From Griffith to Netflix, From Classical Narrative to Hybrid Narrative Two Examples: The Birth of a Nation and Don't Look Up

This study explores the evolution of narrative structure in movies. It analyzes two significant film examples within this evolution: D.W. Griffith's The Birth of a Nation and Adam McKay's Don't Look Up. The Birth of a Nation is considered a turning point where the foundations of classical narrative were laid, emphasizing parallel editing and emotional interactions; Don't Look Up is analyzed as a successful example of hybrid narrative structures that have developed with the rise of the digital age and platforms like Netflix. Film evaluations and conclusions were made through narrative assessment and the descriptive method. The study details the transformation in cinematic narrative strategies due to technological advancements and the diversification of the global audience, highlighting its profound effects on viewers. These changes have significantly altered the narrative forms and audience experience of movies. The thesis that the transition from classical narrative to hybrid narrative has led to these changes and that the concept of hybrid narrative should be used as an umbrella concept rather than being used in parallel with the postmodernist narrative concept has been explained through the example of the movie Don't Look Up.

Bu çalışma, sinemanın gelişimine paralel olarak anlatı yapısındaki evrimi ele almakta ve bu evrim içerisinde D.W. Griffith'in Bir Ulusun Doğuşu ve Adam McKay'in Don't Look Up filmlerini incelemektedir. Bir Ulusun Doğuşu, klasik anlatı yapısının temellerinin atıldığı, paralel kurgu ve duygusal etkileşimlerin ön plana çıktığı bir dönüm noktası olarak değerlendirilirken; Don't Look Up, dijital çağın ve Netflix gibi platformların yükselişiyle birlikte gelişen hibrit anlatı yapılarının başarılı bir örneği olarak ele alınmıştır. Film değerlendirmeleri ve vargılar, deskriptif (betimleyici) yönteme ek olarak, anlatı değerlendirmeleri üzerinden gerçekleştirilmiştir. Bu çalışma, teknolojik gelişmelere bağlı olarak global izleyici kitlesinin çeşitlenmesiyle birlikte sinemanın anlatı stratejilerinde meydana gelen dönüşümü ve bu dönüşümün izleyici üzerindeki etkilerini detaylı bir şekilde ortaya koymaya çalışmaktadır. Ayrıca klasik anlatıdan hibrit anlatıya geçişin, sinema sanatının anlatım biçimlerinde ve izleyici deneyiminde önemli değişikliklere yol açtığı, hibrit anlatı kavramının postmodernist anlatı kavramına koşut olarak kullanılmaktan çok, bir şemsiye kavram olarak kullanılması gerektiği tezi, Don’t Look Up filmi örneği üzerinden açıklanmıştır.