BOLU-BORLU ADININ TOPONİMİK KÖKLERİ: ETİMOLOJİK VE KÜLTÜREL YANSIMALAR

Yıl 2025, Cilt: 10 Sayı: 2, 173 - 209, 31.12.2025

Tunçay Özdemır

https://doi.org/10.51469/kafdagi.1778583

Öz

II. Dünya Savaşı sonrasında Türkiye’de yer adlarının değiştirilmesine yönelik girişimler hız kazanmış; bu durum, kültürel kimliğe müdahale niteliği taşıyan ve toplumsal hafızanın yeniden biçimlendirilmesine yönelik bir politika olarak değerlendirilmiştir. Bu girişimler arasında, Antik Çağ Anadolu’sundaki yer adlarında bulunan “polis” ekinin zamanla “poli”, “boli” ve nihayet “Bolu”ya dönüştüğü iddiası dikkat çekmektedir. Ancak, Türk Dil Kurumu’nun Halk Ağzından Derleme Sözlüğü başta olmak üzere onlarca sözlük, lügat ve ansiklopedik kaynakta yer alan “bolu”, “boli”, “bolat”, “bor”, “borlu”, “bora”, “borak”, “boraz”, “boraç”, “borçak”, “boruk” gibi yüzlerce, hatta binlerce ad ve sözcük, bu iddianın yeniden sorgulanmasını gerekli kılmaktadır. Bu amaçla, etimolojik sorgulamalar yapılarak kalıplaşmış terimsel kullanımlar yeniden yorumlanmış ve analiz edilmiştir. Genişletilen araştırmalar sonucunda, “Bolu” ve “Borlu” ad ve sözcüklerinin yalnızca Anadolu’da değil; Türkistan’dan Rumeli’ye, Altaylar’dan Toroslar’a, Horasan’dan Azerbaycan’a ve Tuna boylarına kadar uzanan Türk dünyasının büyük ve kadim coğrafyasında kültürel bir değer olarak yaşadığı görülmüştür. Bu çalışma “Bolu” ve “Borlu” yer adlarına yoğunlaşmış olmakla birlikte, Anadolu coğrafyasında yüzlerce ve hatta binlerce yer adının tarih içinde değiştirilmiş ya da yanlış biçimde kullanılmış olduğu da bilinmektedir. Etimolojik incelemeler, yalnızca literatürü zenginleştirmekle kalmayacak; yer adlarının tarihsel ve kültürel bağlamının daha doğru biçimde anlaşılmasına da katkıda bulunacaktır.

Anahtar Kelimeler

Etimoloji , Onomastik , Toponimi , Bolu , Borlu

Etik Beyan

Bu makalenin tüm akademik ve etik kurallara uygun olarak hazırlandığını, intihal yapılmadığını, başka bir dergiye gönderilmediğini ve yayımlanmadığını beyan ederim. Çalışmada herhangi bir çıkar çatışması bulunmamaktadır.

Destekleyen Kurum

Bu çalışma herhangi bir kurum veya kuruluş tarafından desteklenmemiştir.

Teşekkür

Bu çalışmada herhangi bir kişi veya kurumdan özel bir destek alınmamıştır.

Toponymıc Roots of The Name Bolu-Borlu: Etymologıcal and Cultural Reflectıons

Öz

In the aftermath of World War II, attempts to change place names in Turkey gained momentum; this was considered as a policy that interfered with cultural identity and aimed at reshaping social memory. Among these attempts, the claim that the suffix ‘polis’ in the place names of Ancient Anatolia turned into ‘poli’, “boli” and finally ‘Bolu’ in time draws attention. However, hundreds and even thousands of names and words such as ‘bolu’, ‘boli’, ‘bolat’, ‘bor’, ‘borlu’, ‘bora’, ‘borak’, ‘boraz’, ‘boraç’, “borçak”, ‘boruk’, etc. in tens of dictionaries, dictionaries and encyclopaedic sources, especially the Turkish Language Association's Dictionary of Compilation from the People's Mouth, make it necessary to re-examine this claim. For this purpose, etymological inquiries were made and stereotypical terminological usages were reinterpreted and analysed. As a result of the extended researches, it has been seen that the names and words ‘Bolu’ and ‘Borlu’ live as a cultural value not only in Anatolia, but also in the great and ancient geography of the Turkish world extending from Turkestan to Rumelia, from Altai to Taurus, from Khorasan to Azerbaijan and Danube. Although this study focuses on the place names ‘Bolu’ and ‘Borlu’, it is also known that hundreds and even thousands of place names in Anatolia have been changed or misused in history. Etymological studies will not only enrich the literature but also contribute to a more accurate understanding of the historical and cultural context of place names.

