Examination of High School Managers’ Conflict Resolution Strategies and Tactics From The Social Constructivist Perspective

Abstract

The purpose of this research was to examine high school adminastrators' conflict resolution strategies and tactics from a social constructivist perspective. Participants were 709 students, 75 teachers, and 21 school administrators from 7 high schools located in low socioeconomic areas in İzmir. Data were collected through adminestrating two different questionnaire and an interview protocol. Participants were selected through stratified, simple rondom, and convenionce sampling techniques. Results showed that there were differences among students, teachers and school administrators' views regarding school managers' conflict resoluiton strategies and tactics. Unlike the students, teachers stated that school managers used more constructive conflict resolution strategies and tactics rather than destructive ones. Whereas 62 % of teachers claimed that school managers used constructive conflict resolution strategies, only 27 % of the students shared this claim. Similarly more female students stated that school managers used constructive conflict resolution strategies and tactics than did the male students. School administrators' perceptions about themselves were radically diffirent from the students' perceptions about school administrators. Although teachers and especially female students stated that school administrators used constructive conflict resolution strategies and tactics, these strategies and tactics were limited to the use of giving advice and talking students. When whole results of the research were examined based on social constructivist theory, it can be said that school managers' conflict resolution strategies and tactics can not lead to students' construction of knowledge and skills concerning conflict resolution strategies.

Keywords

• conflict resolution strategies , social constructivist theory

Lise Yöneticilerinin Çatışma Çözüm Strateji ve Taktiklerinin Sosyal Oluşturmacılık Kuramı Perspektifinden

Öz

Bu araştırmanın amacı okul yöneticilerinin öğrenci çatışmalarını çözüm strateji ve taktiklerini sosyal oluşturmacılık perspektifinden incelemektir. Araştırma alt sosyo-ekonomik çevrelerde bulunan yedi genel lisede 709 öğrenci, 75 öğretmen ve 21 yönetici ile çalışılarak gerçekleştirilmiştir. Veri toplama aracı olarak açık ve kapalı uçlu sorulardan oluşan iki anket ve bir görüşme protokolü kullanılmıştır. Örneklem seçiminde sırasıyla tabakalı, basit tesadüfi ve uygun örnekleme seçim teknikleri uygulanmıştır. Çalışmanın sonucunda, okul yöneticilerinin kullandığı çatışma çözüm strateji ve taktiklerine ilişkin olarak öğrenci, öğretmen ve yönetici görüşlerinin birbirlerinden farklılaştığı saptanmıştır. Öğretmenler öğrencilere göre, yöneticilerin daha yapıcı çatışma çözüm strateji ve taktiklerini kullandıklarını belirtmişlerdir. Öğretmenlerin % 62'si, yöneticilerin yapıcı çatışma çözüm stratejilerini kullandıklarını belirtirken, öğrencilerin ancak % 27'si bu doğrultuda görüş belirtmiştir. Benzer şekilde bayan öğrenciler erkek öğrencilere göre, okul yöneticilerin daha yapıcı çatışma çözüm strateji ve taktikleri kullandıklarını belirtmişlerdir. Yöneticilerin kendilerine ilişkin algılarının, özellikle öğrenci görüşlerinden anlamlı biçimde farklılaştığı saptanmıştır. Öğretmenlerin ve özellikle bayan öğrencilerin yöneticilerin yapıcı çatışma çözüm strateji ve taktiklerini kullandıklarını belirtmelerine karşın, bunların öğüt verme ve görüşme anlamında sınırlı kaldığı saptanmıştır. Elde edilen sonuçlar sosyal oluşturmacılık kuramı çerçevesinde incelendiğinde, okul yöneticilerinin, öğrencilerin çatışma çözüm stratejilerine ilişkin bilgilerini ve becerilerini oluşturmalarına katkı vermekten uzak olduğu söylenebilir.

Anahtar Kelimeler

• çatışma çözüm stratejileri , sosyal oluşturmacılık

Kaynakça

1. Alesandrini, K. ve Larson, L. (2002). Teachers bridge to constructivism. The clearing house. 75 (3), 118-121.
2. Babbie, E. (1990). Survey research methods (2nd ed.). California: Wadsworth Publishing Company.
3. Bakeman, R., ve Gottman, J. M. (1997). Observing interaction: introduction to sequential analysis (2nd ed.). Cambridge: Cambridge University
4. Balcı, A. (2000). Sosyal bilimlerde araştırma: Yöntem teknik ve ilkeler (3th ed.). Ankara: Pegem Yayınları.
5. Bilgin, N. (1999). Sosyal psikolojide yöntem ve pratik çalışmalar. İzmir: Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları (91).
6. Bilgin, N. (2000). İçerik analizi. İzmir: Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Yayınları (109).
7. Bodine, J. R. ve Crawford K. D. (1998). The handbook of conflict resolution education: A guide to building quality programs in schools. San Francisco: Jossey-Bass Publishers.
8. Bodine, R. J., Crawford, D. K., ve Schrumpf, F. (2002). Creating peaceable school: A comprehensive program for teaching conflict resolution (2th ed.). Ilionois: Research Press.

