Integrating Archaeological Heritage into Contemporary Urban Identity: The Demircihöyük Settlement

Öz

This study proposes a model that not only focuses on the preservation of archaeological heritage but also on its reproduction through experimental archaeology and its integration into contemporary urban identity. Experimental archaeology contributes to cultural sustainability by making archaeological data functional and experiential in today’s context. The experimental reconstruction based on the Early Bronze Age Demircihöyük Settlement, planned to be implemented within the framework of the Research Center for Experimental Archaeology established at Bilecik Şeyh Edebali University, is a concrete example of this approach. The study emphasizes the testable nature of experimental archaeology through scientific methods and includes a comparative analysis of the proposed model with similar national and international projects. Furthermore, it addresses how cultural memory can be represented within urban memory through the reconstruction of architectural traditions, moving beyond the conventional conservation approach applied in archaeological sites in Türkiye.

Anahtar Kelimeler

• Experimental Archaeology
• Urban Identity
• Architectural Memory
• Archaeological Heritage
• Adobe

Arkeolojik Mirasın Kentle Buluşması: Demircihöyük Yerleşiminin Çağdaş Kent Kimliğine Kazandırılması

Öz

Bu çalışma, arkeolojik mirasın yalnızca korunmasını değil, aynı zamanda deneysel arkeoloji aracılığıyla yeniden üretilmesini ve çağdaş kent kimliğiyle bütünleştirilmesini amaçlayan bir model önermektedir. Deneysel arkeoloji, arkeolojik verilerin günümüz bağlamında işlevsel ve deneyimlenebilir hale getirilmesini sağlayarak kültürel sürdürülebilirliğe önemli katkılar sunmaktadır. Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi bünyesinde kurulan Deneysel Arkeoloji Uygulama ve Araştırma Merkezi kapsamında hayata geçirilmesi planlanan, İlk Tunç Çağı Demircihöyük Yerleşimi temelli deneysel rekonstrüksiyon projesi, bu yaklaşımın somut bir örneğini oluşturmaktadır. Çalışma, deneysel arkeolojinin bilimsel yöntemlerle test edilebilir yapısını vurgulamakta ve önerilen modeli ulusal ve uluslararası benzer projelerle karşılaştırmalı olarak analiz etmektedir. Ayrıca, Türkiye’de arkeolojik alanlarda sürdürülen geleneksel koruma anlayışının ötesine geçilerek, mimari geleneklerin yeniden inşası yoluyla kültürel hafızanın kent belleğinde nasıl temsil edilebileceği ele alınmaktadır.

Anahtar Kelimeler

• Deneysel Arkeoloji
• Kent Kimliği
• Mimari Hafıza
• Arkeolojik Miras
• Kerpiç

Kaynakça

1. Arquitecturaviva. (2019). Casa Ballena Art Center in San José del Cabo. https://arquitecturaviva.com/works/casa-ballena-en-san-jose-del-cabo
2. Coles, J. M. (1970). Experimental archaeology. Academic Press.
3. Coles, J. M. (1973). Archaeology by experiment. Hutchinson.
4. Duru, G. (2014). Deneysel Arkeoloji Yoluyla Neolitik Bir Ev Yapımı. Colloqium Anatolicum, 13, 131–152.
5. Eres, Z., & Özdoğan, E. (2012). A New Approach in Studying the Structural Systems of Prehistoric Wooden Post Buildings: A Case Study from Aşaği Pinar in Eastern Thrace. In R. Carvais, A. Guillerme, V. Negre, & Sakarovitch J. (Eds.), Nuts & bolts of construction history: Culture, technology and society (Vol. 3, pp. 149–156). Picard.
6. Eres, Z., Özdoğan, E., & Demirtaş, A. (2010). Aşağı Pınar Açık Hava Müzesi: Yaklaşım, uygulama süreci ve karşılaşılan sorunlar / Aşağı Pınar Open-Air Museum: Concept, implementation and problems encountered. TÜBA-KED Türkiye Bilimler Akademisi Kültür Envanteri Dergisi, 8, 183–200. https://dergipark.org.tr/tr/pub/tubaked/article/814194
7. Işık, B. (2000). Türkiye’de kerpiç yapı kültürü ve alçı ile stabilize edilen kerpiç-alker yapılar. III. Ulusal Alçı Kongresi Bildirileri, 1–25.
8. Işık, B. (2022). Anadolu’dan miras: Kerpiç. Ekoyapı Dergisi. https://www.ekoyapidergisi.org/anadolu-dan-miras-kerpic

