İşyeri Mutluluğunun Sağlanmasında İnsan Kaynakları Uygulamalarının Etkisi: Migros Örneği

Öz

Bu çalışma, en iyi işyerleri kategorisinde yer alan Migros'un İnsan Kaynakları stratejilerini kurumsal söylem çerçevesinde analizi etmeyi ve teoride yer alan unsurların sahada uygulanıp uygulanmadığını öğrenmek amaçlanmaktadır. Araştırmada şirketin faaliyet raporu, nitel araştırma desenine uygun olarak doküman analizi yöntemiyle incelenmiştir. Araştırmada şirketin yayımladığı faaliyet raporları ile literatürde yer alan modern insan kaynakları stratejileri baz alınarak tümdengelimsel bir yaklaşımla ele alınmıştır. Analiz sonucunda; şirketin işe alım ve seçme, eğitim ve gelişim, performans yönetimi, ücret ve yan haklar yönetimi, iş sağlığı ve güvenliği, kariyer yönetimi gibi insan kaynakları uygulamalarının modern insan kaynakları literatürü ile yüksek düzeyde uyum gösterdiği saptanmıştır. Özellikle, şirketin çalışanlarına yönelik uyguladığı iş sağlığı ve güvenliği uygulamalarının işyeri mutluluğunun sağlanmasında temel bir söylem aracı olarak öne çıkmaktadır. Bununla birlikte işe alım ve seçme fonksiyonunda cinsiyet eşitliği vurgusu dikkat çekici bir bulgu olarak görülmektedir. Bu çalışma, faaliyet raporlarında belirtilen unsurların akademik ölçütlerle uyuşup uyuşmadığını test ederek literatürdeki teori-uygulama boşluğuna katkı sunmaktadır. Çalışma, şirketlere, insan kaynakları uzmanlarına ve yöneticilere rehberlik sunması açısından önem teşkil etmektedir.

Anahtar Kelimeler

• mutluluk
• iş tatmini
• insan kaynakları yönetimi
• çalışan motivasyonu

Destekleyen Kurum

yok

Etik Beyan

ikincil veriler kullanıldığı için etik kurul iznine gerek duyulmamıştır.

THE IMPACT OF HUMAN RESOURCE PRACTİCES ON ACHİEVİNG WORKPLACE HAPPİNESS: THE CASE OF MİGROS

Öz

This study aims to analyze Migros' Human Resources strategies within the framework of corporate discourse and to determine whether the elements in theory are applied in practice. The company's activity report was examined using the document analysis method in accordance with the qualitative research design. The study adopted a deductive approach based on the company's published activity reports and modern human resources strategies found in the literature. The analysis revealed that the company's human resources practices, such as recruitment and selection, training and development, performance management, compensation and benefits management, occupational health and safety, and career management, are highly consistent with modern human resources literature. In particular, the company's occupational health and safety practices for its employees stand out as a fundamental discourse tool for ensuring workplace happiness. Furthermore, the emphasis on gender equality in the recruitment and selection function is seen as a noteworthy finding. This study contributes to the theory-practice gap in the literature by testing whether the elements stated in the activity reports are consistent with academic criteria. The study is significant in that it provides guidance to companies, human resources specialists, and managers.

Anahtar Kelimeler

• Happiness
• job satisfaction
• human resource management
• employee motivastion.

Kaynakça

1. Aguinis, H. (2023). Performance management. Sage Publications.
2. Ak, S., & Soybalı, H. H. (2019). Kariyer platosunun iş tatmini ve işten ayrılma niyetine etkisi üzerine bir araştırma: Otel işletmeleri örneği. Turizm Akademik Dergisi, 6(2), 169–183.
3. Akduman, G., & Karahan, G. (2021). Dijital çağda etik değerlere yatkınlık ve mutluluk arasındaki ilişkinin kişilik çerçevesinde incelenmesi: Sivil havacılık kabin hizmetleri öğrencileriyle bir araştırma. FSM Mesleki Bilimler Dergisi, 1(1), 1–20.
4. Akgün, F. (2010). Stratejik insan kaynakları uygulamalarının, girişimci odaklılık ve öğrenme odaklılık ile firma performansına etkisi (Yayınlanmamış yüksek lisans tezi). Gebze Yüksek Teknoloji Enstitüsü.
5. Amponsah-Tawiah, K., & Mensah, J. (2016). Occupational health and safety and organizational commitment: Evidence from the Ghanaian mining industry. Safety and Health at Work, 7(3), 225–230. https://doi.org/10.1016/j.shaw.2016.01.002
6. Arslan, Y., & Polat, S. (2017). Örgütsel mutluluk ölçeğinin Türkçeye uyarlanması. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 23(4), 603–622.
7. Ateş, Ö., & Kaygın, E. (2022). İş sağlığı ve güvenliğinin örgüt esenliğine etkisi ve pozitif psikolojik sermayenin aracı rolü: Kafkas Üniversitesi örneği. Çalışma İlişkileri Dergisi, 13(2), 100–123.
8. Ayvaz, A., Güneş, M., & Çiçek, H. (2023). İş yeri arkadaşlığının iş yeri mutluluğu üzerinde etkisi: İş yaşam kalitesinin aracı rolü. Anadolu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 24(3), 197–212. https://doi.org/10.53443/anadoluibfd.1165523

9. Bachkirova, T., Arthur, L., & Reading, E. (2020). Evaluating a coaching and mentoring program: Challenges and solutions. In Coaching researched: A coaching psychology reader (pp. 361–378). Wiley. https://doi.org/10.1002/9781119656913.ch19
10. Bakker, A. B., & Demerouti, E. (2007). The job demands–resources model: State of the art. Journal of Managerial Psychology, 22(3), 309–328. https://doi.org/10.1108/02683940710733115
11. Baraz, A. B. (2020). İnsan kaynakları yönetiminde altyapı. İçinde H. Z. Tonus & D. P. Baş (Ed.), İnsan kaynakları yönetimi (ss. 39–59). Anadolu Üniversitesi Yayını.
12. Bayır, Ş., & Harmancı, Y. (2021). İnsan kaynakları yönetimi uygulamalarının çalışan performansına etkisi: Kayseri'de bulunan özel hastanelerde bir araştırma. Erciyes Akademi, 35(4), 1689–1720. https://doi.org/10.48070/erciyesakademi.1026453
13. Bayram, L. (2006). Geleneksel performans değerlendirme yöntemlerine yeni bir alternatif: 360 derece performans değerlendirme. Sayıştay Dergisi, 62, 47–65.
14. Becker, G. S. (1975). Human capital: A theoretical and empirical analysis. National Bureau of Economic Research.
15. Benligiray, S. (2013). İş değerlemesi ve ücret yönetimi. İçinde İnsan kaynakları yönetimi (ss. 156–182).
16. Benson, A., & Rissing, B. A. (2020). Strength from within: Internal mobility and the retention of high performers. Organization Science, 31(6), 1475–1496. https://doi.org/10.1287/orsc.2020.1362
17. Bhandari, S., vd. (2022). Effect of personality types on workplace happiness of university teachers in Delhi/NCR. Research Journal, 17, 1388–1398.
18. Bowen, G. A. (2009). Document analysis as a qualitative research method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27–40. https://doi.org/10.3316/QRJ0902027
19. Bulut, C., & Culha, O. (2010). The effects of organizational training on organizational commitment. International Journal of Training and Development, 14(4), 309–322. https://doi.org/10.1111/j.1468-2419.2010.00360.x
20. Bulut, Y., & Arslan, H. (2025). İş yerinde mutluluk ile insan kaynakları uygulamaları ilişkisi. İstanbul Ticaret Üniversitesi Girişimcilik Dergisi, 8(17), 40–56. https://doi.org/10.55830/tje.1607894
21. Chung, H., & Van der Lippe, T. (2020). Flexible working, work–life balance, and gender equality: Introduction. Social Indicators Research, 151(2), 365–381. https://doi.org/10.1007/s11205-018-2025-7
22. Cox, T. H., & Blake, S. (1991). Managing cultural diversity: Implications for organizational competitiveness. Academy of Management Perspectives, 5(3), 45–56. https://doi.org/10.5465/ame.1991.4274465
23. Cropanzano, R., & Wright, T. A. (2001). When a "happy" worker is really a "productive" worker: A review and further refinement of the happy-productive worker thesis. Consulting Psychology Journal: Practice and Research, 53(3), 182–199. https://doi.org/10.1037/1061-4087.53.3.182
24. Çokişler, N. (2022). Turist rehberliği bölümleri için önerilen müfredatlar: Bir içerik analizi. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 6(2), 664–678. https://doi.org/10.32572/guntad.1130402
25. Demir, S. (2016). İnsan kaynakları yönetiminin bir fonksiyonu olarak iş sağlığı ve güvenliği (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Uludağ Üniversitesi.
26. Dobbin, F., & Kalev, A. (2016). Why diversity programs fail. Harvard Business Review, 94(7), 14–15. Durmuş, Ş. (2025). İş yeri mutluluğunun çalışan savunuculuğu üzerindeki etkisi: Banka çalışanları üzerine bir araştırma. İşletme, 6(1), 63–83. https://doi.org/10.57116/isletme.1639967
27. Eby, L. T., Butts, M., Lockwood, A., & Simon, S. A. (2004). Protégés' negative mentoring experiences: Construct development and nomological validation. Personnel Psychology, 57(2), 411–447. https://doi.org/10.1111/j.1744-6570.2004.tb02496.x
28. Edmondson, A. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350–383. https://doi.org/10.2307/2666999
29. Ekşi, G. G., & Büyükyılmaz, O. (2023). Örgüt iklimi, psikolojik sermaye ve işyeri mutluluğu arasındaki ilişkilerin analizi. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 15(43), 861–882. https://doi.org/10.21076/vizyoner.1407178
30. Elo, S., & Kyngäs, H. (2008). The qualitative content analysis process. Journal of Advanced Nursing, 62(1), 107–115. https://doi.org/10.1111/j.1365-2648.2007.04569
31. Ely, R. J., & Thomas, D. A. (2001). Cultural diversity at work: The effects of diversity perspectives on work group processes and outcomes. Administrative Science Quarterly, 46(2), 229–273. https://doi.org/10.2307/2667087