Anahtar Kelimeler

Etymology , Onomastics , Toponymy , Bolu

Etik Beyan

I hereby declare that this article has been prepared in accordance with all academic and ethical principles, that no plagiarism has been committed, and that it has not been submitted to or published in any other journal. There is no conflict of interest regarding this study

Teşekkür

This study did not receive any specific grant from funding agencies in the public, commercial, or not-for-profit sectors

Kaynakça

• Acaroğlu, T. M. (1988). Bulgaristan’da Türkçe yer adları kılavuzu (T.T.K Yay. No. 200). TürkTarih Kurumu Yayınları.
• Aksan, D. (1970). Birkaç Türkçe yer adı ve bunların dilbilim ve kültür bakımından önemi. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Dergisi, 26(1–2), 81–85.
• Aksan, D. (1974). Anadolu yer adları üzerine en yeni araştırmalar. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı- Belleten, 21–22, 185–193.
• Albayrak Hacaloğlu, R. (2002). Borçalı toponimleri. Erdem, 14 (40). Armağan Ö, S. (2024). Türkçe yer adları: Kurtlapa. Oğuz-Türkmen Araştırmaları Dergisi, 7 (1),1–15.
• https://dergipark.org.tr/tr/pub/otad/issue/89181/1585708
• Atalay, B. (1985). Divan-ı Lugat’it Türk tercümesi (Cilt III). Türk Dil Kurumu Yayınları.
• Atsız, H. N.,& Naci, A. (1926). Anadoluda Türklere aid yer isimleri. Darü-l Fünun Türkiyat Enstitüsü, Türkiyat Mecmuası, 2, 243–260.
• Avcıoğlu, D. (1978). Türklerin tarihi (5. kitap, s. 1958). Tekin Yayınevi.
• Aydın, T. (2022). Türkiye’de köy adı değişiklikleri üzerine bir inceleme: Kağızman örneği. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (53), 345–361.
• Başkan, Ö. (1971). Türkiye köy adları üzerine bir deneme. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı -Belleten, 18, 237–251.
• Baydil, E. (2007). XVI. yüzyıl Urfa sancağının Boz-Âbâd ve Yalak nahiyelerindeki kırsal yerleşme adlarının tarihi coğrafya bakımından değerlendirilmesi. Gazi Üniversitesi Kastamonu Eğitim Dergisi, 15(2), 675– 692.
• Baykara, T. (2015). Anadolu’nun tarihi coğrafyasına giriş -1: Anadolu’nun idari taksimatı (Gözden geçirilmiş 3. basım). Bilge Kültür Sanat.
• Baykara, T. (1984). Anadolu yer adlarının Orta Asya’daki benzerleri üzerine bir kaynak. TürkiyeYer Adları Sempozyumu Bildirileri, 265–273. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Beştaş, C., & Kutlu, A. (2004). Kırgız Türkçesi grameri. Diyarbakır.
• Bilgiç, E. (1946). Anadolu'nun ilk yazılı kaynaklarındaki yer adları ve yerlerinin tayini üzerine incelemeler. Belleten, 10(39), 381–424.Bozdoğan,
• S., & Benek, S. (2022). Yer adlarına teorik bir perspektiften bakmak: ‘Eleştirel toponimi’. TUCAUM Uluslararası Coğrafya Sempozyumu Bildiriler Kitabı, 513–516.
• Bozyiğit, A. E. (1995). Türk adbilim bibliyografyası (deneme). Ayyıldız Yayınları.
• Cahen, C. (1984). Osmanlılardan önce Anadolu’da Türkler (Y. Moran, Çev., 2. baskı, s. 303–304). E Yayınları.
• Clauson, G. S. (1972). An etymological dictionary of pre-thirteenth- century Turkish. Oxford:Clarendon Press.
• Cunbur, M. (1984). Evliya Çelebi Seyahatnamesinde yer adları. Türkiye Yer Adları SempozyumuBildirileri, 201–217. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Darkot, B. (1978). Bolu maddesi. İslâm Ansiklopedisi, 1, 707–709. MEB Matbaası.
• Demircan, Ö. (1976). Türkiye yer adlarında vurgu. Türk Dili, (300), 402–411.
