Türkiye'de Genç İşsizliği Sorununu Çözmeye Yönelik Politika Transferinde Uluslararası Kuruluşların Rolü

Öz

Genç işsizliği, ulusal ve uluslararası düzeyde politika aktörlerinin sıklıkla gündemine gelen bir meseledir. Çünkü genç işsizliği; ülke ekonomilerinin yanı sıra, ülkelerin önemli beşeri kaynağı olan gençlerin geleceğini de olumsuz yönde etkileyecek sonuçları beraberinde getirme potansiyeline sahiptir. Bu yüzden, çoğu ülkede genç istihdamını artırmaya ve desteklemeye yönelik teşvik, program, proje, plan, politika gibi farklı araçlar kullanılmaktadır. Bu süreçte, genellikle ülkelerin genç işsizliği sorununu çözmek için benzer istihdam politikalarını tercih ettiği görülmektedir. Söz konusu ülkeler arası benzer deneyimlerin görülmesinin arka planında; özellikle Avrupa Birliği, Birleşmiş Milletler, Uluslararası Çalışma Örgütü gibi uluslararası kuruluşların genç işsizliğinin nasıl çözülmesi gerektiğine dair bilgilerini ve fikirlerini transfer etmesi önemli rol oynamaktadır. Dinamik bir genç nüfusa sahip olan Türkiye’de, yüksek seviyede genç işsizliği oranları varlığını sürdürmektedir. Bu doğrultuda, Türkiye; küreselleşme, teknolojik gelişmeler, başarılı ülke örnekleri gibi faktörlerin etkisiyle ulusal düzeyde genç işsizliğini azaltmak için gerekli tedbirleri almaya çalışmaktadır. Türkiye’nin ulusal düzeydeki genç istihdamına yönelik bakış açısını şekillendirmede, uluslararası kuruluşlar da belirleyici bir role sahiptir. Nitekim Avrupa Birliği ve Birleşmiş Milletler gibi uluslararası politika aktörleri, raporları ve çalışmaları aracılığıyla 2000’li yıllarda Türkiye’nin genç istihdamına yönelik kurumsal ve stratejik çerçevesinin gelişiminde etkili olmuştur. Örneğin 2011’de İŞKUR tarafından yayınlanan “Ulusal Gençlik İstihdamı Eylem Planı”, ilgili uluslararası aktörlerin fikirlerinin Türkiye’ye transferi sonucu oluşturulmuştur. Bu çalışmanın amacı, örnek olay olarak seçilen Ulusal Gençlik İstihdamı Eylem Planının politika transferi yaklaşımı çerçevesinde aktarım sürecini ortaya koymaktır. Çalışmada örnek olay olarak analiz edilen bu planın, uluslararası kuruluşların dolaylı zorunlu politika transferi ile Türkiye’de hazırlandığı sonucuna ulaşılmıştır.

Anahtar Kelimeler

• Genç İşsizliği
• Kamu Politikası
• Politika Transferi
• Ulusal Gençlik İstihdamı Eylem Planı
• Uluslararası Kuruluşlar

The Role of International Organisations in Policy Transfer Towards Solving The Problem of Youth Unemployment in Turkey

Öz

Youth unemployment is an issue that is frequently on the agenda of policy actors at national and international level. Because youth unemployment has the potential to bring about consequences that will negatively affect the future of young people, who are important human resources of countries, as well as national economies. Therefore, in most countries, different instruments such as incentives, programmes, projects, plans and policies are used to increase and support youth employment. In this process, it is generally observed that countries prefer similar employment policies to solve the problem of youth unemployment. The transfer of knowledge and ideas on how to solve youth unemployment by international organisations such as the European Union, the United Nations and the International Labour Organisation plays an important role in the background of similar experiences among these countries. Turkey, which has a dynamic young population, continues to exist high level youth unemployment rates. In this direction, Turkey is trying to take necessary measures to reduce youth unemployment at national level under the influence of factors such as globalisation, technological developments, examples of successful countries. International organisations also have a decisive role in shaping Turkey's perspective on youth employment at the national level. Thus, international policy actors such as the European Union and the United Nations have been influential in the development of Turkey's institutional and strategic framework for youth employment in the 2000s through their reports and studies. For example, the "National Youth Employment Action Plan" published by İŞKUR in 2011 was created as a result of the transfer of the ideas of relevant international actors to Turkey. The aim of this study is to reveal the transfer process of the National Youth Employment Action Plan, which is selected as a case study, within the framework of the policy transfer approach. It is concluded that this plan, which is analysed as a case study in the study, was prepared in Turkey through indirect coercive policy transfer of international organisations.

