DİJİTAL LİDERLİĞİN İŞ PERFORMANSINA ETKİSİ: BİLGİ TEKNOLOJİLERİ ÇALIŞANLARI ÜZERİNDE BİR ARAŞTIRMA

Öz

Bu araştırma, bilgi teknolojileri sektöründe dijital liderliğin çalışanların iş performansı üzerindeki rolünü incelemeyi amaçlamaktadır. Nicel araştırma yaklaşımıyla tasarlanan çalışmada, İzmir’de bilgi teknolojileri sektöründe çalışan 230 katılımcıdan çevrimiçi anket yoluyla veri toplanmıştır. Veriler, geçerlik ve güvenirlik kontrollerinin ardından çoklu doğrusal regresyon ve fark analizleriyle değerlendirilmiştir. Bulgular, yenilikçi liderliğin hem görev performansı hem de bağlamsal performansla pozitif ve anlamlı biçimde ilişkili olduğunu göstermektedir. Destekleyici liderlik bağlamsal performansa anlamlı katkı sunarken, görev performansı üzerinde istatistiksel olarak anlamlı bir etki göstermemiştir. Demografik değişkenler açısından cinsiyet, yaş, eğitim düzeyi ve sektördeki deneyim süresine göre anlamlı farklılık bulunmamıştır. Buna karşılık, kurumda çalışılan pozisyona göre yenilikçi liderlik, görev performansı ve bağlamsal performans düzeylerinde anlamlı farklılıklar saptanmıştır. Araştırma bulguları, bilgi teknolojileri sektöründe dijital liderliğin özellikle yenilikçi yönünün çalışan performansını açıklamada önemli bir değişken olduğunu göstermektedir. Sonuçlar, farklı pozisyon gruplarına uygun liderlik ve performans yönetimi uygulamalarının geliştirilmesinin önemine işaret etmektedir.

Anahtar Kelimeler

• Dijital Liderlik
• İş Performansı
• Görev Performansı
• Bağlamsal Performans
• Bilgi Teknolojileri Çalışanları

THE IMPACT OF DIGITAL LEADERSHIP ON JOB PERFORMANCE: A STUDY OF INFORMATION TECHNOLOGY EMPLOYEES

Öz

This study examines the role of digital leadership in employees' job performance in the information technology sector. Using a quantitative approach, data were collected from 230 IT employees in İzmir via an online survey and, following validity and reliability checks, analyzed using multiple linear regression and group difference analyses. The findings show that innovative leadership is positively and significantly associated with both task and contextual performance, whereas supportive leadership significantly predicts contextual performance but not task performance. No significant differences were found by gender, age, education level, or experience, whereas organizational position significantly differentiated innovative leadership, task performance, and contextual performance. The findings indicate that the innovative aspect of digital leadership is a key variable explaining employee performance in the IT sector, highlighting the importance of developing leadership and performance management practices tailored to different position groups.

Anahtar Kelimeler

• Digital Leadership
• Job Performance
• Task Performance
• Contextual Performance
• İnformation Technology Employees