• Doğru, A. (1978). Köy adları ve Anadolu’nun geçmişi. Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, 17,8197–8199.
• Doğru, M. (1984). Türkiye Yer Adları Sempozyumu üzerine. Türkiye Yer Adları SempozyumuBildirileri, 285–288. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Doğru, M. (1985). Yukarı Kür boylarının yer adları üzerine bir araştırma (Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yayın No: 16). İstanbul. Çobanlı,
• M., & Çobanlı, M. (1996). Borçalı toponimleri. Bakı Tehsil Cemiyeti.
• Emiroğlu, M. (1984). Bolu yöresi yer adları. Türkiye Yer Adları Sempozyumu Bildirileri, 285–288. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları
• Eren, H. (1965). Yer adlarımızın dili. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı - Belleten, 13, 155–165.https://dergipark.org.tr/tr/pub/belleten/issue/38302/443259
• Eren, H. (1971). II. Uluslararası Güney-Doğu Avrupa Araştırmaları Kongresi. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı - Belleten, 19, 263–266.
• Eren, H. (1972). Suğla. Türkoloji Dergisi, 4(1), 93–96.
• Eren, H. (1999). Türk dilinin etimolojik sözlüğü. Türk Dil Kurumu.
• Ergin, M. (2020). Dede Korkut kitabı. Boğaziçi Yayınları.
• Erinç, S. (1986). Ekzonimler konusunda bir araştırma. İstanbul Üniversitesi Deniz Bilimleri ve Coğrafya Enstitüsü Yayını Bülten, 2(3)
• Erinç, S. (1989). Güneydoğu Avrupa'da Türkçe ekzonimler. İstanbul Üniversitesi Deniz Bilimleri ve Coğrafya Enstitüsü Bülteni, (6), 9–13.
• Eröz, M. (1966). Ege Bölgesi’nde yer (köy ve şehir) adları. Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları, 19, 176–188.
• Eröz, M. (1972). Türk onomastiği bakımından Adapazarı yer adları. 1970– 1971 Ders Yılı Sosyoloji Konferansları, 107–119. İstanbul Üniversitesi Yayınları.
• Eröz, M. (1974). Doğu Anadolu köy adları üzerinde sosyolojik bir araştırma. Cumhuriyetin 50.Yılında Türkiye’nin Sosyal ve Ekonomik Sorunları Semineri, 271–317. Atatürk Üniversitesi Yayını.
• Eröz, M. (1984). Sosyolojik yönden Türk yer adları. Türkiye Yer Adları Sempozyumu Bildirileri,43–53. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Ertem, H. (1973). Coğrafya adları dizini (Ankara Üniversitesi Yayınları: 230). Ankara Üniversitesi Basımevi. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/33646
• Eyüpoğlu, D. C. (2023). Dede Korkut’taki Aladağ. Anasay, (26), 39– 63.https://doi.org/10.33404/anasay.1295866
• Gülensoy, T. (1979). Anadolu yer adları üzerine bir araştırma: Bazlambaç. Türk Kültürü Dergisi,17(197), 297–300.
• Gülensoy, T. (1979). 24 Oğuz boyunun Anadolu’daki izleri. Türk Halkbilim Araştırmaları Yıllığı1977, Kültür Bakanlığı Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları, 28, 73–98.
• Gülensoy, T. (1984). Elazığ, Bingöl ve Tunceli illeri yer adlarına bir bakış. Türk Yer Adları Sempozyumu Bildirileri, Milli Folklor Araştırmaları Dairesi Yayınları, 60, 149–156.
• Gülensoy, T. (1995). Orta Asya’daki Türk yer adlarının Anadolu’daki izleri. Tarih Boyunca Anadolu’da Türk Nüfus ve Kültür Yapısı (Tebliğler). Türk Yurdu Yayınları, 163
• Gülensoy, T. (1995). Türkçe yer adları kılavuzu. Türk Dil Kurumu Yayınları, 17(197).
• Gülensoy, T. (1996). Kazakistan’da ve Türkistan’da (Özbekistan’da) Türk yer adları ve Anadolu’daki izleri. Türk Kültürü Araştırmaları, 32(1–2).