Anahtar Kelimeler

• Youth Unemployment
• Public Policy
• Policy Transfer
• National Youth Employment Action Plan
• International Organisations

Kaynakça

1. Acar, A. (2019). Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı ve Türkiye’ye Yansımaları. BEÜ SBE Dergisi, 8(1), 277-293.
2. Açıkgöz, F. (2017). Seçilmiş Ülke Uygulamalarında Genç İstihdamına Yönelik Aktif İşgücü Politikaları ve İŞKUR İçin Öneriler. (Yayınlanmamış Uzmanlık Tezi). T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü. Ankara.
3. Adıgüzel, M. (2021). Türkiye’de Genç İşsizliği Etkileyen Faktörler. Econharran Harran Üniversitesi İİBF Dergisi, 5(8), 100-129.
4. Akbulut, Ö. Ö. (2006). Türkiye’de Kamu Yönetimi İncelemesini Tanımlayıcı Bir Kavram Önerisi: Ölçücülük-Ideametric. Amme İdaresi Dergisi, 39 (4), 159-193.
5. Akcan, A. T. (2018). Türkiye’de Genç İşsizlik Sorunu ve Çözüm Önerileri. Gençlik Araştırmaları Dergisi, 6(14), 35-54.
6. Akman, E., Akçay, E. Y. ve Argun, Ç. (2011). Avrupa Birliği’nin Değişen Nüfus Yapısında Gençler ve AB’nin Gençlik Politikaları. SÜ İİBF Sosyal ve Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 11(21), 41-72.
7. Aksoy, A. Ş. (1998). Yeni Sağ, Kamu Yönetimi ve Yerel Yönetim: Eleştirel Bir Yaklaşım. Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 7 (1), 3-13.
8. Alan, H. (2020). Genç Girişimciliği ve Sosyal Girişimcilik: Üniversite Öğrencileri Üzerinde Bir Araştırma. OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 16(28), 145-175.