9. Brooks, G. M. ve Brooks. J., G. (1999). The courage to be constructivist. Educational Leadership, 57 (3), 18-24.
10. Denzin, K. N. (1994). Triangulation in educational research. (Edit. T. Husen, ve N. Postlethwaite) The International Encyclopaedia Of Education (ss. 6461-6466). Pergamon.
11. Denzin, K. N. (1989). The research act: A theoretical introduction to sociological methods (3rd ed.). New Jersey: Prentice-Hall, Inc.
12. Ernest, P. (1996). Varieties of constructivism: A framework for comparison. (edit. L. P. Steffe, P. Cobb, B. Greer). Theories of mathematical learning (ss:335-351). Mahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates, Publishers.
13. Ferguson, A. G. ve Takane, Y. (1989). Statistical analysis in psychology and education (6th Edt). New York: McGraw Hill Book Company.
14. Fink, A. (1995). How to sapmle in surveys. Thousand Oaks: Sage Publications.
15. Fisher, R,. Ury, W. ve Patton, B. (1991). Getting to yes: Negotiating agreement without giving in (2nd ed.). USA: Penguin Boks.
16. Fox, R. (2001) Constructivism Examined. Oxford Review of Education, 27 (1), 23-36.
17. Gall, D. M., Borg, R. W. and Gall, P. J. (1996). Educational research: An introduction (6th ed.). USA: Longman Publishers.
18. Green, S. K., Gredler, M. E. (2002). A review and analysis of constructivism for school-based practice. School Psychology Review, 31 (1), 53-71.
19. Hovardaoğlu, S. (2000). Davranış bilimleri için araştırma teknikleri. Ankara: VE-GA.
20. Jaramillo, A. J. (1996). Vygotsky's sociocultural theory and contributions to the development of constructivist curricula. Education, 117 (1), 133- 140.
21. Johnson, D. W. ve Johnson, R. (1995). Teaching students to be peacemakers. Edina, MN: Interaction Book Co.
22. Johnson, D. W. ve Johnson, R. T. (1996). Peacemakers: teaching students to resolve their own and schoolmates' conflicts. Focus on Exceptional Children, 28 (6), 1-11.
23. Karip, E. (1999). Çatışma yönetimi. Ankara: Pegem Yayıncılık.
24. Kvale, S. (1996). InterViews: An introduction to qualitative research interviewing. Thousand oaks: sage.
25. Leeds, A. C. (2001). Culture, conflict resolution, peacekeeper training and the mediator. International Peacekeeping, 8 (4) 92-110.
26. Lulofs, R. S. and Cahn D. D. (2000). Conflict from theory to action (2nd ed.). Boston: Allyn and Bacon.
27. Manning, K. P., ve Cullum-Swan, B. (1998). Narrative, Content, and Semoitic Analysis. (edit. K. Denzin ve Y. S. Lincoln) Collecting and interpreting qualitative materials (ss.246-273). Thousand Oaks: Sage Publications.
28. Miles, B., M. & Huberman, A., M. (1994). Qualitative data analysis (2nd ed.). London: Sage Pub.
29. Öner, U. (1999). Çatışma çözme ve arabuluculuk eğitimi. (edit. Y., Kuzgun) İlköğretimde Rehberlik (ss:189-227). Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.
30. Oppenheim, N. A. (1996). Questionnaire design, interviewing and attitude measurement. London: Pinter Publishers.
31. Özden, Y. (1994). Öğrenme ve öğretme. Ankara: Pegem A Yayıncılık.
32. Patton, Q. M. (1990). Qualitative evaluation an research methods (2nd ed.). London: Sage Pub.
33. Prawat, S., R. ve Floden, E. R. (1994). Philosophical perspectives on constructivist views of learning. Educational psychology, 29 (1), 37- 48.
34. Rogoff, B. (1990). Apprenticeship in thinking: Cognitive development in social context. Oxford: Oxford University Pres.
35. Schrumpf, F. Crawford, K. D. ve Bodine, J. R. (1997). Peer mediation: Conflict resolution in schools. Program Guide. Illinois: Research
36. Silverman, D. (1993). Interpreting qualitative data: Methods for analyzing talk, text and interaction. London: SAGE Publication.
37. Simpson, C. (1998). Coping through conflict resolution and peer mediation. New York: Rosen Publishing Group Inc.
38. Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (1999). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayınevi.