The Influence Of Education On Individual And Social Habits As Components Of Social Functioning: A Community-based Cross-sectional Study

Öz

Aim: This study aims to investigate the effect of educational level on social functioning of people living in Turkish community.

Methods: Social Functioning Questionnaire Form consisting of questions about individual and social habits that aims to assess participants’ demographic information and social functioning was applied to 635 people from all levels of education via convenient sampling.

Results: Out of 635 people who completed the study, 35% were graduated from primary school, 30% from high school, and 44% from university. The mean age was 36 years, and mean monthly income of the participants was 4000 TL. In the group, 58% were married and 51% were males. In our study, social functioning is evaluated via six subheadings and it is observed that the increase in the level of education effects the social functioning. While self-care, participation in recreational activities, interpersonal relations, employment/professional life, and participation in social activities increase as the level of education increases, no significant correlation was found between independent living and the level of education when gender variable is controlled. Moreover, it is found that as the level of education decrease, the frequency of cleaning the living space and the duration of watching TV increase.

Conclusion: Investigating the effects of education, which provides individual development and aims to guide people becoming independent individuals who play role in development process of society, on social functioning will be a guideline in planning the processes in societal development and applications.

Anahtar Kelimeler

• community,level of education,social functioning

Toplumsal İşlevselliğin Bileşenleri Olarak Bireysel Ve Toplumsal Alışkanlıklar Üzerine Eğitimin Etkisi: Kesitsel Bir Toplum Çalışması

Öz

Amaç: Bir grup Türk toplumu örnekleminde eğitim düzeyinin toplumsal işlevsellik üzerine etkisini incelemektir.

Yöntem: Katılımcıların nüfus özellikleri ile toplumsal işlevselliği değerlendirmeye yönelik bireysel ve toplumsal alışkanlıklarla ilgili sorulardan oluşan Toplumsal İşlevsellik Anket Formu Kocaeli genelinde her eğitim düzeyinden 635 kişiye gelişigüzel örnekleme yöntemiyle uygulanmıştır.

Bulgular: Çalışmayı tamamlayan 635 kişinin %35’i ilköğretim, %30’u lise ve % 44’ü üniversite mezunu idi. Grubun yaş ortalaması 36 idi. %58’i evli olan ve %51’ini erkeklerin oluşturduğu bu grubun aylık gelir ortalaması ise 4000 TL idi. Katılımcıların toplumsal işlevselliğinin altı alt başlık üzerinden değerlendirildiği çalışmamızda eğitim düzeyinin artmasının toplumsal işlevselliği pozitif yönde etkilediği görüldü. Özbakım, eğlenti etkinliklerine katılım, kişilerarası ilişkiler, iş/meslek yaşamı, toplumsal etkinliklere katılım alt alanlarındaki işlevsellik eğitim düzeyi yükseldikçe artarken cinsiyet değişkeni kontrol altına alındığında bağımsız yaşam ile eğitim düzeyi arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı.  Eğitim düzeyi düşüklüğü ile yaşam alanını temizleme sıklığı ve televizyon izleme süresi arasında anlamlı ilişki saptandı.

Sonuç: Bireysel gelişimi sağlama ve kişileri toplumsal gelişim sürecinde rol oynayan bireyler haline getirmeyi hedefleyen eğitimin, sosyal işlevsellik üzerine etkisinin araştırılması, bu alandaki planlama ve uygulamalarda yol gösterici olabilir.   

Anahtar Kelimeler

• toplum,eğitim düzeyi,toplumsal işlevsellik

Kaynakça

1. Ertürk S, Eğitimde Program Geliştirme, Ankara: Yelken Tepe Yayınları;2007.
2. Genç SZ, Eryaman MY. Değişen değerler ve yeni eğitim paradigması. AKÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 2008; 89-102.
3. Erden M. Eğitim Bilimlerine Giriş, Ankara: Arkadaş Yayınevi; 2007.
4. Yeşil R. İnsan hakları ve demokrasi eğitiminde yöntem. GÜ Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 2004; 5(1), 35-41.
5. Kasper S. From symptoms to social functioning: differential effects of antidepressan ttherapy. Int Clin Psychopharmacol,1999; 14(Suppl 1):27-31.
6. Liberman RP. Recovery From Disability, Manual of Psychiatric Rehabilitation. Washington, DC., American Psychiatric Publishing, Inc., 2008.
7. Türkiye İstatistik Kurumu [TÜİK] Haber Bülteni. Gelir ve Yaşam Koşulları Araştırması [URL] http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri. 2016.
8. Çalışkan Ş. Eğitim - İşsizlik Ve Yoksulluk İlişkisi. SUSEAD,2007;285-308.

9. Kara B. Özbakım tanımı ve kavramsal yönü. Sendrom,2001;13:105-108.
10. Fawcett J. Thenursetheorists: 21st centruy updates Dorothea E Orem. Nurs Sci Q, 2001; 14:34-38.
11. Topal RŞ, Crowther D. Social Responsibility, Quality and Academic Life, International Dimensions of Corporate Social Responsibility. ICFAI, Hyderabad, 2005; 1:97-118.
12. Roper N, Logan WW, Tierney AJ.Theelements of nursing, New York, NY, Churchill Livinsstone, 1990
13. Dumazedier J. Leisure and the social system, Concepts of Leisure, Ed. J.F.Murphy, NJ, Englewood Cliffs, 1974
14. Kurar İ, Baltacı F. Halkın Boş Zaman Değerlendirme Alışkanlıkları: Alanya Örneği; Int J SCS, 2014; 2:39-52.
15. Karaküçük, S. Rekreasyon: Boş Zamanları Değerlendirme, Ankara, Gazi Kitabevi, 2005.
16. Türkiye İstatistik Kurumu [TÜİK] Haber Bülteni. Gençlerin İşgücü Piyasasına Geçişi Araştırma Sonuçları [URL] http://www.tuik.gov.tr/PreHaberBultenleri. 2016.
17. Saxton J.Investment in Education: Private and Public Returns, Joint Economic Comittee United States Congress, //www.house.gov/jec/ 2000
18. Türkmen F. Eğitimin Ekonomik ve Sosyal Faydaları ve Türkiye’de Eğitim Ekonomik Büyüme İlişkisinin Araştırılması, DPT Uzmanlık Tezleri Yayın No: 2655, Ankara;2002.
19. Çanakcı D, Tutar F. Eğitimin Ekonomik Büyümeye Katkısı, 2004. http://www.bilgiyonetimi.org/
20. Doğan S. Eğitim Bilimlerine Giriş; Eğitimin İşlevleri (Kitap Bölümü) 2014. Erişim adresi: https://www.researchgate.net/publication/264083976_egitimin_islevleri_egitim_bilimine_giris_kitabi