9. Altunok, H. (2019). Kamu Politikası. Yasemin Mamur Işıkçı ve Esmeray Alacadağlı. (Ed.). Kamu Yönetimi Ansiklopedisi. (s. 463-468) içinde Ankara: Astana Yayınları.
10. Arpat, B. (2020). Bir Aktif İstihdam Politikası Olarak Sosyal Çalışma Programı: Üniversite Öğrencileri Üzerine Bir Uygulama. MANAS Sosyal Araştırmalar Dergisi, 9(1), 327-340.
11. Aytaçlı, B. (2012). Durum Çalışmasına Ayrıntılı Bir Bakış. Adnan Menderes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(1), 1-9.
12. Bender, K., Keller, S. ve Willing, H. (2015). The Role of International Policy Transfer and Diffusion for Policy Change in Social Protection – A Review of the State of the Art. Erişim Adresi: https://d-nb.info/1067163980/34.
13. Berktay, F. (2018). Liberalizm: Tek Bir Teorik Pozisyona İndirgenmesi Olanaksız Bir İdeoloji. H. B. Örs (Der.). 19. Yüzyıldan 20. Yüzyıla Modern Siyasal İdeolojiler. (s.47-114) içinde İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
14. Coşkun, S. ve Gündüz, O. (2020). Bir Kamu Politikası Transferi Örneği Olarak Türk Kamu Yönetiminde Stratejik Planlama. BAİBÜ Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 20(1), 277-301.
15. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı (ÇSGB) (2015). Ulusal İstihdam Stratejisi (2014-2023) ve Eylem Planları (2014-2016). Erişim Adresi: http://www.uis.gov.tr/media/1370/uis-2014-2023.pdf.
16. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı (ÇSGB) (2021). Ulusal Genç İstihdam Stratejisi (2021-2023). Erişim Adresi: https://www.csgb.gov.tr/media/86876/ulusal-genc-istihdam-stratejisi-ve-eylem-plani-2021-2023.pdf.
17. Çevik, H. H. (2013). Kamu Politikası: Temel Kavramlar ve Süreçte Rol Oynayan Aktörler. Asım Balcı, Ahmet Nohutçu, Namık Kemal Öztürk, Bayram Coşkun. (Ed.). Kamu Yönetiminde Çağdaş Yaklaşımlar: Sorunlar, Tartışmalar, Çözüm Önerileri, Modeller, Dünya ve Türkiye Yansımaları. (s. 181-201) içinde Ankara: Seçkin Yayıncılık.
18. Çiner, C. U. ve Olgun, B. (2015). Neo-Weberyen Devlet: Yeni Kamu İşletmeciliği Reformları İçin Yeni Bir Tartışma. Ö. Köseoğlu ve M. Z. Sobacı (Ed.). Kamu Yönetiminde Paradigma Arayışları: Yeni Kamu İşletmeciliği ve Ötesi. (s. 205-230) içinde Bursa: DORA Yayınları.
19. Çondur, F. ve Şimşir, N. C. (2017). Türkiye’de Eğitim Harcamaları, Ekonomik Büyüme ve Genç İşsizlik İlişkilerinin Analizi. Uluslararası Bilimsel Araştırmalar Dergisi, 2(6), 44-59.
20. De Freitas, M. V. (2023). The Impact of Chinese Investments in Africa: Neocolonialism or Cooperation?. Erişim Adresi: https://www.policycenter.ma/publications/impact-chinese-investments-africa-neocolonialism-or-cooperation.
21. Devlet Planlama Teşkilatı (DPT) (2006). Dokuzuncu Kalkınma Planı (2007-2013). Erişim Adresi: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/Dokuzuncu_Kalkinma_Plani-2007-2013.pdf.
22. Dolowitz, D. ve Marsh, D. (1996). Who Learns What from Whom: a Review of the Policy Transfer Literature. Politicial Studies, 44 (2), 343-357.
23. Dolowitz, D. ve Marsh, D. (2000). Learning from Abroad: The Role of Policy Transfer in Contemporary Policy-Making. Governance, 13 (1), 5-23.
24. Emirgil, B. F. (2020). Gençlere Yönelik Sosyal Politikalar. Aysen Tokol ve Yusuf Alper (Ed.). Sosyal Politika. (s. 425-452) içinde Bursa: DORA Yayınları.
25. Erdayı, A. U. (2009). Genç İşsizliği Sorununun Çözümüne Yönelik Ulusal Politikalar ve Türkiye. Çalışma ve Toplum Dergisi, 3(22), 133-162.
26. Ergün, S. (2019). 1980’den Bugüne Türkiye’de Genç İşsizliği. (1.baskı). Ankara: Akademisyen Kitabevi.
27. Erol, S. I. (2013). Gençlere Yönelik Aktif İstihdam Politikaları: Japonya, Kore, Çin ve Türkiye Örnekleri. TÜHİS İş Hukuku ve İktisat Dergisi, 24(6), 25(1-2), 15-43.
28. Es, M. ve Güven, G. (2018). 2015 Yılı Ulusal İstihdam Strateji Bağlamında Genç İşsizliğini Azaltmaya Yönelik Politikaların Değerlendirilmesi. HAK-İŞ Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 7(18), 215-247.
