CİCERO VE AUGUSTİNUS'TA İNSAN DOĞASI VE DEVLET

This study examines the conceptions of human nature and the state as developed by Cicero and Augustine, two prominent figures in Western thought. Cicero, in addition to being a significant philosopher, was one of the great statesmen of Roman history. He regarded the Roman Republic as an ideal political order and considered natural law and justice as universal values inherent in human nature. According to him, justice is the fundamental principle that holds society together, and the source of law should be natural laws. However, he advocated for a political and social order based on inequalities, supporting an aristocracy-based republican regime with this perspective. Augustine, on the other hand, approached human nature through the lens of Christian theology, particularly the concept of original sin. He argued that human nature is inherently good but was tainted by original sin, leading humanity to succumb to worldly desires. In his understanding of the state, Augustine introduced the distinction between the "City of God" and the "Earthly City." He regarded the City of God as the symbol of spiritual and eternal salvation, while the Earthly City was seen as a flawed and temporary structure resulting from humanity's sinful nature. According to Augustine, the ultimate purpose of human life is to achieve eternal happiness by reaching the City of God. The article compares Cicero's universal concept of law, adapted from ancient Greek thought to fit Roman culture, with Augustine's salvation-focused approach rooted in Christian theology. The ideas of these two thinkers about human nature and the state served as a bridge for political and moral philosophy during the transition from antiquity to the Middle Ages.

Bu çalışmada, Batı düşüncesinde önemli yer tutan Cicero ve Augustinus'un insan doğası ve devlet anlayışları ele alınmaktadır. Önemli bir düşünür olmasının yanı sıra Roma tarihinin büyük devlet adamlarından biri de olan Cicero, Roma Cumhuriyeti'ni ideal bir devlet düzeni olarak görmüş ve doğal hukuk ile adaleti, insan doğasının evrensel değerleri olarak kabul etmiştir. Ona göre adalet, toplumun bir arada tutulmasını sağlayan temel ilkedir ve hukukun kaynağı doğal yasalar olmalıdır. Bununla birlikte, eşitsizlikler üzerine kurulu bir siyasal ve toplumsal düzenin gerekliliğini savunmuş, bu düşüncesiyle aristokrasiye dayalı bir cumhuriyet rejimini desteklemiştir. Augustinus ise Hristiyan teolojisinin etkisinde, insanın doğasını ilk günah kavramı üzerinden ele almıştır. Ona göre insan doğası özünde iyidir ancak ilk günah ile lekelenmiştir ve bu durum, insanın dünyevi arzulara yenik düşmesine neden olur. Devlet anlayışında, "Tanrı Devleti" ve "Dünya Devleti" ayrımını yapmış, Tanrı Devleti'ni ruhani ve ebedi kurtuluşun simgesi olarak görmüştür. Dünya Devleti ise günahkâr insan doğasının bir sonucu olarak kusurlu ve geçici bir yapıdır. Augustinus’a göre insanın asıl amacı, Tanrı Devleti’ne ulaşarak ebedi mutluluğu elde etmektir. Makale, Cicero'nun antik Yunan düşüncesinden etkilenerek Roma'ya uyarladığı evrensel hukuk anlayışı ile Augustinus'un Hristiyan teolojisi temelindeki kurtuluş odaklı yaklaşımını karşılaştırır. İki düşünürün insan doğası ve devlet üzerine geliştirdiği fikirler, antik çağdan orta çağa geçişte siyaset ve ahlak felsefesine köprü oluşturmuştur.