Co-Diagnosing Urban Forests: Assessing Public Space Quality in İnciraltı Urban Forest

Çalışma, İzmir’de yer alan İnciraltı Kent Ormanı’ndaki kamusal alan kalitesini, Vatandaş Tasarım Bilimi çerçevesinde uygulanan Birlikte-Tanı (Co-Diagnosis) yöntemiyle değerlendirmektedir. Araştırma, erişilebilirlik, güvenlik, konfor ve sosyallik gibi kamusal alan deneyimlerinin farklı kullanıcı grupları tarafından nasıl algılandığını ve yaşandığını incelemektedir. Mekânsal gözlemler, yarı yapılandırılmış görüşmeler (n=26), kullanıcı anketleri (n=158) ve davranış haritalama çalışması (n=9.185 gözlem) ile karma yöntem yaklaşımı benimsenmiştir. Bulgular, gölgelik alanlar, oturma düzenleri, tuvaletler ve kapsayıcı erişim açısından mekânsal eşitsizliklere işaret etmektedir. Yaşlı bireyler, kadınlar ve özel gereksinimli kullanıcılar; zemin malzemeleri, yetersiz aydınlatma ve aşırı hava koşullarına karşı korunak eksikliği nedeniyle mekânsal rahatsızlıklar bildirmiştir. En yaygın sorunlar arasında başıboş köpekler, yetersiz toplu taşıma ve bakım eksikliği yer almıştır. Tüm sınırlılıklara rağmen alan, fiziksel ve rekreatif aktiviteler için yoğun biçimde tercih edilmektedir. Açık Hava Tiyatrosu’nun yeterince kullanılmaması ve kültürel programların eksikliği ise sosyal canlılık açısından kaçırılmış fırsatlar olarak değerlendirilmiştir. Bu kapsamda, çevresel dayanıklılığı, kapsayıcılığı ve yaşanabilirliği artırmaya yönelik tasarım stratejileri önerilmiştir. Araştırma, deneyim temelli bilgiyi mekânsal tanılama süreçlerine entegre ederek ve ortak üretimi vurgulayarak kentsel yeşil alanlarda kapsayıcı planlama yaklaşımlarına katkı sunmaktadır.

The study presents a comprehensive assessment of public space quality in the İnciraltı Urban Forest in İzmir, Türkiye, through a participatory approach known as Co-Diagnosis within the framework of Citizen Design Science. The research investigates how accessibility, safety, comfort, and sociability are perceived and experienced by diverse user groups in a major coastal green space. A mixed-methods strategy was employed, combining spatial observation, semi-structured interviews (n=26), user surveys (n=158), and a systematic behavioral mapping study (n=9.185 observed users). The findings reveal spatial inequalities in shade, seating, restrooms, and inclusive access. Elderly individuals, women, and users with special needs expressed spatial discomfort due to surface materials, insufficient lighting, and the lack of protective shelters during extreme weather events. The most commonly reported challenges included uncontrolled dog presence, limited public transportation, and poor maintenance. Despite these limitations, the area remains a popular destination for physical and recreational activities. The study highlights the underutilization of İnciraltı Open-Air Theater and the absence of cultural programming as missed opportunities to strengthen social vitality. A set of urban design strategies is proposed to enhance environmental resilience, inclusiveness, and liveability of the site. This research contributes to the urban public space literature by integrating experiential knowledge into spatial diagnosis and emphasizing co-creation as a critical tool for inclusive planning in urban green spaces.