Psychiatric Status of Adolescent Cases Who Were Diagnosed As Attention Deficit Hyperactivity Disorder in Childhood

Abstract

Objective: The purpose of the study is assessing the psychiatric morbidity of cases who were diagnosed Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) during their childhood. Thirteen ADHD cases and 12 normal subjects were included in the study. Method: Mean age of ADHD group was 19.3 (+ 2.6) and of control group was 20.6 (± 2.7). SCID-I (Structured Clinical Intervievv for DSM-IV) was applied to ali subjects in both groups. Subjects were also assessed with Wender-Utah scale, Beck Depression Scale, and SCL-90. Results: Although SCL-90 and Beck Depression Scale findings and behavioral and academic histories of ADHD cases were not statistically different than the control group; ADHD cases had significantly more psychiatric diagnoses when assessed with SCID-I. Discussion: Results indicate that ADHD group received significantly more psychiatric diagnoses than control group in adolescence. These observations suggest that psychiatric assessment with structured intervievv is very important for the diagnosis of additional disorders. Using only scales for diagnosis is not a very reliable of evaluation of comorbid conditions.

Keywords

• Attention deficit hyperactivity disorder, adolescent, comorbidity.

ÇOCUKLUKTA DİKKAT EKSİKLİĞİ HİPERAKTİVİTE BOZUKLUĞU TANISI ALMIŞ OLGULARIN ERGENLİK DÖNEMİNDEKİ PSİKİYATRİK DURUMLARININ İNCELENMESİ

Öz

Amaç: Çocukluğunda Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB) tanısı almış olan olguların ergenlik dönemindeki psikiyatrik durumlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Çalışmaya 13 DEHB ve 12 sağlıklı kontrol olgusu dahil edilmiştir. Yöntem: DEHB grubunda yaş ortalaması 19.3 (± 2.6); kontrol grubunda 20.6 (± 2.7) dir. Her iki gruptaki olgulara DSM-IV eksen-l bozuklukları için Yapılandırılmış Görüşme (YG) uygulanmış; ayrıca olgular VVenderUtah ölçeği (WUÖ), Beck Depresyon ölçeği (BDÖ), Belirti Tarama Listesi (BTL-90) ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Gruplar arasında YG uygulamasında DEHB grubunda anlamlı olarak daha fazla psikiyatrik ek tanı saptanmış olmasına rağmen, BTL-90 ve BDÖ'den aldıkları ortalama puanlar karşılaştırıldığında anlamlı bir fark saptanmamıştır. Tartışma: Sonuçlar, DEHB grubunda ergenlik döneminde daha fazla psikiyatrik bozukluk geliştiğine işaret etmektedir. Ayrıca bu çalışmadan elde edilen veriler, DEHB olan ergenlerde ölçekler ile yapılacak değerlendirmelerin yeterli olmadığını ve yanıltıcı olabileceğini; yapılandırılmış görüşmelerle psikiyatrik değerlendirme yapmanın tanıların tespiti açısından en önemli unsur olduğunu göstermektedir.

Anahtar Kelimeler

• Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu, ergen, komorbidite

Kaynakça

1. Amerikan Psikiyatri Birliği (1994) Mental Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı, 4. Baskı DSMIV (1995) Hekimler Yayın Birliği, Ankara.
2. Biederman J, Faraone SV, Spencer T, Wilens T, Norman D, Lapey KA, Mick E, Lehman BK, Doyle A (1993) Patterns of Pychiatric Comorbidity, Cognition, and Psychosocial Functioning İn Adults With Attention Deficit Hyperactivity Disorder. Am J Psychiatry, 150: 1792-1798.
3. Biederman J, Faraone SV, Keenan K, Knee D, Tsuang MT(1990) Family-Genetic And Psychosocial Risk Factors in DSM-III Attention Deficit Disorder. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 29: 526-533.
4. Biederman J, Mick E, Faraone SV (1998a) Depression in Attention Deficit Hyperactivity Disorder Children: True Depression or Demoralization?. J Affective Dis, 47:113-122.
5. Biderman J, Faraone SV, Taylor A (1998b) Diagnostic Contivity Betvveen Child and Adolescent ADHD: Findings From a Longitudinal Clinical Sample. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 37: 305-313.
6. Caspi A, Moffitt TE, Newman DL, Silava PA (1996) Behavioral Observations at Age 3 Years Predict Adult Psychiatric Disorders: Longitudinal Evidence From a Birth Cohort. Arch Gen Psychiatry, 53: 1033-1039.
7. Coot HM (1995) Longitudinal Studies of General Population and Community Samples. The Epidemiology Of Child And Adolescent Psychopatology içinde, Velhust FC ve Coot HM (eds), Oxford Medical Publications, s: 337-363.
8. Doyle A (1993) Patterns of Psychiatric Comorbidity, Cognition, and Psychosocial Functioning in Adults With Attention Deficit Hyperactivity Disorder, Am J Psychiatry, 150: 1792- 1798.

