Examining Technology in the Context of Interior Architecture Education

Yıl 2025, Sayı: 8, 292 - 313, 26.12.2025

Şeyma Şenalp , Güzin Demirkan Türel

https://doi.org/10.51118/konsan.2025.70

Öz

In the twenty-first century, the rapid development of digital technologies has led to profound transformations in education and directly influenced design studios, which constitute the primary learning environment of the interior architecture discipline. Traditional studio education is being reshaped through computer-aided design software, three-dimensional modeling tools, and virtual and augmented reality applications, thereby providing students with new dimensions in spatial perception, creativity, and problem-solving skills. In this context, the position of technology in interior architecture education and its prospective role have emerged as significant areas of inquiry within the discipline. The aim of this study is to examine the use of technology in design studios within the scope of interior architecture education, to evaluate its contributions to learning processes, and to identify the resulting changes. A quantitative research method was adopted, employing a literature review and content analysis of contemporary applications. Additionally, a survey was administered to undergraduate students of interior architecture and interior architecture and environmental design programs at four public and four foundation universities in Türkiye. The findings indicate that technology accelerates the design process in studios, enhances students’ creative thinking skills, and enables a more effective experience of spatial perception in digital environments. However, while online platforms foster collaboration, they do not fully substitute the experiential learning that occurs in face-to-face interaction. The study concludes that technology is an indispensable tool in interior architecture education, yet it should be integrated in a balanced manner with pedagogical approaches. Accordingly, the development of hybrid studio models that provide students with both digital and physical experiences is recommended

Anahtar Kelimeler

Interior architecture education , Design studio , Digital technologies , Virtual reality

Etik Beyan

This study was derived from the doctoral dissertation titled “An Investigation of the Integration of Technology in Interior Architecture Education” conducted under the supervision of Prof. Dr. Güzin Demirkan Türel.

Teknolojinin İç Mimarlık Eğitimi Bağlamında İncelenmesi

Öz

Yirmi birinci yüzyılda hızla gelişen dijital teknolojiler, eğitim alanında köklü değişimlere yol açmış ve iç mimarlık disiplininin temel öğrenme ortamı olan tasarım stüdyolarını da doğrudan etkilemiştir. Geleneksel yöntemlerle yürütülen stüdyo eğitimi, bilgisayar destekli tasarım yazılımları, üç boyutlu modelleme araçları, sanal ve artırılmış gerçeklik uygulamaları ile dönüşüm geçirmekte; öğrencilerin mekânsal algı, yaratıcılık ve problem çözme becerilerine yeni boyutlar kazandırmaktadır. Bu bağlamda teknolojinin iç mimarlık eğitiminde nasıl konumlandığı ve gelecekteki rolünün ne olacağı diğer alanlarda olduğu gibi iç mimarlık eğitimi alanında da merak kazanan bir araştırma konusu haline gelmiştir. Bu makalenin amacı, teknolojinin iç mimarlık eğitiminde tasarım stüdyoları bağlamında nasıl kullanıldığını incelemek, öğrenme süreçlerine sağladığı katkıları ve ortaya çıkan değişimleri değerlendirmektir. Yöntem olarak ise makalede nicel bir yaklaşım benimsenmiş, literatür taraması ve güncel uygulama örnekleri üzerinden içerik analizi yapılmıştır. Teknolojik araçların (dijital tasarım yazılımları, sanal gerçeklik, artırılmış gerçeklik, çevrimiçi eğitim platformları) eğitim süreçlerindeki işlevleri ve öğrencilerin mesleki becerilerine etkileri araştırılmıştır. Daha sonra Türkiye’de seçilen dört vakıf üniversitesi ve dört devlet üniversitesinde eğitim görmekte olan iç mimarlık ve iç mimarlık çevre tasarımı lisans öğrencilerine anket uygulanmıştır. Elde edilen bulgular ise teknolojinin iç mimarlık stüdyolarında tasarım sürecini hızlandırdığı, öğrencilerin yaratıcı düşünme becerilerini geliştirdiği ve mekânsal algının dijital ortamda daha etkin deneyimlenmesine imkân sağladığını göstermektedir. Ayrıca, çevrimiçi ortamların işbirliğini artırdığı, ancak yüz yüze etkileşimdeki deneysel öğrenmeyi tam olarak karşılamadığı belirlenmiştir. Çalışma sonucunda, teknolojinin iç mimarlık eğitiminde önemli bir araç olduğu, ancak pedagojik yaklaşımlarla dengeli bir şekilde entegre edilmesi gerektiği ortaya çıkmıştır. Öğrencilere hem dijital hem de fiziksel deneyim sağlayacak hibrit stüdyo modellerinin geliştirilmesi önerilmektedir.