9. Işık, B. (2024). Deprem sonrası yeni nesil kerpiç mimari. Kerpic.Org. https://www.kerpic.org/ANKARA_9_SUBAT_2024.pdf
10. Kafesçioğlu, R. (2017). Çağdaş Yapı Malzemesi Toprak ve Alker. İTÜ Vakfı Yayınları.
11. Karul, N. (2015). Aktopraklık Açıkhava Müzesi ve Arkeoloji Okulu. Aktüel Arkeoloji, 57, 43–47.
12. Karul, N., Avcı, M. B., Deveci, A., & Karkıner, N. (2010). Bursa Aktopraklık Höyük’te kültür sektörünün oluşturulması: Çok yönlü bir proje / Developing cultural sector at the Bursa Aktopraklık Mound: A multifaceted project. TÜBA-KED Türkiye Bilimler Akademisi Kültür Envanteri Dergisi, 8, 241–262. https://dergipark.org.tr/en/pub/tubaked/article/814200
13. Korfmann, M. O. (1983). Demircihüyük I: die Ergebnisse der Ausgrabungen 1975-1978: Architektur, Stratigraphie und Befunde. In M. O. Korfmann (Ed.), Demircihüyük: die Ergebnisse der Ausgrabungen 1975-1978 (Issue I). Philip von Zabern.
14. Kreatif Mimarlık. (2018). Göbeklitepe Ziyaretçi ve Canlandırma Merkezi. Https://Kreatifmimarlik.Com/Project/Gobeklitepe-Ziyaretci-ve-Canlandirma-Merkezi/?Utm. https://kreatifmimarlik.com/en/project/gobeklitepe-ziyaretci-ve-canlandirma-merkezi/?utm%29.=
15. Mathieu, J. R. (2005). For the reader’s sake: Publishing experimental archaeology. EuroREA, 2, 110., 110–110.
16. MCHAP. (2019). Casa Ballena Art Center — RIMA Design Group (San José del Cabo, Mexico). MCHAP. https://www.mchap.co/mchap-2022-projects/casa-ballena-art-center
17. Outram, A. K. (2008). Introduction to Experimental Archaeology. World Archaeology, 40(1), 1–6.
18. Reynolds, P. J. (1999). The nature of experiment in archaeology. Archaeolingua Alapítvány.
19. Sagnlandet Lejre. (n.d.). Sagnlandet Lejre Deneysel Arkeoloji Köyü. Retrieved January 12, 2026, from https://sagnlandet.dk/en
20. Sarı, D. (2013). Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Arkeoloji Uygulama Alanı. Arkeoloji ve Sanat Dergisi, 143, 173–178.
21. Seeher, A. B., & Kauder, J. O. (1996). Demircihüyük IV: die Ergebnisse der Ausgrabungen 1975-1978. Die Kleinfunde. In M. O. Korfmann (Ed.), Demircihüyük IV: die Ergebnisse der Ausgrabungen 1975-1978 (Issue IV). Philip von Zabern.
22. Semenov, S. A. (1973). Prehistoric technology: An experimental study of the oldest tools and artefacts from traces of manufacture and wear. Cory, Adams & Mackay.
23. Warner, J. (1979). The Megaron and Apsidal House in Early Bronze Age Western Anatolia: New Evidence from Karataş. American Journal of Archaeology, 83(2), 133–147. http://www.jstor.org/stable/504897