32. Erarslan, D., Deniz, N., Yıldırım, H., & İnel, M. N. (2013). İşe alım sürecinde iç kaynaklardan yararlanma politikasının çalışanların örgüte bağlılığı üzerindeki etkisi. Öneri Dergisi, 10(39), 11–21.
33. Erer, B. (2021). İşyeri mutluluğunun öncülleri ve sonuçları üzerine nitel bir çalışma. Pamukkale Üniversitesi İşletme Araştırmaları Dergisi, 8(1), 215–229. https://doi.org/10.47097/piar.918559
34. Forster, N. (1994). The analysis of company documentation. İçinde C. Cassell & G. Symon (Ed.), Qualitative methods in organizational research, a practical guide (ss. 147–166). SAGE Publication.
35. Gatewood, R. D., Feild, H. S., & Barrick, M. R. (2001). Human resource selection.
36. Gerhart, B., & Rynes, S. (2003). Compensation: Theory, evidence, and strategic implications. Sage. https://doi.org/10.4135/9781452229256
37. Gerhart, B., & Fang, M. (2014). Pay for (individual) performance: Issues, claims, evidence and the role of sorting effects. Human Resource Management Review, 24(1), 41–52. https://doi.org/10.1016/j.hrmr.2013.06.010
38. Gilman, R., Huebner, E. S., & Laughlin, J. E. (2000). A first study of the multidimensional students' life satisfaction scale with adolescents. Social Indicators Research, 52(2), 135–160. https://doi.org/10.1023/A:1007059227507
39. Golparvar, M., & Abedini, H. (2014). The relationship between spirituality and meaning at work and the job happiness and psychological well-being: A spiritual-affective approach. International Journal of Management and Sustainability, 3(3), 160–175. https://doi.org/10.18488/journal.11/2014.3.3/11.3.160.175
40. Görmüş, A. Ş. (2009). Entelektüel sermaye ve insan kaynakları yönetiminin artan önemi. Afyon Kocatepe Üniversitesi İİBF Dergisi, 11(1), 57–75.
41. Grugulis, I. (2006). Skills, training and human resource development: A critical text. Bloomsbury Publishing.
42. Gülaçtı, F. (2010). The effect of perceived social support on subjective well-being. Procedia Social and Behavioral Sciences, 3844–3849. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2010.03.602
43. Güney, S., & Ergin, G. (2023). A kişilik tipi ve işyeri mutluluğu ilişkisinde içsel motivasyonun rolü. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 12(2), 938–975. https://doi.org/10.15869/itobiad.1265046
44. Haar, J. M. (2013). Testing a new measure of work-life balance: A study of parent and non-parent employees from New Zealand. The International Journal of Human Resource Management, 24(17), 3305–3324. https://doi.org/10.1080/09585192.2013.775175
45. Happyplacetowork. (2024). Happiest workplaces around the globe 2024. 2 Eylül 2025 tarihinde erişildi,https://www.happyplacetowork.com.tr/_files/ugd/c79328_d9caa2029e0148b5921a7be8c15fd9c8.pdf
46. Hoepfl, M. C. (1997). Choosing qualitative research: A primer for technology education researchers. Journal of Technology Education, 9(1), 47–63. https://doi.org/10.21061/jte.v9i1.a.4
47. İmamoğlu, S. Z., Keskin, H., & Erat, S. (2004). Ücret, kariyer ve yaratıcılık ile iş tatmini arasındaki ilişkiler: Tekstil sektöründe bir uygulama. Yönetim ve Ekonomi Dergisi, 11(1), 167–176.
48. Jain, S., & Sharma, V. (2019). What determines workplace happiness? Research Journal of Humanities and Social Sciences, 10(2), 495–502. https://doi.org/10.5958/2321-5828.2019.00082.2
49. Jensen, J. M., Patel, P. C., & Messersmith, J. G. (2013). High-performance work systems and job control: Consequences for anxiety, role overload, and turnover intentions. Journal of Management, 39(6), 1699–1724. https://doi.org/10.1177/0149206311419663
50. Joo, B. K., & Lee, I. (2017). Workplace happiness: Work engagement, career satisfaction, and subjective well-being. Evidence-based HRM, 5(2), 206–221. https://doi.org/10.1108/EBHRM-04-2015-0011
51. Js, A. (1965). Inequity in social exchange. İçinde L. Berkowitz (Ed.), Advances in experimental social psychology (Vol. 2, ss. 267–299). Academic Press. https://doi.org/10.1016/S0065-2601(08)60108-2
52. Judijanto, L., & Amalia, F. (2025). Internal talent mobility and career development: A bibliometric review. West Science Social and Humanities Studies, 3(7), 1051–1062. https://doi.org/10.58812/wsshs.v3i07.2092
53. Kara, E., & Başboğa, M. İ. (2022). İşyeri mutluluğu ve iş tatmini ilişkisinde algılanan örgütsel desteğin aracı rolünün belirlenmesi. Journal of Mehmet Akif Ersoy University Economics and Administrative Sciences Faculty, 9(1), 364–384. https://doi.org/10.30798/makuiibf.910735