• Gülensoy, T. (2007). Türkiye Türkçesi’ndeki Türkçe sözcüklerin köken bilgisi sözlüğü: Etimolojik sözlük denemesi-I (A–N). Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türk Dil Kurumu Yayınları, 911.
• Gülensoy, T., & Küçüker, P. (2015). Eski Türk-Moğol kişi adları sözlüğü. Bilge Kültür Sanat Yayınları.
• Güllüdağ, N. (2002). Sarıkamış Başköy'de kişi adları. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi,12(1), 79–85.
• Güzelbey, C. C. (1987). Gaziantep yer adları. Belgelerle Türk Tarih Dergisi, 30–39.
• Hacip, H. Y. (1947). Kutadgu Bilig. Türk Dil Kurumu. https://kutuphane.tdk.gov.tr/details?id=37989
• Halaçoğlu, Y. (1991). XVIII. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun iskân siyaseti ve aşiretlerin yerleştirilmesi. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
• Halaçoğlu, Y. (2009). Anadolu'da aşiretler cemaatler oymaklar (1453– 1650) (6 cilt). ToganYayınevi.
• Halaçoğlu, Y. (2012). XVIII. yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nun iskân siyaseti ve aşiretlerin yerleştirilmesi. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
• Işıtman, İ. R. (1945). Köy adları üzerine bir irdeleme. Türk Dil Belleteni, III. Seri, 52–61.
• Kahraman, S. A., & Dağlı, Y. (2013). Günümüz Türkçesiyle Evliya Çelebi Seyahatnamesi (2.kitap, s. 370). Yapı Kredi Yayınları.
• Kalfaoğlu, İ. (2013). Küçük Asya kıtasının tarihi coğrafyası. Albatros Yayınevi.
• Karaboran, H. H. (1984). Türkiye’de mevkii adları üzerine bir araştırma. Türk Yer Adları Sempozyumu Bildirileri, Milli Folklor Araştırmaları Dairesi Yayınları, 60, 97–148.
• Karaboran, H. H. (1989). Çemişgezek’te mevkii adları. Fırat Havzası II. Folklor ve Etnografya Sempozyumu Bildiriler Kitabı, 153–182.
• Karaboran, H. H. (1982). Folklor açısından Yukarı Çukurova, Hatay-Maraş çöküntü hendeğinde mevkii adları. II. Milletlerarası Türk Folklor Kongresi Bildirileri, II Cilt, Halk Edebiyatı.
• Karal, E. Z. (1943). Osmanlı İmparatorluğunda ilk nüfus sayımı 1831. TC Başvekâlet İstatistik Umum Müdürlüğü Neşriyat, 195.
• Karamanlıoğlu, A. F. (1994). Kıpçak Türkçesi grameri. Türk Dil Kurumu Yayınları, 579
• Kaşgarlı, M. S. (1992). Modern Uygur Türkçesi grameri. Orkun Yayınevi.
• Kayıpov, T. S. (2000). Kırgız halk türküleri. Van.
• Kebekova, B. (1998). Canış, Bayış, Bişkek: ġam Basması. Kırgız Respublikasının Uluttuk Ġlimder Akademiyası, Manastaanuu Cana Körköm Madaniyattın Uluttuk Borboru, El Aralık (Meerim) Kayrımduuluk Fondusu, El Adabiyatı Seriyası, 4.
• Kemâloğlu, M. (2013). Anadoluda Türklere aid yer isimleri / H. Nihal- Ahmed Naci. AkademikBakış Dergisi, 38.
• Kırzıoğlu, F. M. (1972). Karapapaklar. Erzurum.
• Kırzıoğlu, F. M. (1984). Selçuklu fetihlerinden önce (1064–1071) Doğu Anadolu’da Türk boy veoymaklarından kalma dağ ve su adları. Türk Yer Adları Sempozyumu, Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Kırzıoğlu, F. M. (1992). Yukarı Kür ve Çoruk boylarında Kıpçaklar. Türk Tarih KurumuYayınları.
• Koca, S. (2005). Türkiye’de yer adlarının değişimi ve coğrafi yansımaları. Gazi Üniversitesi Coğrafya Bölümü Yayınları, 3(2), 27–39.
• Koday, S., & Aydın, T. (2016). Elmalı’da (Antalya) geçmişten günümüz yerleşme adları üzerine bir inceleme. TÜCAUM Uluslararası Coğrafya Sempozyumu, 13–14 Ekim 2016.
• Kütükoğlu, M. S. (2012). Osmanlıdan günümüze yer adları. Belleten, 76(275), 147–166.https://doi.org/10.37879/belleten.2012.147
