interest rate channel in inflation-targeting policies. Inflation and the effectiveness of monetary policies developed to combat it remain central and timely areas of research in the economics literature. In this context, the study examines the efficiency of policy interest rates during the disinflation process and presents findings related to the determination of optimal interest rates. To test the hypotheses, generalized linear models (GLM) and robust estimators were used to perform ordinary least squares (OLS) regression analyses. The difference between the inflation rate and the average consumer loan interest rate (PR) was used to represent the effectiveness of the interest rate channel. The econometric analysis was conducted using monthly frequency data from the Turkish economy covering the period from February 2003 to April 2025. The results show that, holding other variables constant, a one-unit increase in NFM raises PR by approximately 3.053 units in the following month, while an increase in MFM raises PR by about 0.529 units. In periods when PR is greater than zero, keeping NFM and MFM low would allow interest rate hikes to serve as a more efficient tool for disinflation. Thus, unnecessary interest rate increases can be minimized, reducing the economic costs of tight monetary policy.
Monetary Policy Net Interest Margin Inflation Interest Rate Deposit Interest
Bu çalışma net faiz marjı (NFM) ile yeni ve mevcut mevduatlara uygulanan ortalama faizler arasındaki farkı ifade eden mevduat faiz marjının (MFM), enflasyonla mücadele politikalarında faiz oranı kanalının etkinliğiyle olan ilişkisini ölçmektedir. Enflasyon ve bu soruna karşı geliştirilen para politikalarının etkinliği, iktisat literatüründe daima güncelliğini koruyan temel araştırma alanlarından biridir. Bu bağlamda, çalışmada politika faizlerinin dezenflasyon sürecindeki verimliliği incelenmekte ve optimal faiz oranlarının belirlenmesine ilişkin bulgular sunulmaktadır. Hipotezleri test etmek amacıyla, genelleştirilmiş doğrusal model (GLM) ve dirençli tahminciler kullanılarak en küçük kareler (EKK) regresyon analizleri gerçekleştirilmiştir. Faiz oranı kanalının etkinliğini temsil etmek üzere enflasyon oranı ile ortalama tüketici kredisi faizi arasındaki fark (PR) kullanılmıştır. Ekonometrik analiz Türkiye ekonomisinin Şubat 2003 – Nisan 2025 dönemine ait aylık frekanslı verilerle yapılmıştır. Sonuçlar diğer değişkenler sabitken NFM’deki 1 birimlik artışın bir ay sonra PR’yi yaklaşık 3,053 birim, MFM’deki artışın ise yaklaşık 0,529 birim artırdığını göstermektedir. PR’nin 0’dan büyük olduğu dönemlerde politika yapıcıların NFM’yi ve MFM’yi düşük tutmaları, faiz artışlarının daha verimli bir dezenflasyon aracı olmasını sağlayacaktır. Böylece gereksiz faiz artırımları minimize edilerek sıkı para politikasının ekonomik maliyetleri azaltılabilecektir.
Para Politikası Net Faiz Marjı Enflasyon Faiz Oranı Mevduat Faizi
| Birincil Dil | Türkçe |
|---|---|
| Konular | Enflasyon, Para Politikası |
| Bölüm | Araştırma Makalesi |
| Yazarlar | |
| Gönderilme Tarihi | 12 Nisan 2025 |
| Kabul Tarihi | 26 Eylül 2025 |
| Yayımlanma Tarihi | 31 Ocak 2026 |
| DOI | https://doi.org/10.19168/jyasar.1674650 |
| IZ | https://izlik.org/JA22KE45SL |
| Yayımlandığı Sayı | Yıl 2026 Cilt: 21 Sayı: 81 |