54. Karadirek, G. (2026). Örgütsel kayırmacılık. İçinde Örgütsel davranış: Güncel konular ve araştırmalar (ss. 201–229). Özgür Yayın Dağıtım Ltd. Şti.
55. Karamanlıoğlu, A. U., Sarı, H., & Ulus, C. (2024). Kapsayıcı liderlik ve sürdürülebilirlik stratejilerinin çalışan bağlılığı üzerindeki rolü: Nitel bir çalışma. International Journal of Social and Humanities Sciences Research, 11(108), 1169–1178.
56. Kaufman, B. E. (2010). The theoretical foundation of industrial relations and its implications for labor economics and human resource management. Industrial and Labor Relations Review, 64(1), 74–108. https://doi.org/10.1177/001979391006400104
57. Kaya, D. (2019). İnsan kaynakları uygulamalarında yan hak ve menfaatler: Bir havalimanı işletmesi örneği.
58. Kellevezir, I. (2025). Sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi: Sürdürülebilir kalkınma hedefleri ve insan kaynakları fonksiyonları ilişkisi. İçinde Sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi: Yeni çağın dinamikleri (ss. 27–51). https://doi.org/10.58830/ozgur.pub747.c3063
59. Keser, A. (2018). İşte mutluluk araştırması. Paradoks Ekonomi Sosyoloji ve Politika Dergisi, 14(1), 43–57.
60. Keyes, C. L. (2005). Mental illness and/or mental health? Investigating axioms of the complete state model of health. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 73(3), 539–548. https://doi.org/10.1037/0022-006X.73.3.539
61. Kırpık, G. (2020). The concept of employee's happiness in human resources management: A systematic literature review. Business & Management Studies: An International Journal, 8(3), 2750–2775. https://doi.org/10.15295/bmij.v8i3.1517
62. Kjerulf, A. (2015). Sabah 9'dan akşam 6'ya happy hour: İş yerinde nasıl mutlu olunur (C. Yapalak, Çev.). Doğan Egmont Yayıncılık.
63. Kosasih, A., & Basit, A. (2019). Happiness at workplace: Job satisfaction and organizational support. In Proceedings of the International Conference on Business, Education, Innovation & Social Sciences (ICBEISS) (ss. 117–126).
64. Kramar, R. (2014). Beyond strategic human resource management: Is sustainable human resource management the next approach? The International Journal of Human Resource Management, 25(8), 1069–1089. https://doi.org/10.1080/09585192.2013.816863
65. Kroon, B., Van de Voorde, K., & Van Veldhoven, M. J. P. M. (2009). Cross-level effects of high-performance work practices on burnout: Two counteracting mediating mechanisms compared. Personnel Review, 38(5), 509–525. https://doi.org/10.1108/00483480910978027
66. Kun, A., & Gadanecz, P. (2022). Workplace happiness, well-being and their relationship with psychological capital: A study of Hungarian teachers. Current Psychology, 41(1), 185–199. https://doi.org/10.1007/s12144-019-00550-0
67. Küçükyağcı, N. (2025). Sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi: Ücret yönetimi ilişkisi. İçinde Sürdürülebilir insan kaynakları yönetimi: Yeni çağın dinamikleri (s. 131). https://doi.org/10.58830/ozgur.pub747.c3067
68. Liu, Y., Combs, J. G., Ketchen, D. J., & Ireland, R. D. (2007). The value of human resource management for organizational performance. Business Horizons, 50(6), 503–511. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2007.07.002
69. Mercanlıoğlu, Ç. (2012). Örgütlerde performans yönetimi ile işgörenlerin motivasyonu arasındaki ilişki. Organizasyon ve Yönetim Bilimleri Dergisi, 4(1), 41–52.
70. Meyer, J. P., & Allen, N. J. (1991). A three-component conceptualization of organizational commitment. Human Resource Management Review, 1(1), 61–89. https://doi.org/10.1016/1053-4822(91)90011-Z
71. Migros Kurumsal. (2024). Migros 2024 entegre faaliyet raporu. 1 Ekim 2025 tarihinde erişildi, https:/migroskurumsalstr.blob.core.windows.net/migroskurumsalstr/migros-tr-2024-high-638773297229903887.pdf
72. Nalbantoğlu, S. Y. (2023). Esnek insan kaynakları yönetiminin iş performansına etkisinde işe adanmışlığın aracılık rolü: Bankacılık sektöründe bir araştırma (Doktora tezi). İstanbul Ticaret Üniversitesi.
73. Noe, R. A. (2017). Employee training and development (7. baskı). McGraw-Hill Education.
74. Özeren, S., & Özen, F. (2019). Mutluluğun iş verimliliği üzerine etkisi. Uluslararası Sosyal Bilimlerde Yenilikçi Yaklaşımlar Dergisi, 3(1), 20–35.
75. Pekkan, N. Ü. (2024). Cinsiyet eşitliği politikalarının yönetim stratejilerine yansımaları: Beş yıllık bir sürecin analizi. Yönetim ve Örgüt Tarihi Dergisi, 3(1), 1–18.