• Lezina, N. T., & Superanskaya, A. V. (2019). Türk onomastikası: Çin Seddi’nden Viyana kapılarına kadar bütün Türk halkları, 23.000 boy, oymak ve oba (2. baskı). Selenge Yayınları.
• Ligeti, L. (1991). Bilinmeyen İç Asya (Cilt II, s. 2048). MEB Yayınevi.
• Memmedli, Ş. (1995). Parçalanmış Borçalı. Azerbaycan Devlet Neşriyatı.
• Namık, H. (1934). Coğrafi isimlerin ehemmiyeti. Haritacılar Mecmuası, 4, 104–107.
• Nişanyan, S. (2020). Türkiye yer adları sözlüğü (Bolu maddesi, 1. baskı). Liberus Kitap.
• Oraltay, H. (1984). Kazak Türkçesi sözlüğü (Cilt 8). Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yayını.
• Orcan, S. (1984). Toponimi: Coğrafi yer adları standardizasyonunun milli ve milletlerarası önemi.Türkiye Yer Adları Sempozyumu Bildirileri, 55–62. Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları.
• Oy, A. (1961). Tekirdağ’da yer adları. Türk Folklor Araştırmaları Dergisi, 145–146.
• Ögel, B. (1971). Türk mitolojisi (Vol. 1971, p. 181). MEB.
• Özdemir, T. (1992). Bolu şehri (Doktora tezi). İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
• Özdemir, T. (1997). Bolu’nun şehir coğrafyası özelliklerine genel bir bakış. Gazi Üniversitesi Kastamonu Eğitim Dergisi, 2(3).
• Özdemir, T. (2011). Balkan Yarımadası’ndan Anadolu’ya Türk göçlerinin Lalapaşa nüfusu üzerine etkileri ve dağılışı. TDA Vakfı Türk Dünyası Araştırmaları Dergisi, 98(195).
• Özür, N. (2015). Strabo’nun coğrafyası. Coğrafya Dergisi, 30, 79–90.
• Platon. (1983). Kratylos. In T. Aktürel (Çev.), Diyaloglar I. Remzi Kitapevi.
• Radloff, W. (1866). Güney Sibirya Türk boylarının halk edebiyatı ile ilgili örnekler. St.Petersburg.
• Ramsay, M. W. (1961). Anadolu’nun tarihi coğrafyası (M. Pektaş, Çev.). MEB Yayınları.
• Robert, L. (1980). Eskiçağ Anadolu’sunda yer adları. Ege Üniversitesi Sosyal Bilimler Fakültesi Dergisi, 1.
• Sami, Ş. (1991). Kâmûs-ı Türki. Tercüman Yayınları.
• Sami, Ş. (1996). Kâmûsu'l-A'lâm. Kaşgar Neşriyat.
• Sevinç, N. (1983). Gaziantep’te yer adları, Türk boyları, Türk aşiretleri, Türk oymakları (Sayı:26). Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı Yayınları.
• Soltonoev, B. (2003). Kırgız tarıhı. Arhi Innovatsiyalık Borboru.
• Strabon. (1981). Coğrafya-Geographika (Kitap XIV, Bölüm II-IV, A. Pekman, Çev.). İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları, No: 2796.
• Süme, M. (2018). Türklerde yer adı verme geleneği ve Oğuz boylarının Bolu’daki izleri. Bolu Abant İzzet Baysal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 18(1), 263–291.
• Sümer, F. (1967). Oğuzlar (Türkmenler). Ankara Üniversitesi DTCF Yayını.
• Sümer, F. (1999). Türk devletleri tarihinde şahıs adları I-II. Türk Dünyası Araştırmaları VakfıYayınları.
• Şimşek, O. (2024). Doç. Dr. Oğuz Şimşek’le yapılan görüşme. Iğdır.
• Tekin, T. (1959). Türk Dili Araştırmaları Yıllığı. Belleten, 379–406.
• Texier, C. (1921). Küçük Asya (Cilt 3, Harita No: 3). Matbaa-i Amire.
• Togan, A. Z. V. (1946). Umumi Türk tarihine giriş I. Halk Kitabevi.
• Tunçel, H. (2000). Türkiye’de ismi değiştirilen köyler. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi,10(2), 23–34.
• Tümertekin, E., & Özgüç, N. (2019). Beşeri coğrafya. Çantay Kitabevi.
• Türkay, C. (1979). Osmanlı İmparatorluğu’nda oymak aşiret ve cemaatler (Kaynak Eserler Dizisi No: 1). Tercüman Gazetesi.
• Uçak, N. Ö. (2000). Sosyal bilimler ve kütüphanecilik alanında nitel araştırma yöntemlerinin kullanımı. Bilgi Dünyası, 1(2), 255–279.