9. Dağ İ (1991) Belirti Tarama listesi SCL.90-R. Geçerlilik ve güvenirlilik çalışması. Türk Psikiyatri Derg, 2:5-12.
10. Faraone SV, Biederman J, Spencer T, VVilens T, Seidman LJ, Mick E, Doyle A (2000) Attention Deficit Hyperactivity Disorder in Adults: an overvievv. Biol Psychiatry, 48: 9-20.
11. Ferdinand RF, Verhulst FC (1995). Psychopatology From Adolescence in To Young Adulthood: an 8 year follow-up study. Am J Psychiatry, 152:1586-1594.
12. First MB, Spitzer RL, Gibbon M, VVilliams JBW (1997) Structured Clinical Intervievv for DSM-IV Clinical Version (YG-I/CV). American Psychiatric Press, Washington DC.
13. Fischer M, Barkley R, Fletcher K, Smallish L (1993) The Adolescents Outcome of Hyperactive Children: Predictors of Psychiatric, Academic, Social and Emotional Adjustment. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 32: 324-332.
14. Gittelman R, Manuzza S, Shenker R, Bonagura N (1985) Hypercative Boys Almost Grovvn Up: Psychiatric Status. Arch Gen Psychiatry, 42:937-947.
15. Hofstar MB, Ende JV, Verhulst FC (2000) Continuity and Change of Psychopathology From Childhood into Adulthood: a 14 year follow-up study. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 39: 850-858.
16. Lambert NM, Hartsuogh CS, Sassone D, Sandoval J (1980) Persistance of Hyperactivity Symptoms From Childhood To Adolescence and Associated Outcomes. Am J Ortopsychiatry, 57: 22- 32.
17. Manuzza S, Klein RG, Bessler A, Malloy P, LaPadula M (1993) Adult outcome of hyperactive boys. Arch Gen Psychiatry, 50: 565-576.
18. Öner Ö, Aysev A (2000) Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu ve Özgül Öğrenme Güçlüğü içinde, Ayla Soykan Aysev (Ed) Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara.
19. Özkürkçügil A, Aydemir Ö, Yıldız M, Esen A, Köroğlu E (1999) DSM-IV Eksen I Bozuklukları İçin Yapılandırılmış Klinik Görüşmenin Türkçe'ye uyarlanması ve güvenilirlik çalışması, ilaç ve Tedavi Dergisi, 12:233-36.
20. Shaffer D (1994) Attention Deficit Hyperactivity Disorder in Adults. Am j Psychiatry, 151: 633-638.
21. Tegin B (1980) Depresyonda bilişsel bozukluklar, Beck modeline göre bir inceleme (Doktora tezi). Ankara H.Ü. Eğitim Fakültesi.
22. Trollor JN (1999) Attention Deficit Hyperactivity Disorder in Adults: conceptual and clinical issues. MJA, 171:421-425.
23. Ward MF, VVender PH, Reimherr FW (1993) The VVender Utah Rating Scale: an aid in the retrospective diagnosis of childhood attention deficit hyperactivity disorder. Am J Psychiatry, 150: 885- 890.
24. VVeiss G, Hechtman LTC (1986) Hyperactive Children Grown-up. New-York: Guilford press.
25. VVender PH (1971) Minimal Brain Dysfunction in Children. New York, John VViley & Sons.