Kaynakça

1. Abbasov, A. ve Tolay, E. (2021). Dijital liderliğin bireysel performans üzerindeki etkisi: Azerbaycan'da Endüstri 4.0 teknolojilerini uygulayan bir firmada araştırma. İzmir Yönetim Dergisi, 2(1), 59–74.
2. Abbu, H., Mugge, P., Gudergan, G., Hoeborn, G. ve Kwiatkowski, A. (2022). Measuring the human dimensions of digital leadership for successful digital transformation. Research-Technology Management, 65(3), 39–49. https://doi.org/10.1080/08956308.2022.2048588
3. Aktaş, H. ve Şimşek, E. (2014). Örgütsel sessizlik ile algılanan bireysel performans, örgüt kültürü ve demografik değişkenler arasındaki etkileşim. Akdeniz İİBF Dergisi, 14(28), 24–52.
4. Albayrak, V. (2023). The effect of digital leadership on psychological comfort. Mediterranean Journal of Sport Science, 6(1-Cumhuriyet'in 100. Yılı Özel Sayısı), 389–404. https://doi.org/10.38021/asbid.1345149
5. Alpar, R. (2012). Uygulamalı istatistik ve geçerlik-güvenirlik (2. bs.). Detay Yayıncılık.
6. Amegayibor, G. K. (2021). The effect of demographic factors on employees' performance: A case of an owner-manager manufacturing firm. Annals of Human Resource Management Research, 1(2), 127–143. https://doi.org/10.35912/ahrmr.v1i2.853
7. Amil, O. (2015). Çalışanların algılanan kariyer engelleri ile algılanan performansları arasındaki ilişkinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. OPUS Uluslararası Toplum Araştırmaları Dergisi, 5(9), 7–26.
8. Artüz, S. D. ve Bayraktar, O. (2021). The effect of relation between digital leadership practice and learning organization on the perception of individual performance. İstanbul Ticaret Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(40), 97–120. https://doi.org/10.46928/iticusbe.761479

