IMF ve Merkez Bankalarının Borç Veren Son Merci Olarak Ekonomik Krizler Üzerinde Etkinliği

Öz

Anahtar Kelimeler

• -

IMF ve Merkez Bankalarının Borç Veren Son Merci Olarak Ekonomik Krizler Üzerinde Etkinliği

Öz

Merkez Bankası’nın borç veren son merci rolü, bir grup yazar tarafından 18.yy. sonunda ortaya konmuş ve 19.yy’da geliştirilmiştir. Bu kavram pek çok ülkede uygulanmış ve test edilmiş sonuç olarak beklenmeyen durumlar karşısında parasal istikrarın sağlanmasında etkili olduğu anlaşılmıştır. Özellikle başka ülkelere yayılma ihtimali olan krizler söz konusu olduğunda uluslararası borç veren son mercii fonksiyonu ön plana çıkmış ve krizlerin derinleşmesini önlemek amacıyla finansal kaynak sağlaması talep edilmiştir. Üzerinde bir fikir birliği bulunmasa da ekonomik krizdeki ülkelerin ulusal anlamda çözemedikleri likidite sorununa çözümü IMF desteği almak olarak bulmaları bu kurumun uluslararası borç veren son mercii olarak kabul edildiğinin bir göstergesi olmaktadır

Anahtar Kelimeler

• Borç Veren Son Merci, Finansal Krizler, Merkez Bankası, IMF

Kaynakça

1. Alp, A. (2002), Uluslararası Mali Piyasalardaki Gelişmeler ve Türkiye, İstanbul Menkul Kıymetler Borsası, Ankara.
2. Bagehot, W. (1999), Lombart Street: A Description of The Money Market, John Wiley & Sons, Canada.
3. Broda, C., Yeyati E.L. and Sturzenegger F (2002), Dollarization and the Lender of Last Resort, MIT Press, November.
4. Duman, Koray (2002), “Finansal Kriz ve Bankacılık Sektörünün Yeniden Yapılandırılması”, Akdeniz İ.İ.B.F. Dergisi (4), 132- 145.
5. Fisher, S. (2000), “On The Need For An International Lender of Last Resort”, Essays In International Economics, No. 220, New Jersey.
6. Gorton, G. and Huang L, (2002), “Bank Panics and Endogeneity of Central Banking”, Wharton Financial Institutions Center, 02-29, July 14 2002, ss.1-46.
7. Jeanne O. and Wyplosz C. (2001), “The international lender of last resort: how large is enough?”, NBER Working Paper, No: 8381.
8. Kansu, A. (2004), Türkiye 1994 ve 2001 Krizleri, Derin Yayınları, İstanbul, 2004.

9. Kindleberger, C. P. (2004), Panik, Çöküş ve Kriz, Çev. Neşenur Domaniç, Scala Yayıncılık, İstanbul, 2004.
10. Moore, G. (1999), “Solutions To The Moral Hazard Problem Arising From The Lender-of-Last-Resort Facility”, Journal Of Economic Surveys, Vol.13 No.4, ss.443-476.
11. Laidler,D.(2002), “Two Views of The Lender Of Last Resort: Thornton and Bagehot”, Le Forum, University of Paris, 23-24 September 2002, Paris.
12. Sachs, J. D. (1999), The International Lender of Last Resort: What Are The Alternatives?, Rethinking the International Monetary System, Conference Proceedings Series, No. 43. Federal Reserve Bank of Boston, June.
13. Saxton, J. (1999), “An International Lender Of Last Resort, The IMF, and The Federal Reserve”, Joint Economic Committee, United States Congress, Washington DC, February.
14. Seyidoğlu, H. (2003), Uluslararası Finans, Güzem Can Yayınları, İstanbul.
15. Şen A. (2006), “Asimetrik Bilgi-Finansal Kriz İlişkisi”, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı:14, ss: 1-24.
16. Ural, M. (2003), “Finansal Krizler ve Türkiye”, Dokuz Eylül Üniversitesi İ.İ.B.F.Dergisi Cilt:18 Sayı:1, ss:11-28.
17. Xavier F. (2000), Giannini Curzio ve diğerleri, “Lender of Last Resort: What Have We Learned Since Bagehot?”, Journal of Financial Services Research, 18:1, ss.63-84.
18. Wood, G. E. (2000), “Lender of Last Resort Reconsidered”, Journal of Financial Services Research, 18:2/3, 2000, ss. 223-227. “Arjantin ve Türkiye Ekonomik Krizleri”, Erişim http://www.dtm.gov.tr/dtmadmin/upload/EAD/KonjokturIzlemeDb/arjantin.doc, Tarihi:10.08.2009.