Pirdengî di Romana Mîrname ya Jan Dost de
Öz
Teoriya pirdengiyê ya Mîxaîl Mîxaîlovîç Baxtîn (1895-1975) di teoriya romanê de cihekî giring digire. Pirdengî têkildarî serbixwetiya lehengan e di romanê de; di romaneke pirdeng de leheng ne objeya nivîskêr in, subjeyên gotara xwe ne û tevî nerîn û îdeolojiya xwe di romanê de cih digirin û bi vî awayî otorîteya nivîskarî lawaz dibe. Di vê xebatê de bi amraza vê çemkê hat vekolîn bê di romana Jan Dost Mîrnameyê de leheng çawa ligel cîhana xwe û nerîna xwe ya li cîhanê hatine nimandin û roman çendî vekirî ye.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- ALAN, Remezan (2009), Bendname, Stembol: Avesta.
- ALAPATT, Nisha Francis (2002), Polyphony and Fiction: A Reading of James Joyce’s Ulysses, Kottayam: Mahatma Gandhi University, English Literature School of Letters, (Teza Doktorayê ya neçapkirî).
- BAHTİN, Mihail Mihailoviç (2004), Dostoyevski Poetikasının Sorunları, (wer. Cem Soydemir), İstanbul: Metis.
- BAKHTIN, Mikhail Mikhailovich (1999,) Speech Genres and Other Late Essays, Austin: University Of Texas.
- BOOTH, Wayne C. (2012), Kurmacanın Retoriği, (wer. Bülent O. Doğan), İstanbul: Metis.
- BRANDIST, Graig (2011), Bahtin ve Çevresi, (wer. Cem Soydemir), Ankara: Doğu Batı.