A Fracture Between Labor and Retirement: The Decline of the Young Workforce and the Future of the Social Contract

Öz

This study analyzes the weight of demographic cycles within the context of social security mechanisms through the theoretical frameworks of the social contract theory and welfare state models. The aging population and the declining trend in youth participation in the labor force are addressed not merely as economic challenges, but also as issues that jeopardize the functionality of the social contract. While the concept of the social contract is known in modern welfare-oriented states as a fundamental element ensuring intergenerational cohesion, demographic imbalance weakens the sustainability of this contract and diminishes justice across generations. Within this scope, the article aims to examine, primarily through Esping-Andersen’s typology of the three welfare regimes, the transformations in social security mechanisms and the ways in which neoliberal developments have permeated these structures from a theoretical perspective. The increasing dependency ratio caused by the shrinking young workforce, the balance of premium payments, retirement age, and functionality in terms of cost all result in structural ruptures within the system. These ruptures fundamentally undermine the younger generations’ trust in the system and push the legitimacy of social protection mechanisms into question. This study also considers transitional retirement practices, inclusive social security models, and newly emerging social proposals shaped by technological advancements. Ultimately, the paper emphasizes that demographic changes should not only be regarded as quantitative variables but also as normative challenges. It further underlines the necessity of incorporating not only functionality but also fair and just political components in shaping the future of social security mechanisms. In this regard, it is observed that demographic shifts not only amplify pressure on existing mechanisms but also necessitate a restructuring in political decision-making processes. These transformations, which negatively affect the functionality of the welfare state as a model, tend to produce practices that conflict with the principle of social justice. Therefore, the continuity of intergenerational cohesion must be sustained not only through practical arrangements but also through political approaches rooted in evolving societal values. Accordingly, the future of social security mechanisms must adopt a perspective that combines economic rationality with logical and social legitimacy.

Anahtar Kelimeler

• Social Security
• Social Contract
• Retirement
• Workforce
• Youth

Emek ile Emeklilik Arasında Kırılma: Genç İşgücünün Azalması ve Toplumsal Sözleşmenin Geleceği

Öz

Bu makale çalışmasıyla, demografik döngülerin sosyal güvenlik mekanizmaları bağlamındaki ağırlığı, toplumsal sözleşme kuramı ve refah devleti teorileri çerçevesinde analiz edilmektedir. Git gide yaşlanan toplum ve gençliğin işgücüne katılımının düşüş eğilimi göstermesi, tek başına iktisadi bir olumsuz mesele olmamanın yanında, toplumsal sözleşmenin işlevselliği açısından da bir sorun olarak ele alınmaktadır. Toplumsal sözleşme kavramı, çağdaş bir esenliği benimsemiş devletlerde, nesiller boyunca dirsek temasını temelde alan bir unsur olarak bilinirken; demografik düzensizlik, toplumsal sözleşmenin sürdürülebilirliğini azaltmakta ve nesiller boyu hakkaniyeti zayıflatmaktadır. Bu çerçevede, makale çalışması ile ağırlıklı olarak Esping-Andersen’in üçlü refah rejimi tanımlamasından istifade edilerek, sosyal güvenlik mekanizmalarının dönüşümleri ve neoliberal gelişmelerin nasıl sirayet ettikleri teorik bağlamda muhtelif boyutları ile ele alınmak amaçlanmaktadır. Genç işgücü bağlamında azalmalarla gelen yaşlı bağımlılığı ağırlığı, prim ödeme noktasının dengesi, emeklilik yaşı ve maliyet babındaki işlevsellik gibi muhtelif konularda sistem babında kırılmalara sebebiyet vermektedir. Söz konusu kırılmalar, genç nesillerin sisteme olan inançlarını temelden zedelemekte ve sosyal korunma babındaki sistemlerin meşruiyetlerini düşündürür bir şekle sürüklemektedir. Bu çalışmayla ayriyeten geçişken emeklilik pratikleri, kapsayıcı sosyal güvenlik modelleri ile teknoloji ekseninde gelişen yeni toplumsal öneriler de dikkate alınacaktır. Netice itibariyle, çalışma ile demografik değişimlerin tek başına nicel bir unsur değil, bununla birlikte normatif olan olumsuzluk olarak da ele alınmasının önemli olduğu belirtilmektedir. Sosyal güvenlik mekanizmalarının geleceği hususunda işlevsellik ve adil olan siyasal unsurların da gerekli olduğu belirtilmektedir. Bu kapsamda, demografik yenileşmelerin sadece elde olan hâlihazırdaki mekanizmalara karşı etkiyi büyütmekle sınırlı olmadığı, bununla birlikte politik değerlendirme aşamalarında yeniden şekillenmeyi mecbur hâle getirdiği görülmektedir. Bir model olarak refah devletinin işlevselliğini olumsuz etkileyen bu yenileşmeler, ilkesel olarak sosyal adalet ile ters düşen pratiklerini ardından ortaya koymaktadır. Bu sebepledir ki; nesiller boyu temasın devamlı sürdürülmesi, sadece pratik anlamda olmayıp, bununla birlikte farklı değerler etrafında gelişen siyasi anlayışlarla sürdürülmektedir. Bu istikamette, sosyal güvenlik mekanizmasının geleceği, iktisadi olmanın yanında mantıksal ve toplumsal meşruiyet zeminini birlikte ele alan bir anlayış mecburiyetindedir.