9. Ateş, A. ve Yıldızcan, A. (2024). Dijital liderlik ve akademik kadroda dijital okuryazarlık: İlişkiler ve engeller. Batı Anadolu Eğitim Bilimleri Dergisi, 15(3), 3052–3078. https://doi.org/10.51460/baebd.1563406
10. Avidov-Ungar, O., Shamir-Inbal, T. ve Blau, I. (2022). Typology of digital leadership roles tasked with integrating new technologies into teaching: Insights from metaphor analysis. Journal of Research on Technology in Education, 54(1), 92–107. https://doi.org/10.1080/15391523.2020.1809035
11. Avolio, B. J. ve Kahai, S. S. (2003). Adding the "E" to e-leadership: How it may impact your leadership. Organizational Dynamics, 31(4), 325–338. https://doi.org/10.1016/S0090-2616(02)00133-X
12. Avolio, B. J., Sosik, J. J., Kahai, S. S. ve Baker, B. (2014). E-leadership: Re-examining transformations in leadership source and transmission. The Leadership Quarterly, 25(1), 105–131. https://doi.org/10.1016/j.leaqua.2013.11.003
13. Bach, C. ve Sulíková, R. (2021). Leadership in the context of a new world: Digital leadership and Industry 4.0. Managing Global Transitions, 19(3), 209–226. https://doi.org/10.26493/1854-6935.19.209-226
14. Bakalhan, H. (2024). Okul müdürlerinin dijital liderlik düzeyleri ile öğretmenlerin performansları arasındaki ilişki (Tezsiz yüksek lisans projesi). Pamukkale Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli.
15. Bass, B. M. ve Avolio, B. J. (1993). Transformational leadership and organizational culture. Public Administration Quarterly, 17(1), 112–121.
16. Bharadwaj, A., El Sawy, O. A., Pavlou, P. A. ve Venkatraman, N. V. (2013). Digital business strategy: Toward a next generation of insights. MIS Quarterly, 37(2), 471–482. https://doi.org/10.25300/MISQ/2013/37:2.3
17. Blau, P. M. (1964). Justice in social exchange. Sociological Inquiry, 34(2), 193–206. https://doi.org/10.1111/j.1475- 682X.1964.tb00583.x
18. Borah, P. S., Iqbal, S. ve Akhtar, S. (2022). Linking social media usage and SME's sustainable performance: The role of digital leadership and innovation capabilities. Technology in Society, 68, 101900. https://doi.org/10.1016/j.techsoc.2022.101900
19. Borman, W. C. ve Motowidlo, S. J. (1997). Task performance and contextual performance: The meaning for personnel selection research. Human Performance, 10(2), 99–109. https://doi.org/10.1207/s15327043hup1002_3
20. Büyükbeşe, T. ve Doğan, Ö. (2022). Dijital liderliğin yenilikçi iş davranışı ve iş performansı üzerine etkisi. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 14(26), 173–186. https://doi.org/10.20990/kilisiibfakademik.1072185
21. Büyükbeşe, T., Dikbaş, T., Klein, M. ve Batuk Ünlü, S. (2022). A study on digital leadership scale (DLS) development. Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 19(2), 740–760. https://doi.org/10.33437/ksusbd.1135540
22. Byrne, B. M. (2010). Structural equation modeling with AMOS: Basic concepts, applications, and programming (2nd ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203805534
23. Campbell, J. P., McHenry, J. J. ve Wise, L. L. (1990). Modeling job performance in a population of jobs. Personnel Psychology, 43(2), 313–333. https://doi.org/10.1111/j.1744-6570.1990.tb01561.x
24. Chatterjee, S., Chaudhuri, R., Vrontis, D. ve Giovando, G. (2023). Digital workplace and organization performance: Moderating role of digital leadership capability. Journal of Innovation & Knowledge, 8(1), 100334. https://doi.org/10.1016/j.jik.2023.100334
25. Comrey, A. L. ve Lee, H. B. (2013). A first course in factor analysis. Psychology Press. https://doi.org/10.4324/9781315827506
26. Cortellazzo, L., Bruni, E. ve Zampieri, R. (2019). The role of leadership in a digitalized world: A review. Frontiers in Psychology, 10, 1938. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2019.01938
27. Çalışkan, A. ve Köroğlu, E. Ö. (2022). Job performance, task performance, contextual performance: Development and validation of a new scale. Uluslararası İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 8(2), 180–201. https://doi.org/10.29131/uiibd.1201880
28. Çelik, A., Çevik Tekin, İ. ve Alparslan, P. K. (2022). Examination of the digital leadership concept in terms of generations and some socio-demographic variables/Dijital liderlik kavramının kuşaklar ve bazı sosyo- demografik değişkenler açısından incelenmesi. European Journal of Managerial Research (EUJMR), 6(11), 70– 79.
