Türkiye'de Besi ve Et Üretiminde Ihracat Potansiyeli

Öz

Population growth and rapid urbanization in Turkey on the one hand, on the other hand are in high demand created by the specific growth rate. For this reason, there is a necessity of sufficient production for domestic and foreign markets to balance production.

Meat production cost varies from region to region, from operation to operation. Use of feeds efficiently (taking into account the feeding values of the silage and other feeds), careful and proper transport, and good marketing practices, such as reducing costs in production, reducing unnecessary investments, raising the efficiency of the infant, productivity.

Especially under the cattle should be fertility values in Turkey. The point at which all production is locked is reproductive efficiency values. Turkey has 5.4 million milking cows and 3.5 million calves annually. That is, the calf per cow ratio is 64.8%.

We can say that there is at least a 15% chance of developing calves born to cows in our country. Considering the 5.4 million cows still earned and the annual number of calves produced by 80% offspring, 3.4 million of them will rise to 4.3 million.

For the target of our country in cattle breeding in 2023 and 2071, it should not be only self-production. It should aim to produce a product that distributes meat and dairy products to all its students, assists poor countries, exports to the world, targets 2023-2071; For breeding and meat production, importation is the starting point for export,more fry, more feed production. Support should be given to the product itself (6-month-old calves and fodder crops).

Anahtar Kelimeler

• Cattle,Meat,Meat Production,Fertility Rate

Türkiye'de Besi ve Et Üretiminde İhracat Potansiyeli

Öz

Türkiye’de bir taraftan nüfus artışı ve hızlı şehirleşme, diğer yandan belirli bir kalkınma hızının oluşturduğu yüksek talep bulunmaktadır. Bu nedenle üretimin dengelenmesi iç ve dış pazarlara yönelik yeterli bir üretim yapılması mecburiyeti ortaya çıkmaktadır.

Et üretim maliyeti bölgeden bölgeye, işletmeden işletmeye değişme gösterir. Üretimde masrafların azaltılmasında, gereksiz yatırımların kısılması, Yavru verim oranının yükseltilmesi, Sağlık kontrolleri, Aşı ve temizlik kurallarına uyma, Yemleri etkili olarak kullanma (üretimi artırıcı yollar, silaj ve diğer yemlerin besleme değerlerinin dikkate alınması), dikkatli ve uygun nakliye ile iyi bir pazarlama işletmenin verimliliğini artıracaktır.

Türkiye sığırlarında özellikle döl verim değerleri olması gerekenin altındadır. Bütün üretimin kilitlendiği nokta döl verim değerleridir. Türkiye’de 5.4 milyon sağılan inek ve 3.5 milyon yıllık doğan buzağı bulunmaktadır. Yani sağılan inek başına buzağı oranı % 64.8 seviyesindedir.

Ülkemizde sağılan inek başına doğan buzağı oranında en az %15 ‘lik bir gelişme imkanı olduğunu söyleyebiliriz.  Halen 5.4 milyon sağılan inek dikkate alındığında ve % 80 yavru elde edilmesi ile üretilen yıllık buzağı sayısının 3.4 milyon buzağının 4.3 milyon başa yükselmesi söz konusudur.

Sığır yetiştiriciliğinde ülkemizin hedefi 2023 ve 2071 için, sadece kendine yetecek üretim olmamalıdır. Et ve süt ürünlerini bütün öğrencilerine dağıtan, yoksul ülkelere yardım eden, dünyaya ihracat yapan bir üretim hedeflemek olmalıdır, 2023-2071 hedeflerinde;  besi ve et üretimi için ithalattan ihracata geçebilmenin başlangıç noktası, daha fazla yavru, daha fazla yem üretimidir. Üretimin artırılmasında desteklemeler ürünün kendisine (6 aylık buzağıya ve yem bitkilerine) yapılmalıdır

Anahtar Kelimeler

• Sığır,Besi,Et Üretimi,Döl Verimi

Kaynakça

1. Akman. N., E. Tuncel., N. Tüzemen., S. Kumlu., M. Özder., Z. Ulutaş. 2010. Türkiye Sığırcılık İşletmelerinin Yapısı ve Geleceğin Sığırcılık İşletmeleri . Ziraat Mühendisliği VII. Teknik Kongresi. 11-15 Ocak 2010. TMMOB Ziraat Mühendisleri Odası, Ankara.
2. Özhan, M., Tüzemen, N., Yanar, M . 2011. Büyükbaş Hayvan Yetiştirme. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Ders Notu, Yayın No :134, Erzurum.
3. FAO, 2014 http://www.fao.org/economic/ess/food /
4. TUİK, 2017 http://www.tuik.gov.tr/hayvancılık
5. Tüzemen, N ., Yanar , M., Aydın, R., 2012. Erzurum İli Büyükbaş Hayvancılığının ( Sığır Yetiştiriciliğinin ) Durumu, Sorunları Ve Çözüm Önerileri. Erzurum Tarım Raporu-2012. Ziraat Mühendisleri Odası.,TMMOB., s:70-93
6. Anon.2017. Tarım Bakanlığı, https://www.tarim.gov.tr/
7. Tüzemen, N., Yanar, M., Akbulut, Ö., Aydın, R., 1998. Türkiye Sığır Islahı Stratejisi. "Doğu Anadolu Tarım Kongresi", 14-18 Eylül, 1998, Erzurum.
8. Tüzemen, N. 2006. Hayvancılık Organizasyonları. Atatürk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Ders Notu, Erzurum (Basılmamış).

9. Akbulut, Ö., Yanar, M., Tüzemen, N., Bayram, B. 2004. Türkiye’de Et Üretiminin Artırılmasında Kültür Irkı Sığırlardan Yararlanma İmkanları. “IV. Ulusal Zootekni Bilim Kongresi“, SDÜ Ziraat Fakültesi Zootekni Bölümü, 01-04 Eylül, İsparta.
10. Akman. N., Tuncel.E., Yener. M., Özkütük. S., Tüzemen. N., Yanar. M., Koç. A., Şahin. O., Kaya.Y.Ç., 2005. Türkiye’de Sığır Yetiştiriciliği. Türkiye Ziraat Mühendisliği VI. Teknik Kongresi, 3-7 Ocak, Ankara.
11. Çukur, F., Demirbaş, N., Yıldız, Ö., 2009. Avrupa Birliği Perspektifinden Türkiye’de Süt Sığırcılığı Sektöründeki Gelişmeler. Hr.Ü.Z.F.Dergisi,2009,13(4): 31-39