Anahtar Kelimeler

• Sosyal Güvenlik
• Toplumsal Sözleşme
• Emeklilik
• İşgücü
• Genç

Kaynakça

1. Beck, U. (1992). Risk society: Towards a new modernity. SAGE Publications.
2. Bonoli, G. (2005). The politics of the new social policies: Providing coverage against new social risks in mature welfare states. Policy & Politics, 33(3), 431–449.
3. Brookings Institution (1997). Privatizing social security: The troubling trade-offs.
4. Buğra, A. & Keyder, Ç. (2006). Yeni yoksulluk ve Türkiye’nin değişen refah rejimi. Boğaziçi Üniversitesi Yayınları.
5. Esping-Andersen, G. (1990). The three worlds of welfare capitalism. Princeton University Press.
6. Esping-Andersen, G. (1999). Social foundations of postindustrial economies. Oxford University Press.
7. Eurostat (2022). Ageing Europe – Statistics on an ageing society. Publications Office of the European Union. https://ec.europa.eu/eurostat/web/products-statistical-books/-/ks-02-20-655
8. Gardiner, S. M. (2010). A contract with future generations. Oxford University Press.

9. Giddens, A. (1998). The third way: The renewal of social democracy. Polity Press.
10. Habermas, J. (1996). Between facts and norms: Contributions to a discourse theory of law and democracy (W. Rehg, Trans.). MIT Press.
11. Hobbes, T. (2021). Leviathan: Din ve dünya devletinin içeriği, biçimi ve kudreti (M. Yılmaz, Çev.). VakıfBank Kültür Yayınları. (Orijinal çalışma 1651’de yayımlanmıştır).
12. Holliday, I. (2000). Productivist welfare capitalism: Social policy in East Asia. Political Studies, 48(4), 706–723. Internet Encyclopedia of Philosophy (n.d.). Social contract theory. https://iep.utm.edu/social-contract/
13. Kutlu, A. (2022). Toplum sözleşmesi kuramında ihmal edilen boyut: Kuşak sorunu. Felsefi Düşün – Akademik Felsefe Dergisi, 2(19), 337–366.
14. Locke, J. (2019). Yönetim üzerine iki inceleme (M. Yılmaz, Çev.). Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. (Orijinal çalışma 1689’da yayımlanmıştır).
15. Myles, J. (2002). A new social contract for the elderly? In G. Esping-Andersen (Ed.), Why we need a new welfare state (pp. 130–172). Oxford University Press.
16. OECD (2021). Pensions at a glance 2021: OECD and G20 indicators. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/ca401ebd-en
17. Özdemir, D. & Karadeniz, E. (2022). Neoliberal politikaların emeklilik sistemleri üzerindeki etkileri: Türkiye örneği. Sosyal Güvenlik Dergisi, 12(1), 65–87.
18. Peugny, C. (2011). Rethinking inter-generational inequality. Springer.
19. Rawls, J. (2020). Bir adalet teorisi (S. D. Atalay, Çev.). Yapı Kredi Yayınları. (Orijinal çalışma 1971’de yayımlanmıştır).
20. Rousseau, J.-J. (2022). Toplum sözleşmesi. M. Belge (Çev.). İletişim Yayınları. (Orijinal çalışma 1762’de yayımlanmıştır).
21. SGK (2023). 2023 faaliyet raporu. Sosyal Güvenlik Kurumu. https://www.sgk.gov.tr
22. Standing, G. (2011). The precariat: The new dangerous class. Bloomsbury Academic.
23. Stanford Encyclopedia of Philosophy (2002). Intergenerational justice. https://plato.stanford.edu/entries/justice-intergenerational/
24. TÜİK (2023). İstatistiklerle yaşlılar, 2023. Türkiye İstatistik Kurumu. https://data.tuik.gov.tr
25. United Nations (2023). World population prospects 2022. Department of Economic and Social Affairs, Population Division. https://population.un.org/wpp/
26. World Economic Forum (2020). The future of jobs report 2020. https://www.weforum.org/reports/the-future-of-jobs-report-2020