Anahtar Kelimeler

İç mimarlık eğitimi , tasarım stüdyosu , dijital teknolojiler , sanal gerçeklik

Kaynakça

• Akkaya, A. (2024). Cumhuriyet dönemi eğitim ve sanayi paradigması ve uygulamalarının Sanayi-i Nefise Mektebi'nde Tezyini Sanatlar Bölümü’nün kuruluşuna etkisi. International Social Sciences Studies Journal, 10(6), 1095–1101.
• Ayaydin, A. (2010). Temel tasarım eğitiminde bilgisayar teknolojisinin gerekliliği ve geleceği = Necessity and future of computer technology in basic design education (Vol. 15).
• Bardak Denerel, S., & Anil, G. (2021). Computer aided drawing programs in interior architecture education. Revista Amazonia Investiga, 10(39), 28–39. https://doi.org/10.34069/AI/2021.39.03.3
• Çil, E., & Demİrel-Özer, S. (2021). First year design studio as a threshold to architectural habitus. METU Journal of the Faculty of Architecture, 2021(1), 2–21. https://doi.org/10.4305/METU.JFA.2021.1.3
• Kahvecioğlu, N. P. (2007). Architectural design studio organization and creativity. https://jag.journalagent.com/z4/vi.asp?pdir=itujfa&plng=eng&un=ITUJFA-92905
• Olçay Gül, S. (2012). İç mimarlık meslek süreci. İç Mimarlık Meslek Süreci Yayınları.
• Özer, M. (2009). Tasarım eğitiminin tarihi ve Türkiye’deki gelişimi. [Yayıncı bilgisi].
• Özer Baş, G., & Sayıl Onaran, B. (2020). İç mimarlık meslek süreci. İksad Yayınevi.
• Oxman, R. (2001). Digital architecture as a challenge for design pedagogy: theory, knowledge, models and medium. [Yayınevi bilgisi].
• Senemoğlu, N. (2020). Gelişim, öğrenme ve öğretim: Kuramdan uygulamaya. Anı Yayıncılık.
• Yıldırım, B., & Demirarslan, D. (2020). İç mimarlıkta yapay zekâ uygulamalarının tasarım sürecine faydalarının değerlendirilmesi. NWSA Academic Journals, 15(2), 62–80. https://doi.org/10.12739/nwsa.2020.15.2.4c0236
• Yıldırım, İ. (n.d.). Analysis of thesis studies related to design education and digitalization by means of literature review and determination of problems in this field = Tasarım eğitimi ve dijitalleşme ile ilgili tez çalışmalarının literatür incelemesi yolu ile analizi ve bu alanda problem tespiti. https://orcid.org/0000-0001-8782-9943
• Yildirim, T., Özen Yavuz, A., Nan, N., Üniversitesi, G., Fakültesi, M., Bölümü, M., & Ankara, T. (n.d.). Mimari tasarım eğitiminde geleneksel ve dijital görselleştirme teknolojilerinin karşılaştırılması.
• Yazıcıoğlu Halu, Z. (2011). Interior design (Trans. Zeynep Yazıcıoğlu Halu). Yem Yayın. (Original work published 2009)
• Yanpar, T. (2006). Öğretim teknolojileri ve materyal tasarımı (7. baskı). Anı Yayıncılık.
• (URL1) http://www.newschoolfreepress.com/2012/10/24/
• (URL2) http://www2.msgsu.edu.tr/msu/pages/16.aspx