29. European Commission (2016). EU Youth Report 2015. Erişim Adresi: https://ec.europa.eu/assets/eac/youth/library/reports/youth-report-2015_en.pdf.
30. European Observatory of Working Life (EurWORK) (2019). European Employment Strategy. Erişim Adresi: https://www.eurofound.europa.eu/observatories/eurwork/industrial-relations-dictionary/european-employment-strategy#:~:text=The%20European%20Employment%20Strategy%20(EES,and%20implementing%20the%20necessary%20policies.
31. Eurostat (t.y.). Statistics on young people neither in employment nor in education or training. Erişim Adresi: https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=Statistics_on_young_people_neither_in_employment_nor_in_education_or_training.
32. Eurostat (t.y.). Glossary: Youth unemployment. Erişim Adresi: https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php?title=Glossary:Youth_unemployment#:~:text=Youth%20unemployment%20refers%20to%20people,unemployed)%20of%20the%20same%20age.
33. Evans, M. ve Davies, J. (2002). Understanding Policy Transfer: A Multi-Level, Multi-Disciplinary Perspective. Public Administration, 77 (2), 361-385.
34. Geçtan, E. (1981). Ergenlikten Yetişkinliğe Geçiş Dönemi Olarak Gençlik. Ankara University Journal of Faculty of Educational Sciences (JFES), 14 (1), 91-100.
35. Gedikkaya, F. G. (2019). Politika Başarısı ve Başarısızlığı: Politika Değerlendirme Sürecinde Nesnel Kriterler Mümkün Mü?. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, 10(2), 159-181.
36. Gençler, A. (2011). Avrupa Birliği’nde Krizin İşsizliğe Etkisi ve İstihdam Teşvikleri. Çalışma İlişkileri Dergisi, 2(1), 1-25.
37. Güçlü Yılmaz, F. (2014). Farklı Ülkelere Göre Yaygın Mesleki Eğitim. Çağdaş Yönetim Bilimleri Dergisi, 1(1), 36-44.
38. Güneş, Ü. (2018). Türkiye’de İnsan Haklarının Korunmasına İlişkin Ulusal İnsan Hakları Kurumları: Kamu Denetçiliği Kurumu ve Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu. Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(1), 165-186.
39. Hazine ve Maliye Bakanlığı (t.y.). Proje Hakkında. Erişim Adresi: https://1milyonistihdam.hmb.gov.tr/proje-hakkinda.
40. Heywood, A. (2015). Siyasetin Temel Kavramları. (2. Baskı). Ankara: Adres Yayınları.
41. International Labour Organization (ILO) (2020). Global Employment Trends for Youth 2020: Technology and the future of jobs. Erişim Adresi: https://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/---dgreports/---dcomm/---publ/documents/publication/wcms_737648.pdf.
42. ILOSTAT (t.y.). Statistics on youth. Erişim Adresi: https://ilostat.ilo.org/topics/youth/.
43. Işığıçok, Ö. (2018). İstihdam ve İşsizlik. (4. baskı). Bursa: Dora Yayınları.
44. İŞKUR (2011). National Youth Employment Action Plan. Erişim Adresi: https://media.iskur.gov.tr/13507/national-youth-employment-action-plan.pdf.
45. İŞKUR (2017). Türkiye İş Kurumu 2018-2022 Dönemi Stratejik Planı. Erişim Adresi: https://media.iskur.gov.tr/19481/2018-2022-donemi-stratejik-plani.pdf.
46. İŞKUR (t.y.). İstatistik Yıllıkları. Erişim Adresi: https://www.iskur.gov.tr/kurumsal-bilgi/istatistikler/
47. İŞKUR (t.y.). Aktif İşgücü Programları. Erişim Adresi: https://www.iskur.gov.tr/is-arayan/aktif-isgucu-programlari/
48. İŞKUR (t.y.). Kadın, Genç ve Mesleki Yeterlilik Belgesi Olanların Teşviki. Erişim Adresi: https://www.iskur.gov.tr/isveren/tesvikler/kadin-genc-ve-mesleki-yeterlilik-belgesi-olanlarin-tesviki/
49. James, O. ve Lodge, M. (2003). The Limitations of ‘Policy Transfer’ and ‘Lesson Drawing’ for Public Policy Research. Political Studies Review, 1 (2), 179-193.
50. Kaçer, F. ve Arap, İ. (2018). Politika Transferi Bağlamında Türkiye’de Kamu Mali Yönetimi Reformunun Başarısının Değerlendirilmesi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (32), 121-134.