29. Çelik Şahin, Ç., Avcı, Y. E. ve Anık, S. (2020). Dijital liderlik algısının metaforlar yoluyla incelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 19(73), 271–286. https://doi.org/10.17755/esosder.535159
30. Çömlekçi, M. G. ve Bozkurt, S. (2024). Dijital liderlik ve bireysel yenilikçilik ilişkisinde işgücü çevikliğinin rolü. Akademik Hassasiyetler, 11(24), 75–97. https://doi.org/10.58884/akademik-hassasiyetler.1384580
31. Damianou, E., Vrondou, O., Kakkos, V., Pantazi, D., Gdonteli, K. E. ve Kipreos, G. (2023). The demographic profile of school principals in Greece in relation to their personality and authentic leadership. Universal Journal of Management, 11(1), 1–15. https://doi.org/10.13189/ujm.2023.110101
32. Delioğlu, N. ve Uysal, B. (2023). A review on agile leadership and digital transformation. Yildiz Social Science Review, 8(2), 121–128.
33. DeVellis, R. F. (2016). Scale development: Theory and applications (4th ed.). SAGE Publications.
34. Ehlers, U.-D. (2020). Digital leadership in higher education. Journal of Higher Education Policy and Leadership Studies, 1(3), 6–14. https://doi.org/10.29252/johepal.1.3.6
35. Eisenberger, R., Huntington, R., Hutchison, S. ve Sowa, D. (1986). Perceived organizational support. Journal of Applied Psychology, 71(3), 500–507. https://doi.org/10.1037/0021-9010.71.3.500
36. El Sawy, O. A., Kræmmergaard, P., Amsinck, H. ve Lerbech Vinther, A. (2016). How LEGO built the foundations and enterprise capabilities for digital leadership. MIS Quarterly Executive, 15(2), 141–166.
37. Espina-Romero, L., Noroño Sánchez, J. G., Rojas-Cangahuala, G., Palacios Garay, J., Parra, D. R. ve Rio Corredoira, J. (2023). Digital leadership in an ever-changing world: A bibliometric analysis of trends and challenges. Sustainability, 15(17), Article 13129. https://doi.org/10.3390/su151713129
38. Field, A. (2018). Discovering statistics using IBM SPSS statistics (5th ed.). SAGE Publications.
39. Fuller, C. M., Simmering, M. J., Atinc, G., Atinc, Y. ve Babin, B. J. (2016). Common methods variance detection in business research. Journal of Business Research, 69(8), 3192–3198. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2015.12.008
40. George, D. ve Mallery, P. (2019). IBM SPSS statistics 26 step by step: A simple guide and reference (16th ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9780429056765
41. Goodman, S. A. ve Svyantek, D. J. (1999). Person–organization fit and contextual performance: Do shared values matter? Journal of Vocational Behavior, 55(2), 254–275. https://doi.org/10.1006/jvbe.1998.1682
42. Güler, S. ve Tutar, H. (2022). Digital leadership as a requirement for the new business ecosystem: a conceptual review. Çankırı Karatekin Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(3), 323–349.
43. Hanafi, K. M. ve Syah, T. Y. R. (2021). The moderating role of demographic factors in the relationship among job satisfaction, work environment, work motivation to employee performance. JDM (Jurnal Dinamika Manajemen), 12(1), 12–28. https://doi.org/10.15294/jdm.v12i1.27277
44. Hendrawijaya, A. T. (2019). Demographic factors and employee performance: The mediating effect of employee empowerment. Media Ekonomi dan Manajemen, 34(2), 116–136.
45. Henseler, J., Ringle, C. M. ve Sarstedt, M. (2015). A new criterion for assessing discriminant validity in variance- based structural equation modeling. Journal of the Academy of Marketing Science, 43(1), 115–135. https://doi.org/10.1007/s11747-014-0403-8
46. Hırlak, B., Taşlıyan, M., Fidan, E. ve Gül, H. (2017). Duygusal zekânın iş performansı ve bazı demografik özellikler ile ilişkisi: Kahramanmaraş'ta üretim sektöründe bir uygulama. Kesit Akademi Dergisi, 3(9), 108–130.
47. Iansiti, M. ve Lakhani, K. R. (2014). Digital ubiquity: How connections, sensors, and data are revolutionizing business. Harvard Business Review, 92(11), 90–99. https://hbr.org/2014/11/digital-ubiquity-how-connections- sensors-and-data-are-revolutionizing-business
48. Jameson, J., Rumyantseva, N., Cai, M., Markowski, M., Essex, R. ve McNay, I. (2022). A systematic review and framework for digital leadership research maturity in higher education. Computers and Education Open, 3, Article 100115. https://doi.org/10.1016/j.caeo.2022.100115
