An Evaluation of the Adoption of Cybersecurity Culture in Architectural Education

Teknolojinin hızla ilerlemesi, diğer pek çok alanı olduğu gibi mimarlık alanını da dönüştürerek, giderek daha fazla birbirine bağlı ve dijital sistemlere dayanan yeni bir “akıllı yapılar” çağını başlatmıştır. Ancak Ortak ağa bağlanan ve birbirleriyle iletişim kurabilen nesneler ve cihazlar, potansiyel olarak siber saldırganların istismar edebileceği zayıflıklara ve açıklıklara sahip olup internete bağlı her türlü yapı, sistem ve donanım hacklenme riski ile karşı karşıyadır. Dolayısıyla bu kapsama giren her tür nesneyi ve yapıları geliştiren ve bunlarla ilgilenen uzmanlık dalının, profesyonel alanlarının bir parçası olacak şekilde “siber güvenlik kültürü”nü benimsemesi son derece önemlidir. Mimari tasarımda akıllı yapılara olan bağımlılık giderek artmasına rağmen siber güvenlik alanı mimarlık alanı içerisinde oldukça kısıtlı bir düzeyde ele alınmaktadır. Mimari tasarımlar, hiç durmadan farklılaşan siber tehditlere karşı ne kadar hazırlıklı planlanmaktadır sorusu ise bu çalışmanın temel problemini oluşturmaktadır. Siber güvenlik kültürü kavramıyla, siber tehditlerden korunma konusunda güçlü bir bilinç düzeyinin oluşturulması, kurumsal ve bireysel düzeyde ortak değerlerin ve normların oluşturulması, paylaşılması ve bu konudaki eylemlerin sürdürülebilir olması kastedilmektedir. Çalışma kapsamında “siber güvenlik kültürü”nün mimarlık alanındaki önemine değinilmesinin ardından bu kavramın mimarlık eğitim sistemine ne ölçüde adapte edildiği, dünyanın farklı ülkelerinde yer alan ve mimarlık bölümleriyle öne çıkan üniversitelerde kullanılan müfredat ve ders içerikleri incelenerek analiz edilmiştir. Araştırma sonucunda mevcut mimarlık eğitimi ve müfredatının yeni mezun bir mimarın kapsamlı bir siber güvenlik kültürü geliştirmesini sağlayacak bir yapıda henüz olmadığı çıkarımında bulunulmuştur.

The rapid advancement of technology has transformed the field of architecture (as in many other fields), ushering in a new era of "smart" buildings that are increasingly interconnected and reliant on digital systems. However, objects and devices that are connected to the common network and can communicate with each other have weaknesses and vulnerabilities that can potentially be exploited by cyber attackers, and all kinds of structures, systems and hardware connected to the internet are at risk of being hacked. Despite the increasing reliance on smart structures in architectural design, the field of cybersecurity is addressed at a very limited level within the field of architecture. The question of how prepared architectural designs are planned against ever-evolving cyber threats constitutes the main problem of this study. The concept of cyber security culture refers to the creation of a strong level of awareness about protection from cyber threats, the creation and sharing of common values and norms at the institutional and individual level, and the sustainability of actions in this regard. Within the scope of the study, after mentioning the importance of “cyber security culture” in the field of architecture, the extent to which this concept has been adapted to the architectural education system has been analyzed by examining the curricula and course contents used in universities in different countries of the world that stand out with their architecture departments. As a result of the research, it was concluded that the current architectural education and curriculum is not yet in a structure that will enable a newly graduated architect to develop a comprehensive cyber security culture.