Araştırma Makalesi

Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi

Sayı: 12 10 Mart 2022
PDF İndir
TR EN

Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi

Öz

Alevilik ve Bektaşilik çalışmaları genel bir eğilim olarak başka İslam zümrelerinin kavramları üzerinden yapılmıştır. Alevi-Bektaşi terminolojisine hâkim olunmadan yapılan bu çalışmalar, büyük hatalara neden olmuştur. Kavramları yerli yerine oturtamayan çalışmaların yarattığı bilgi kirliliği, vahim boyutlara ulaşmıştır. Alevi-Bektaşi yolunun merkezi kavramlarından biri ikrardır. Alevilik ve Bektaşilik çalışmalarında ikrar kavramının genellikle erkân (ritüel) anlamı dikkate alınmıştır. Kavramın kuramsal çerçevesi hakkında ise çok az şey söylenmiştir. Bu çalışmanın temel konusu, ikrar kavramının kuramsal çerçevesini çizmektir. Çalışmamızda kullandığımız kaynaklar, Aleviliğin ve Bektaşiliğin yazılı kaynaklarıdır. Alevi-Bektaşi ariflerinin eserleri başta olmak üzere kolektif belleğin taşıyıcısı olan Erkânnâme ve Buyruklar bu kaynaklar arasında yer alır. İkrar kavramı etrafında kaleme alınan güncel çalışmaları da çalışmanın kaynakları arasında saymak gerekir. Bu çalışma iki ana başlıktan oluşmaktadır. Birinci başlık, ikrar kelimesinin sözlük ve terim anlamını içermektedir. Alevi-Bektaşi yolunda ikrar, hem cins isim olarak hem de terim olarak birbirini tamamlayan anlamlar taşır. Çalışmanın ikinci başlığı ise Alevi Bektaşi yolunda ikrar teriminin kuramsal çerçevesine ayrılmıştır.

Anahtar Kelimeler

Alevilik, Bektaşilik, ikrar, iman, Elest Bezmi

Kaynakça

  1. Aday, Erdal (2018). “Şeyh Çakır (Işık Çakır) Ocağı İkrar Cemi Ritüeli”. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 57: 217-231.
  2. Akyol, Cansu (2017). Ardahan/Damal Bölgesinde Gözükızıl Ocağı Üzerine Nitel Bir Araştırma. Yüksel Lisans Tezi. Ankara: Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  3. Aytekin, Sefer (1958). Buyruk. Ankara: Emek Matbaası.
  4. Bal, Hüseyin (2009). “Alevî İnanç ve Kültürünün Yazılı Kaynakları”. Geçmişten Günümüze Alevî-Bektaşî Kültürü. Ed. Ahmet Yaşar Ocak. Ankara: Kültür ve Turizm Bakanlığı, 298-325.
  5. Bisati (2013). Buyruk. Haz. Ahmet Taşğın. Konya: Çizgi Yayınları.
  6. Bozdoğan, Niyazi (2013). Alevi İslam İnancı ve Ağuiçen Ocağı Soy Şeceresi. İstanbul: Can Yayınları.
  7. Burcuoğlu, Kemal ve Özay, Mahmut (1952). Kırklar Meclisi: En Güzel Bektaşi Şiirleri. İstanbul: Gayret Kitapevi.
  8. Cebecioğlu, Ethem (2005). Tasavvuf Terimleri ve Deyimleri Sözlüğü. İstanbul: Anka Yayınları.
  9. Dedekargınoğlu, Hüseyin (2012). Dede Garkın Süreğinde Cem. Ankara: Yurt Kitap-Yayın.
  10. Dedekargınoğlu, Hüseyin (2016). “Dede Garkın Ocağı’nda Musahiplik Uygulaması Örneği”. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, 78: 91-112.

Kaynak Göster

APA
Özdemir, A. R. (2022). Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi. Kültür Araştırmaları Dergisi, 12, 174-200. https://doi.org/10.46250/kulturder.1067909
AMA
1.Özdemir AR. Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi. KAD. 2022;(12):174-200. doi:10.46250/kulturder.1067909
Chicago
Özdemir, Ali Rıza. 2022. “Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi”. Kültür Araştırmaları Dergisi, sy 12: 174-200. https://doi.org/10.46250/kulturder.1067909.
EndNote
Özdemir AR (01 Mart 2022) Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi. Kültür Araştırmaları Dergisi 12 174–200.
IEEE
[1]A. R. Özdemir, “Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi”, KAD, sy 12, ss. 174–200, Mar. 2022, doi: 10.46250/kulturder.1067909.
ISNAD
Özdemir, Ali Rıza. “Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi”. Kültür Araştırmaları Dergisi. 12 (01 Mart 2022): 174-200. https://doi.org/10.46250/kulturder.1067909.
JAMA
1.Özdemir AR. Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi. KAD. 2022;:174–200.
MLA
Özdemir, Ali Rıza. “Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi”. Kültür Araştırmaları Dergisi, sy 12, Mart 2022, ss. 174-00, doi:10.46250/kulturder.1067909.
Vancouver
1.Ali Rıza Özdemir. Alevi-Bektaşi Yolunda İkrar Kavramının Kuramsal Çerçevesi. KAD. 01 Mart 2022;(12):174-200. doi:10.46250/kulturder.1067909