A Comparative Study of Francesco Guicciardini and Niccolò Machiavelli

Öz

The lack of political unity in Renaissance Italy and the intense competition between city-states led thinkers to seek solutions to concrete governance problems. The political thought of Guicciardini and Machiavelli developed within this challenging period. Although they produced intellectual works under similar historical conditions, their understandings of politics show significant differences. While Machiavelli aimed to construct his political thought within an idealized theoretical framework inspired by the political values of antiquity, Guicciardini developed a more cautious and pragmatic approach, emphasizing the uniqueness of historical events and the diversity of individual cases. In Machiavelli, normative concepts such as 'necessità' and 'virtù' are central to his political philosophy, while Guicciardini, with his concepts of 'particulare' and 'discrezione', distanced himself from any idealizing construct, highlighting the contextual flexibility and uniqueness of historical experiences. Therefore, this study reveals the intellectual differences between the two thinkers by comparing their modes of political reasoning.

Anahtar Kelimeler

• Guicciardini
• Machiavelli
• Political Experience
• Historical Practice
• Renaissance

Francesco Guicciardini ve Niccolò Machiavelli Üzerine Karşılaştırmalı Bir İnceleme

Öz

Rönesans dönemi İtalya’sında siyasal birliğin bulunmaması ve şehir devletleri arasındaki yoğun rekabet, düşünürleri somut yönetimsel sorunlara çözüm üretmeye yöneltmiştir. Guicciardini ve Machiavelli’nin siyasal düşünceleri bu zorlu dönem içinde gelişim göstermiştir. Benzer tarihsel koşullarda düşünsel üretimlerde bulunmuş olsalar da siyaset anlayışları açısından belirgin farklılıklar göstermektedirler. Machiavelli, siyasal düşüncesini antik dönemin siyasal değerlerinden esinlenerek idealize edilmiş bir kuramsal çerçeve içinde inşa etmeye yönelirken, Guicciardini tarihsel olayların özgünlüğünü ve tekil vakaların çeşitliliğini esas alarak daha temkinli ve pragmatik bir yaklaşım geliştirmiştir. Machiavelli’de ‘necessità’ ve ‘virtù’ gibi normatif kavramlar siyaset felsefesinin merkezine yerleşirken, Guicciardini ‘particulare’ ve ‘discrezione’ kavramlarıyla her türlü idealleştirici kurgudan uzak durarak tarihsel tecrübelerin bağlamsal esnekliğini ve tekilliğini öne çıkarmıştır. Dolayısıyla bu çalışma, her iki düşünürün siyasal akıl yürütme biçimlerini karşılaştırarak düşünsel ayrışmalarını görünür kılmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Guicciardini
• Machiavelli
• Siyasal Deneyim
• Tarihsel Pratik
• Rönesans

Kaynakça

1. Ağaoğulları, M. A. (2018). Sokrates’ten Jakobenlere Batı’da Siyasal Düşünceler. İstanbul: İletişim Yayınları.
2. Akal, C. B. (1998). İktidarın Üç Yüzü. Ankara: Dost Kitabevi.
3. Aristoteles. (2020). Politika (çev. Ö. Orhan). İstanbul: Pinhan Yayıncılık.
4. Berlin, I. (2016). Akıntıya Karşı: Fikirler Tarihi Üzerine Denemeler (çev. E. Erbatur). İstanbul: Profil Yayıncılık.
5. Burckhardt, J. (1990). The Civilization of the Renaissance in Italy (trans. by S. G. C. Middlemore). London: Penguin Books.
6. Butters, H. C. (2006). “Political Allegiances and Political Structures in the Writings of Niccolò Machiavelli and Francesco Guicciardini”, in Italy and the European Powers: The Impact of War 1500–1530 (ed. C. Shaw). Boston: Brill.
7. Butters, H. C. (2020). “Historians and the Renaissance State”, in Warfare and Politics: Cities and Government in Renaissance Tuscany and Venice (ed. H. Butters & G. Neher). Amsterdam: Amsterdam University Press.
8. Călina, N. & Grozoiu, L. M. (2021). “On Francesco Guicciardini’s Thought and Some of His Considerations on Machiavelli”, Athens Journal of History, 7 (4): 257–268.