51. Kaçer, F. ve Erat, V. (2014). Küreselleşme ve Bir Politika Transferi Olarak Yeni Kamu İşletmeciliği. Pamukkale Journal of Eurasian Socioeconomic Studies, 1(2), 27-44.
52. Kalkınma Bakanlığı (2013). Onuncu Kalkınma Planı (2014-2018). Erişim Adresi: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/08/Onuncu_Kalkinma_Plani-2014-2018.pdf.
53. Karabıyık, İ. (2009). Avantaj ve Dezavantajları İle Genç İşsizliğinin Değerlendirilmesi. Erzincan Binali Yıldırım Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 13(3-4), 293-320.
54. Kasapoğlu, M. M. ve Murat, S. (2018). Aktif İstihdam Politikaları ve Türkiye’de İŞKUR Tarafından Uygulanan Aktif İstihdam Politikalarına Güncel Bir Bakış. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 10(25), 485-502.
55. Kıral, B. (2020). Nitel Bir Veri Analizi Yöntemi Olarak Doküman Analizi. Siirt Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(15), 170-189.
56. Koray, M. (2022). Sosyal Politika. (7. Baskı). Ankara: İmge Kitabevi.
57. Kurtdaş, E. M. (2017). Toplumsal Değişme Bağlamında Gençlik Sorunları. Journal of Turkish Studies, 12(25), 513-534.
58. Kutlu, Ö. (2013). İdari Reform Transferi: Ülkelerin Birbirlerinden Kamu Politikaları Transfer Etmeleri ve Öğrenmeleri. Asım Balcı, Ahmet Nohutçu, Namık Kemal Öztürk, Bayram Coşkun (Ed.). Kamu Yönetiminde Çağdaş Yaklaşımlar: Sorunlar, Tartışmalar, Çözüm Önerileri, Modeller, Dünya ve Türkiye Yansımaları. (s. 125-154) içinde Ankara: Seçkin Yayıncılık.
59. Metin, B. (2016). Genç İşsizliği İle Mücadelede Aktifleştirme Stratejileri: İstihdama Geçişte Güçlü Bir Politika Aracı Mı?. Hak-İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 5(11), 76-105.
60. Mossberger, K. ve Wolman, H. (2003). Policy Transfer as a Form of Prospective Policy Evaluation: Challenges and Recommendations. Public Administration Review, 63 (4), 428-440.
61. Mülazımoğlu, M. E. (2018). Kamu Politikasında Aktörler. Ramazan Şengül (Ed.). Kamu Politikası. (s. 33-50) içinde Kocaeli: Umuttepe Yayınları.
62. Organisation for Economic Co-Operation and Development (OECD) (t.y.). Employment rate by age group15-24 year-olds, % in same age group, 2011 – 2022. Erişim Adresi: https://data.oecd.org/emp/employment-rate-by-age-group.htm#indicator-chart.
63. Organisation for Economic Co-Operation and Development (OECD) (t.y.). Unemployment-Youth unemployment rate - OECD Data. Erişim Adresi: https://data.oecd.org/unemp/youthunemployment-rate.htm.
64. Organisation for Economic Co-Operation and Development (OECD) (t.y.). Youth not in employment, education or training (NEET). Erişim Adresi: https://data.oecd.org/youthinac/youth-not-in-employment-education-or-training-neet.htm.
65. Özsöz, C. (2008). Vaka İncelemesi. Sosyoloji Notları Dergisi, 4-5, 74-79.
66. Palmer, T. G. (2017). Refah Devleti Trajedisi. T. G. Palmer (Ed.). Refah Devletinden Sonra. (s. 13-24) içinde İstanbul: Liber Plus Yayınları.
67. Serbest, S. (2015). Uluslararası Örgütlerin “Politika Aktarımı” Bağlamında Ulusal İş Sistemlerine Etkisi. Sayıştay Dergisi, (99), 71-94.
68. Sezgin, Ş. (2010). Politika Transferi ve Türkiye’de Özelleştirme. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (27), 67-76.
69. Sidney, M. S. (2007). Policy Formulation: Design and Tools. Frank Fischer, Gerald J. Miller, Mara S. Sidney (Ed.). Handbook of Public Policy Analysis: Theory, Politics, and Methods.(s. 79-88) içinde USA: CRC Press: Taylor & Francis Group.
70. Sobacı, M. Z. (2011). Politika Transferi Bağlamında Kamu Yönetiminde Neo-Liberal Reformların Yayılması: Açık Toplum Enstitüsünün Rolü. Sosyoekonomi, 16(16), 191-210.
71. Stone, D. (1999). Learning Lessons and Transferring Policy across Time, Space and Disciplines. Politics, 19 (1), 51-59.
72. Stone, D. (2004). Transfer agents and global networks in the ‘transnationalization’ of policy. Journal of European Public Policy, 11 (3), 545-566.