49. Joshi, A. ve Roh, H. (2009). The role of context in work team diversity research: A meta-analytic review. Academy of Management Journal, 52(3), 599–627. https://doi.org/10.5465/AMJ.2009.41331491
50. Kahya, V. ve Ceylan, E. (2019). İş performansını artırmada yeni bir yaklaşım: Mantar yönetim. Journal of Social and Humanities Sciences Research, 6(45), 3773–3781. https://doi.org/10.26450/jshsr.1586
51. Karakose, T., Kocabas, I., Yirci, R., Papadakis, S., Ozdemir, T. Y. ve Demirkol, M. (2022). The development and evolution of digital leadership: A bibliometric mapping approach-based study. Sustainability, 14(23), Article 16171. https://doi.org/10.3390/su142316171
52. Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling (4th ed.). Guilford Press.
53. Koopmans, L., Bernaards, C. M., Hildebrandt, V. H., Schaufeli, W. B., De Vet, H. C. W. ve Van der Beek, A. J. (2011). Conceptual frameworks of individual work performance: A systematic review. Journal of Occupational and Environmental Medicine, 53(8), 856–866. https://doi.org/10.1097/JOM.0b013e318226a763
54. Lin, Q. (2024). Digital leadership: A systematic literature review and future research agenda. European Journal of Innovation Management. Advance online publication. https://doi.org/10.1108/EJIM-07-2023-0522
55. Madlock, P. E. (2012). The influence of supervisors' leadership style on telecommuters. Journal of Business Strategies, 29(1), 1–24. https://doi.org/10.54155/jbs.29.1.1-24
56. Mercanlıoğlu, Ç. (2012). Örgütlerde performans yönetimi ile işgörenlerin motivasyonu arasındaki ilişki. Organizasyon ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 4(1), 41–52.
57. Mihardjo, L. W. W., Sasmoko, S., Alamsjah, F. ve Elidjen, E. (2019a). Digital leadership impacts on developing dynamic capability and strategic alliance based on market orientation. Polish Journal of Management Studies, 19(2), 285–297. https://doi.org/10.17512/pjms.2019.19.2.24
58. Mihardjo, L. W. W., Sasmoko, S., Alamsjah, F. ve Elidjen, E. (2019b). Digital leadership role in developing business model innovation and customer experience orientation in industry 4.0. Management Science Letters, 9(11), 1749–1762. https://doi.org/10.5267/j.msl.2019.6.015
59. Öngel, V., Günsel, A., Gençer Çelik, G., Altındağ, E. ve Tatlı, H. S. (2023). Digital leadership's influence on individual creativity and employee performance: A view through the generational lens. Behavioral Sciences, 14(1), Article 3. https://doi.org/10.3390/bs14010003
60. Örücü, E. ve Hasırcı, I. (2024). Dijital liderlik ve kapsayıcı liderliğin çalışanların dijital yetenekleri üzerindeki etkisi: Bankacılık sektörü üzerine bir araştırma. Afyon Kocatepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 26(1), 136–151. https://doi.org/10.33707/akuiibfd.1382671
61. Öz, Ö. (2020). Dijital liderlik: Dijital dünyada okul lideri olmak. Uluslararası Liderlik Çalışmaları Dergisi: Kuram ve Uygulama, 3(1), 45–57.
62. Özçelik, G. ve Uyargil, C. B. (2019). Performance management systems: Task-contextual dilemma owing to the involvement of the psychological contract and organizational citizenship behavior. European Management Review, 16(2), 347–362. https://doi.org/10.1111/emre.12167
63. Özmen, Ö. N., Eriş, E. ve Süral Özer, P. (2020). Dijital liderlik çalışmalarına bir bakış. Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 25(1), 57–69.
64. Petry, T. (2018). Digital leadership. In K. North, R. Maier ve O. Haas (Eds.), Knowledge management in digital change: New findings and practical cases (pp. 209–218). Springer. https://doi.org/10.1007/978-3-319-73546- 7_12
65. Podsakoff, P. M., MacKenzie, S. B. ve Podsakoff, N. P. (2012). Sources of method bias in social science research and recommendations on how to control it. Annual Review of Psychology, 63, 539–569. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-120710-100452
66. Pulley, M. L. ve Sessa, V. I. (2001). E-leadership: Tackling complex challenges. Industrial and Commercial Training, 33(6), 225–230. https://doi.org/10.1108/00197850110405379
67. Qiao, G., Li, Y. ve Hong, A. (2024). The strategic role of digital transformation: Leveraging digital leadership to enhance employee performance and organizational commitment in the digital era. Systems, 12(11), Article 457. https://doi.org/10.3390/systems12110457