9. Carta, P. (2022). “Guicciardini, Francesco”, in Encyclopedia of Renaissance Philosophy (ed. M. Sgarbi). Cham: Springer International Publishing.
10. Dworkin, R. (1986). Law’s Empire. Cambridge, MA: Harvard University Press.
11. Frederick II. (2016). Anti-Makyavel (çev. N. Epçeli). İstanbul: Yeditepe Yayınevi.
12. Gamberini, A. & Lazzarini, I. (2012). The Italian Renaissance State. Cambridge: Cambridge University Press.
13. Geuss, R. (2008). Philosophy and Real Politics. Princeton: Princeton University Press.
14. Gilbert, F. (1965). Machiavelli and Guicciardini: Politics and History in Sixteenth-Century Florence. Princeton: Princeton University Press.
15. Guicciardini, F. (1970). Maxims and Reflections of a Renaissance Statesman (Ricordi) (trans. M. Domandi). Pennsylvania: University of Pennsylvania Press.
16. Guicciardini, F. (2019). “How to Ensure the State for the House of the Medici” (trans. C. Celli), in The Defeat of a Renaissance Intellectual. Pennsylvania: The Pennsylvania State University Press.
17. Habermas, J. (1992). Between Facts and Norms: Contributions to a Discourse Theory of Law and Democracy. Cambridge, MA: MIT Press.
18. Hibbert, C. (1979). The Rise and Fall of the House of Medici. London: Penguin Books.
19. Machiavelli, N. (2009). Prens (çev. A. Tolga). İstanbul: Say Yayınları.
20. Machiavelli, N. (2017). Titus Livius’un İlk On Kitabı Üzerine Söylevler (çev. A. Tolga). İstanbul: Say Yayınları.
21. Machiavelli, N. (2022). Floransa Tarihi (çev. A. D. Hanegelioğlu). Ankara: Doğu Batı Yayınları.
22. Machiavelli, N. (2024). Savaş Sanatı (çev. H. Sönmez). İstanbul: Kronik Kitap.
23. Mansfield, H. C. (1998). Machiavelli’s Virtue. Chicago: University of Chicago Press.
24. McCormick, J. P. (2011). Machiavellian Democracy. Cambridge: Cambridge University Press.
25. McCormick, J. P. (2022). “Class Warfare in Guicciardini’s Considerations on Machiavelli: Alibis, Evasions, and Counter-Provocations”, in Republicanism and Democracy: Close Friends? (ed. S. S. Krause & D. Jörke). Cham: Springer International Publishing.
26. Meinecke, F. (1962). Machiavellism: The Doctrine of Raison d’État and Its Place in Modern History (trans. D. Scott). London: Routledge & Kegan Paul
27. Moulakis, A. (2000). “Civic Humanism, Realist Constitutionalism, and Francesco Guicciardini’s Discorso di Logrogno”, in Renaissance Civic Humanism: Reappraisals and Reflections (ed. J. Hankins). Cambridge: Cambridge University Press.
28. Özmakas, U. (2019). Prens: Machiavelli’nin Muazzam Muamması. İstanbul: İletişim Yayınları.
29. Parel, A. J. (1992). The Machiavellian Cosmos. New Haven: Yale University Press.
30. Parks, T. (2021). Medici Ailesi: Rönesans Çağında Bankacılık, Siyaset ve Sanat (çev. C. Demirkan). İstanbul: Kronik Yayınları.
31. Phillips, M. (1977). Francesco Guicciardini: The Historian’s Craft. Manchester: Manchester University Press.
32. Pocock, J. A. G. (2016). The Machiavellian Moment: Florentine Political Thought and the Atlantic Republican Tradition. Princeton: Princeton University Press.
33. Rawls, J. (1971). A Theory of Justice. Cambridge, MA: Harvard University Press.
34. Rubinstein, N. (2008). “Italian Political Thought 1450–1530”, in The Cambridge History of Political Thought 1450–1700 (ed. J. H. Burns). Cambridge: Cambridge University Press.
35. Shaw, C. & Mallett, M. (2014). The Italian Wars 1494–1559. London and New York: Routledge.
36. Skinner, Q. (1969). “Meaning and Understanding in the History of Ideas”, History and Theory, 8 (1): 3–53.
37. Skinner, Q. (2002). The Foundations of Modern Political Thought: Vol. 1. The Renaissance. Cambridge: Cambridge University Press.
38. Skinner, Q. (2004). Machiavelli (çev. C. Atilla). İstanbul: Altın Kitaplar.
39. Strauss, L. (2023). Machiavelli Üzerine Düşünceler (çev. E. Kılıç). İstanbul: Babil Kitap.
40. Viroli, M. (1990). “Machiavelli and the Republican Idea of Politics”, in Machiavelli and the Republican Idea of Politics (ed. G. Bock, Q. Skinner & M. Viroli, pp. 143–171). Cambridge: Cambridge University Press.
41. Viroli, M. (1992). “The Revolution in the Concept of Politics”, Political Theory, 20 (3): 473–495.
42. Zelyüt, S. (2018). “Makyavelyen Virtù”, in Machiavelli, Makyavelizm ve Modernite (ed. C. B. Akal). Ankara: Dost Kitabevi.