• Uçakcı, İ. (2020). Oğuz boyları, aşiret, oymak, cemaatler (Şecere kitabı) (Yayın No: 1025).Bilgeoğuz Yayınları.
• Umar, B. (1993). Türkiye’deki tarihsel adlar. İnkilâp Yayınevi.
• Ural, Y. (2000, 24 Ağustos). Ben etimolog değilim. Milliyet Gazetesi.
• Wittek, P. (1935). Bizanslılardan Türklere geçen yer adları (M. Eren, Çev.). SelçukluAraştırmaları Dergisi, I. Türk Tarih Kurumu Basımevi.
• Yalçın, A. (1999). Doğu Anadolu Bölgesi’nde yer adlarının tarihî ve kültürel kökenleri. Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 5(1), 55–70.
• Yavuz, S., & Şenel, M. (2013). Yer adları (toponim) terimleri sözlüğü. Turkish Studies, 8(8),2239–2254.
• Yazıcıoğlu, H. (1982). Safranbolu: Safranbolu-Karabük-Ulus-Eflâni. Özer Matbaası.
• Yediyıldız, B. (1984). Türkiye’de yer adı verme usulleri ve adı değişikliklerinin tarihi gelişimi. Türk Yer Adları Sempozyumu, 25–41.
• Yıldırım, K. (2015). Doğu Türkistan’ın yer adları (1. baskı). Kesit Yayınları.
• Yıldırım, M. (2024). Alaçam (Samsun) ilçesinde toponomik yer adları ile ilgili analizler ve mübadelenin etkileri. TUCAUM Uluslararası Coğrafya Sempozyumu.https://www.academia.edu/126474729/
• Yudahin, K. K. (1965). Kırgızca-Orusça sözdük. Moskva.
• Yücel, Y. (1964). Paflagonya ve Bolu’nun Türk hâkimiyetine girişi hakkında düşünceler. Çele Dergisi, 18.
• Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türk Dil Kurumu. (1969). Tarama Sözlüğü. TDK.
• Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türk Dil Kurumu. (1993). Derleme Sözlüğü II (2.baskı, B).
• Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu, Türk Dil Kurumu. (2019). Türkiye’de Halk Ağzından Derleme Sözlüğü (Cilt I–XIII).
• Maarif Vekâleti. (1929). Coğrafi İsimlerin İmlâları Hakkında Rapor.
• SSCB İlimler Akademisi Şarkiyat Enstitüsü. (1977). Russkiy Sözlük: Türkçe– Rusça. Yazık Yayınevi.
• Société De Géographie. (1832). Bulletin: Première Section Mémoires, Extraits, Analyses etRapports (No. 112, Août).
• Türkiye Cumhuriyeti Başbakanlık Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü. (2013). Osmanlı Yer Adları II: Anadolu, Karaman, Rum, Diyarbakır, Arap ve Zülkadriye (Maraş) Eyaletleri 1530–1556 (Şamve Halep dâhil).
• Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı. (1984). Türk Yer Adları Sempozyumu Bildirileri (11–13 Eylül). Milli Folklor Araştırma Dairesi Yayınları: 60.
• Türkiye Cumhuriyeti Milli Eğitim Bakanlığı. (1971). İbn Batuta Seyahatnamesinden Seçmeler (Cilt 1, s. 11, Haz. İ. Parmaksızoğlu). Devlet Kitapları, 1000 Temel Eser.
• Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı Yayınları. (1946). Meskûn Yerler Kılavuzu (Cilt I, Seri II, Sayı 2). Başbakanlık Devlet Matbaası.
• Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı. (1981). Köylerimiz (No. 327; Seri 3; Sayı 2).
• Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı. (1946). Türkiye’de Meskûn Yerler Kılavuzu (Seri 2, Sayı2).
• Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı. (1977). Yeni Tabiî Yer Adları. İller İdaresi Genel Müdürlüğü, (Seri III, Sayı 1).
• Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı. (1981). Köylerimiz.
• URL I: https://www.haritatr.com/harita/Boristan/70848 son erişim tarihi: 19.12.2025
• URL II: https://iletişim.com.tr/kitap/balkanlar-i-tahayyül-etmek/10280 son erişim tarihi: 19.12.2025