68. Schermelleh-Engel, K., Moosbrugger, H. ve Müller, H. (2003). Evaluating the fit of structural equation models: Tests of significance and descriptive goodness-of-fit measures. Methods of Psychological Research Online, 8(2), 23–74.
69. Sheninger, E. (2019). Digital leadership: Changing paradigms for changing times (2nd ed.). Corwin.
70. Shin, J., Mollah, M. A. ve Choi, J. (2023). Sustainability and organizational performance in South Korea: The effect of digital leadership on digital culture and employees' digital capabilities. Sustainability, 15(3), Article 2027. https://doi.org/10.3390/su15032027
71. Sonnentag, S. ve Frese, M. (2002). Performance concepts and performance theory. In S. Sonnentag (Ed.), Psychological management of individual performance (pp. 3–25). Wiley.
72. Sosik, J. J. ve Jung, D. I. (2018). Full range leadership development: Pathways for people, profit, and planet (2nd ed.). Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315167206
73. Sürücü, L., Yıkılmaz, İ. ve Maşlakçı, A. (2022). Dijital liderlik: Bir ölçek uyarlama çalışması. Abant Sosyal Bilimler Dergisi, 22(3), 1038–1050. https://doi.org/10.11616/asbi.1099012
74. Şeşen, H. (2010). Öncülleri ve sonuçları ile örgüt içi girişimcilik: Türk savunma sanayinde bir araştırma (Yayımlanmamış doktora tezi). Kara Harp Okulu Savunma Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
75. T.C. Sanayi ve Teknoloji Bakanlığı. (2026). Ar-Ge, tasarım merkezleri ve teknoloji geliştirme bölgeleri. https://www.sanayi.gov.tr/arge-tasarim-merkezleri-ve-tgb, (01.06.2026).
76. Tabachnick, B. G. ve Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statistics (6th ed.). Pearson.
77. Tarsuslu, S., Ağaoğlu, F. O. ve Baş, M. (2025). Can digital leadership transform AI anxiety and attitude in nurses? Journal of Nursing Scholarship, 57(1), 28–38. https://doi.org/10.1111/jnu.13008
78. Taşkıran, E. (2024). Dijital liderliğin otel çalışanlarının yenilikçi iş davranışı üzerindeki etkisi: Değişime direncin düzenleyici rolü. Akademik Hassasiyetler, 11(26), 318–346. https://doi.org/10.58884/akademik- hassasiyetler.1567467
79. Toker, B. (2007). Konaklama işletmelerinde iş doyumu: Demografik değişkenlerin iş doyumu faktörlerine etkisi üzerine bir çalışma. Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, 2(6), 591–615.
80. Tozkoparan, G. ve Tenteriz, Y. (2019). Algılanan çalışma arkadaşları ve yönetici desteğinin iş performansına etkisi. Kırklareli Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 8(1), 41–57.
81. Verhoef, P. C., Broekhuizen, T., Bart, Y., Bhattacharya, A., Dong, J. Q., Fabian, N. ve Haenlein, M. (2021). Digital transformation: A multidisciplinary reflection and research agenda. Journal of Business Research, 122, 889– 901. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2019.09.022
82. Vroom, V. H. (1964). Work and motivation. Wiley.
83. Wen, T. B., Hee, O. C., Kowang, T. O., Fei, T. H. C., Chuin, T. P. ve Wu, C.-H. (2023). An empirical study of leadership styles and employee job performance in the Malaysian private industry. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 13(3), 200–207. https://doi.org/10.6007/IJARBSS/v13-i3/16453
84. Westerman, G., Bonnet, D. ve McAfee, A. (2014). Leading digital: Turning technology into business transformation. Harvard Business Review Press.
85. Widodo, S. D., Winarno, A., Saragih, R. ve Puspitasari, D. (2024). The influence of digital leadership and organizational culture on employee performance: The mediating role of digital transformation. International Journal of Economics, Business and Management Research, 8(9), 272–287. https://doi.org/10.51505/IJEBMR.2024.8916
86. Yelboğa, A. (2006). Kişilik özellikleri ve iş performansı arasındaki ilişkinin incelenmesi. İş, Güç: Endüstri İlişkileri ve İnsan Kaynakları Dergisi, 8(2), 196–211.
87. Zhu, P. (2015). Digital master: Debunk the myths of enterprise digital maturity. Lulu Publishing Services.
88. Zia, A., Memon, M. A., Mirza, M. Z., Iqbal, Y. M. J. ve Tariq, A. (2025). Digital job resources, digital engagement, digital leadership, and innovative work behaviour: A serial mediation model. European Journal of Innovation Management, 28(8), 3192–3216. https://doi.org/10.1108/EJIM-04-2023-0311