Araştırma Makalesi

Covid-19 Pandemisi Sürecinde Kentli Çocukların Haklarına Erişimi: Araştırmalar, Uygulamalar ve Olanaklar Üzerine Bir Analiz

Cilt: 14 Sayı: 4 25 Aralık 2021
PDF İndir
EN TR

Covid-19 Pandemisi Sürecinde Kentli Çocukların Haklarına Erişimi: Araştırmalar, Uygulamalar ve Olanaklar Üzerine Bir Analiz

Öz

Günümüzde küreselleşme sürecine koşut olarak ilerleyen kentleşme, kentsel alanlarda yaşayan çocukların sayısının da artmasına neden olmuştur. Kentlerde yaşayan çocuklar, kırsal kesimdeki çocuklarla karşılaştırıldığında, yeşil alanlar dâhil olmak üzere doğal ortamlara sınırlı erişime sahip olup; genellikle hava kirliliği, gürültü ve ısı gibi bir dizi çevresel tehlikenin daha yüksek seviyelerine maruz kalmaktadırlar. Küreselleşmenin kentsel mekanlar üzerindeki etkisi Covid-19 Pandemisi’nin zorunlu sonuçlarıyla birlikte başka bir boyuta taşınmıştır. Küreselleşen dünyada hızla yayılarak son bir yıldır tüm insanlığın ortak gündem maddesi haline gelmiş olan Covid-19 Pandemisi, kentsel alanda yaşayan çocukların yaşam koşullarında da hızlı bir değişime neden olmuştur. Covid-19 sürecinde çocukların yaşadığı sorunlar karşısında farkındalık oluşturmak, görünür hale getirmek, kamuoyu oluşturmak ve hak ihlallerinin yaşanmaması konusunda baskı unsuru olmayı amaçlamak adına çocuklara yönelik birçok araştırma ve uygulama gerçekleştirilmiş olsa da, henüz pandemi sürecinin özellikle kentsel alanlarda yaşayan çocuklar üzerindeki etkileri tam olarak ortaya konamamıştır. Çalışmanın amacı, ilgili çalışmalar üzerinden Covid-19 Pandemi sürecinin kent mekânında yaşayan çocuklar üzerindeki etkilerini temel haklarına erişimlerinin değişimi açısından incelemektir. Bu etkilerin incelenmesi, olağanüstü süreçlerde de çocukların sağlıklı birer kentli yetişkin olarak gelişimlerinin sağlanmasına yönelik önerilerin ortaya konması açısından önemlidir.

Anahtar Kelimeler

Kent mekânı , Çocuk hakları , Covid-19 Pandemisi

Kaynakça

  1. Aka, V. , Güngör, F. (2018). Çocuklara yönelik yerel yönetim uygulamaları: Esenler Belediyesi örneği. Yalova Sosyal Bilimler Dergisi, 8(17): 187–214.
  2. Global Monitoring Report Team. (2004). EFA Global Monitoring Report 2005 Education for All: the Quality Imperative. Paris: UNESCO.
  3. Bahçeci, H. I., Akpınar, İ. E. (2018). Çocuk dostu kent. G. Uludağ ve M. Altunbay (Ed.), Çocuk Üzerine Araştırmalar içinde (109-129. ss.). Ankara: Astana Yayınları.
  4. Horelli, L. (2007). Constructing a theoretical framework for environmental childfriendliness. Children, Youth and Environments, 17(4): 267-292.
  5. Korkmaz, M. (2006). Okul yöneticilerinin kişilik özellikleri ile liderlik stilleri arasındaki ilişki. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 46: 199-226.
  6. Öktem, M.K., Akpınar, İ.E. (2018). Çocuk dostu şehirler: Lüleburgaz örneği. Internatıonal Conference On GoodLocalGovernance, 13-14 April 2018.
  7. Riggio, E. (2002). Child friendly cities: Good governance in the best interests of the child. Environment and Urbanization, 14(2): 45-58.
  8. Şengün, H. , Gülcan, S. (2017). Çocuk dostu şehir bağlamında Giresun Belediyesi’nin incelenmesi, Uluslararası Çocuk Hakları Kongresi (CRC) Bildiriler Kitabı, Düzce Üniversitesi Yayını, 638-649.
  9. Tandoğan, O. (2011). İstanbul’da “Çocuk dostu kent” açık alanların planlama, tasarım ve yönetim ilkelerinin oluşturulması, İstanbul Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı, Doktora Tezi, 2011, 1-320.
  10. UNESCO. (2004b). Çocuk Dostu Şehirler Yaratmak İçin Ortaklıklar; Halkla ilişkiler çocuk için programlama yerel yönetimlerle ilgili haklar. Floransa, İtalya: UNICEF, Innocenti Araştırma Merkezi.

Kaynak Göster

APA
Bahçeci Başarmak, H. I., & Akpinar, İ. E. (2021). Covid-19 Pandemisi Sürecinde Kentli Çocukların Haklarına Erişimi: Araştırmalar, Uygulamalar ve Olanaklar Üzerine Bir Analiz. Kent Akademisi, 14(4), 881-898. https://doi.org/10.35674/kent.948036