73. Stone, D., de Oliveira, O. P. ve Pal, L. A. (2020). Transnational policy transfer: the circulation of ideas, power and development models. Policy and Society, 39 (1), 1-18.
74. Şener, S. (2013). Türkiye’de Gençlik: Beklentiler, Problemler, Düşünceler. (4. Baskı). İstanbul: İnkılâb Yayınları.
75. Taş, S. ve Bozkaya, S. G. (2012). Avrupa Birliği’ne Uyum Sürecinde Türkiye’de Uygulanan İstihdam Politikaları. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2(1), 151-176.
76. Tatlıdil, E. (2003). Değişen Dünyada İnsan Kaynağı Anlayışı ve Genç İşsizliği, Sosyoloji Dergisi, (10), 27-36.
77. Tekin, A. (2021). 2000’li Yıllardan Günümüze Türkiye Ekonomisinde Genç İşsizlik Sorunu ve Çözüm Önerileri. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 28(3), 447-466.
78. Tuncay, S. (2000). Türkiye’de Gençlik Sorunlarının Psikolojik Boyutu. Muğla Üniversitesi SBE Dergisi, 1(1), 231-257. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı (2019). On Birinci Kalkınma Planı (2019-2023). Erişim Adresi: https://www.sbb.gov.tr/wp-content/uploads/2022/07/On_Birinci_Kalkinma_Plani-2019-2023.pdf.
79. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK). (t.y.). İşgücü İstatistikleri (1988-2013). Erişim Adresi: https://biruni.tuik.gov.tr/isgucuapp/isgucu.zul
80. Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK). (t.y.). İşgücü İstatistikleri (2014 ve Sonrası). Erişim Adresi: https://biruni.tuik.gov.tr/medas/?kn=72&locale=tr
81. Uludağ, E. (2014). Genç İstihdamını Artırmada Girişimcilik: Çeşitli Ülke Uygulamaları ve İŞKUR’un Rolü. (Yayınlanmamış Uzmanlık Tezi). T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü. Ankara.
82. United Nations (UN) (2003). World Youth Report (2003). Erişim Adresi: https://www.un.org/esa/socdev/unyin/documents/ch02.pdf.
83. United Nations (UN) (t.y.). Youth. Erişim Adresi: https://www.un.org/en/global-issues/youth United Nations (UN) (t.y.). Millenium Development Goals. Erişim Adresi: https://www.un.org/millenniumgoals/poverty.shtml.
84. United Nations Development Programme (UNDP) (2008). Human Development Report – Youth in Turkey 2008. Erişim Adresi: https://hdr.undp.org/system/files/documents/turkey2008nhdrenpdf.pdf.
85. Walker, W. E. (2000). Policy Analysis: A Systematic Approach to Supporting Policymaking in the Public Sector. Journal of Multi-Criteria Decision Analysis, (1-3), 11-27.
86. Wolman, H. (1992). Understanding Cross National Policy Transfers: The Case of Britain and the US. Governance. 5(1), 27-45.
87. World Bank (t.y.). Unemployment, youth total (% of total labor force ages 15-24) (modeled ILO estimate) - European Union. Erişim Adresi: https://data.worldbank.org/indicator/SL.UEM.1524.ZS?locations=EU.
88. World Bank (t.y.). Unemployment, youth total (% of total labor force ages 15-24) (modeled ILO estimate) – OECD members. Erişim Adresi: https://data.worldbank.org/indicator/SL.UEM.1524.ZS?locations=OE.
89. World Bank (t.y.). Unemployment, youth total (% of total labor force ages 15-24) (modeled ILO estimate) - Turkiye. Erişim Adresi: https://data.worldbank.org/indicator/SL.UEM.1524.ZS?locations=TR.
90. Yay, E. (2016). Bir Kamu Politikası Olarak Politika Transferi ve Türkiye Örneği. Hukuk ve İktisat Araştırmaları Dergisi, 8(2), 48-63.
91. Yayman, H. (2005). Türkiye’nin İdari Reform Politiği. (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
92. Yentürk, N. ve Başlevent, C. (2008). Türkiye’de Genç İşsizliği: Etkileyen Faktörler ve Politika Önerileri. N. Yentürk, Y. Kurtaran, G. Nemutlu (Der.). Türkiye’de Gençlik Çalışması ve Politikaları. (s. 345-378) içinde İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
93. Yıldız, M. ve Sobacı, M. Z. (2015). Kamu Politikası ve Kamu Politikası Analizi: Genel Bir Çerçeve. Mete Yıldız ve Mehmet Zahid Sobacı (Der.). Kamu Politikası: Kuram ve Uygulama. (s. 16-44) içinde Ankara: Adres Yayınları.