76. Polatcı, S., & Ünüvar, H. (2021). İşte mutluluk ölçeği (İMÖ): Bir ölçek geliştirme çalışması. Journal of Research in Business, 6(1), 177–202. https://doi.org/10.29228/JRB.10
77. Reason, J. (2016). Managing the risks of organizational accidents. Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315543543
78. Recruitment.org. (2025). The importance of internal mobility for employee retention. 9 Ekim 2025 tarihinde erişildi, https://therecruitmentorg.com/blog/the-importance-of-internal-mobility-for-employee-retention
79. Rhoades, L., & Eisenberger, R. (2002). Perceived organizational support: A review of the literature. Journal of Applied Psychology, 87(4), 698–714. https://doi.org/10.1037/0021-9010.87.4.698
80. Rüzgar, N. (2018). Çalışanların, insan kaynakları yönetimi modelleri ile yöneticilerinin mizah tarzlarına ilişkin algılarının iş tatminleri üzerindeki etkisinin incelenmesi (Doktora tezi). İstanbul Ticaret Üniversitesi.
81. Sabuncuoğlu Tolay, E. (2007). Eğitim, örgütsel bağlılık ve işten ayrılma niyeti arasındaki ilişkilerin incelenmesi. Ege Akademik Bakış, 7(2), 613–628.
82. Sadullah, Ö., Uyargil, C., Acar, A. C., Özçelik, A. O., Dündar, G. İ., Ataay, İ. D., Adal, Z., & Tüzüner, V. L. (2023). İnsan kaynakları yönetimi (10. baskı). Beta Yayınevi.
83. Selvarajan, T. T., & Cloninger, P. A. (2012). Can performance appraisals motivate employees to improve performance? A Mexican study. The International Journal of Human Resource Management, 23(15), 3063–3084. https://doi.org/10.1080/09585192.2011.637069
84. Sert, M. (2024). İşyerindeki mentorluk uygulamaları ile çalışan motivasyonu arasındaki ilişkinin incelenmesi. Sousa, J. M. D., & Porto, J. B. (2015). Happiness at work: Organizational values and person-organization fit impact. Paideia, 25(61), 211–220. https://doi.org/10.1590/1982-43272561201509
85. Soysal, A., & Kılınç, E. (2016). İşletmelerde stratejik insan kaynakları yönetimi sürecinde performans değerlendirme ve kariyer yönetimi uygulamaları. Sosyal Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 16(31), 325–347. https://doi.org/10.30976/susead.302170
86. Şahin, Z. (2021). İnsan kaynakları yönetimi: Covid-19 pandemi döneminde çalışanların eğitimi ve geliştirilmesi uygulamaları: Sabancı topluluğu örneği. Hiperyayın. https://doi.org/10.25282/ted.795037
87. Toprak, M., Özel, D., & Çalışkan, S. (2022). Yapay zeka kullanımı ve insan kaynakları yönetimi. Uluslararası Eşitlik Politikası Dergisi, 2(2), 76–103.
88. Turan, N. (2018). Çalışma mutluluğu: Kavram ve kapsam. Uludağ Journal of Economy and Society, 37(1), 169–212. Uygun, H. (2015). İnsan kaynakları yönetiminde eğitim ve geliştirme faaliyetlerinin çalışan motivasyonuna etkileri ve sağlık sektöründen bir vaka analizi.
89. Uysal, Ş. (2015). Performans yönetimi sisteminin tanımı, tarihçesi, amaç ve temel unsurlarına genel bir bakış. Ejovoc, 5(2), 32–39. https://doi.org/10.17339/ejovoc.51537
90. Üzüm, B., & Uçkun, S. (2018). Performans değerlendirme yöntemleri üzerine nitel bir araştırma: Kocaeli ili örneği. İşletme Araştırmaları Dergisi, 10(2), 254–275. https://doi.org/10.20491/isarder.2018.429
91. Vredenburgh, A. G. (2002). Organizational safety: Which management practices are most effective in reducing employee injury rates? Journal of Safety Research, 33(2), 259–276. https://doi.org/10.1016/S0022-4375(02)00016-6
92. WorldatWork. (2007). The WorldatWork total rewards model: A framework for strategies and solutions. Erişim: https://go.worldatwork.org/rs/935-UZU-718/images/ WorldatWork_Unlock_the_Power_of_Total_Rewards_Guide.pdf
93. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (1999). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11. baskı).
94. Yılmaz, B. E. R. (2024). İşletmelerde kariyer yönetimi uygulamaları: Konya ili araştırması. International Journal of Disciplines in Economics & Administrative Sciences Studies, 5(13), 333–349. https://doi.org/10.26728/ideas.214
95. Yılmaz, C. (2025). İnsan kaynakları yöneticilerinin gözünden insan kaynakları yönetimi kavramı. Erciyes Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 70, 77–85. https://doi.org/10.18070/erciyesiibd.1577653
96. Yozgat, U., & Bilginoğlu, E. (2020). İşyerinde mutluluk ölçeği Türkçe formunun geçerlilik ve güvenilirlik çalışması. Yaşar Üniversitesi E-Dergisi, 15, 201–206.
97. Yücesan, E. (2025). İşveren ve çalışanlar için maaş dışı yan hakların önemi. İşletme Araştırmaları Dergisi, 17(1), 56–73.