Comparative Analysis of KADES (Türkiye) and AlertCops (Spain) Applications within the Scope of Personal Data Protection Law

Öz

The Women's Support Application (KADES) serves as a vital tool in combating violence against women in Turkey; however, its personal data processing architecture raises significant concerns under the principles of consent, purpose limitation, and data minimisation established by the Turkish Personal Data Protection Law No. 6698 (PDPL). This qualitative study employs comparative legal document analysis to examine KADES against Spain's AlertCops application using a three-dimensional evaluation framework. The analysis identifies four structural deficiencies: the mandatory collection of national identity numbers and MERNIS verification violates the principle of data minimisation; the requirement to enter personal data before encountering the terms of use means that the prior informed consent standard is not met; no disaggregated consent options are provided for distinct data categories; and the privacy policy lacks transparency regarding retention periods and data sharing conditions. AlertCops, which requires only a phone number for registration, demonstrates that the same security function can be performed with considerably less data. Even where KADES falls within the public security exception under KVKK Article 28, the principles of data minimisation and proportionality remain binding. The study proposes architectural and policy-level reforms in line with privacy-by-design principles.

Anahtar Kelimeler

• KADES
• PDPL
• Consent
• Privacy by Design
• Data Minimisation

Destekleyen Kurum

none

Etik Beyan

Ethics committee approval was not required for this study due to its scope.

Kişisel Verilerin Korunması Hukuku Kapsamında KADES (Türkiye) ve AlertCops (İspanya) Uygulamalarının Karşılaştırmalı Analizi

Öz

Kadın Destek Uygulaması (KADES), Türkiye'de kadına yönelik şiddetle mücadelede hayati bir araç olmakla birlikte kişisel veri işleme mimarisi, 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu'nun (KVKK) rıza, amaç sınırlılığı ve veri minimizasyonu ilkeleri bakımından sorunlar içermektedir. Bu çalışma, karşılaştırmalı hukuki doküman analizine dayanan nitel bir araştırma olup KADES'i İspanya'nın AlertCops uygulamasıyla üç boyutlu değerlendirme şeması aracılığıyla karşılaştırmaktadır. Analiz dört yapısal sorun tespit etmiştir: T.C. kimlik numarası ve MERNİS doğrulaması zorunluluğu veri minimizasyonu ilkesini ihlal etmekte; veri girişi kullanım şartlarıyla karşılaşmadan önce başladığından rıza öncesi bilgilendirme standardı karşılanmamakta; farklı veri kategorileri için ayrıştırılmış onay seçenekleri sunulmamakta; gizlilik politikası saklama süreleri ve paylaşım koşulları bakımından şeffaflıktan yoksundur. Yalnızca telefon numarasıyla kayıt yapan AlertCops, aynı güvenlik işlevinin daha az veriyle yürütülebileceğini somut biçimde göstermektedir. KADES, KVKK m. 28 kamu güvenliği istisnası kapsamında değerlendirilse dahi veri minimizasyonu ve orantılılık ilkeleri bağlayıcılığını korumaktadır. Çalışma, mahremiyet koruyucu tasarım ilkeleri doğrultusunda mimari ve politika düzeyinde değişiklikler önermektedir.

Anahtar Kelimeler

• KADES
• KVKK
• Rıza
• Mahremiyet Koruyucu Tasarım
• Veri Minimizasyonu

Destekleyen Kurum

bulunmamaktadır

Etik Beyan

Çalışmanın kapsamı gereği etik kurul iznine ihtiyaç duyulmamıştır.

Kaynakça

1. Acquisti, A., Brandimarte, L., ve Loewenstein, G. (2015). Privacy and human behavior in the age of information. Science, 347(6221), 509–514. https://doi.org/10.1126/science.aaa1465 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
2. Aksu, M. (2019). Kişisel verilerin hukuka aykırı işlenmesinden doğan hukuki sorumluluk. On İki Levha Yayıncılık. Anadolu Ajansı. (2026, Nisan 7). KADES'in indirilme sayısı 9,4 milyonu aştı. https://www.aa.com.tr/tr/ayrimcilikhatti/kadin/kadesin-indirilme-sayisi-9-4-milyonu-asti/1830177 adresinden 03.04.2026 tarihinde alınmıştır
3. Aşıkoğlu, Ş. İ. (2019). Veri sorumlularının aydınlatma yükümlülüğü. Kişisel Verileri Koruma Dergisi, 1(1), 41–65. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (1953). Resmî Gazete (Sayı: 8662). https://www.echr.coe.int/documents/convention_tur.pdf adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
4. Bygrave, L. A. (2014). Data privacy law: An international perspective. Oxford University Press. https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780199675555.001.0001 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
5. Cavoukian, A. (2009). Privacy by design: The 7 foundational principles. Information and Privacy Commissioner of Ontario.
6. Clarke, R. (1988). Information technology and dataveillance. Communications of the ACM, 31(5), 498–512. https://doi.org/10.1145/42411.42413 adresinden 03.04.2026 tarihinde alınmıştır.
7. Crenshaw, K. (1989). Demarginalizing the intersection of race and sex: A Black feminist critique of antidiscrimination doctrine, feminist theory and antiracist politics. University of Chicago Legal Forum, 1989(1), 139–167.
8. Çekin, M. S. (2018). Avrupa Birliği hukukuyla mukayeseli olarak 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu. On İki Levha.

9. Demir, T., ve Nalbant, F. (2023). Kadına yönelik şiddetle mücadelede kullanılan mobil uygulamaların kamu değeri perspektifinden değerlendirilmesi. Fiscaoeconomia, 7(1), 341–364. https://doi.org/10.25295/fsecon.1150319 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
10. Develioğlu, H. M. (2017). 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu ile karşılaştırmalı olarak Avrupa Birliği Genel Veri Koruma Tüzüğü uyarınca kişisel verilerin korunması hukuku. On İki Levha.
11. Dülger, M. V. (2019). Kişisel verilerin korunması hukuku. Hukuk Akademisi.
12. Eisenhut, K., Sauerborn, E., García-Moreno, C., ve Wild, V. (2020). Mobile applications addressing violence against women: A systematic review. BMJ Global Health, 5(4), e001954. https://doi.org/10.1136/bmjgh-2019-001954 adresinden 15.03.2026 tarihinde alınmıştır
13. Emniyet Genel Müdürlüğü. (2024). KADES kişisel verilerin korunması ve gizlilik politikası. https://www.egm.gov.tr/kadin-destek-uygulamasi-kades adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
14. Emniyet Genel Müdürlüğü. (2026, Nisan). KADES uygulaması kayıt formu ve kullanım şartları ekranları [Ekran görüntüleri]. Uygulama birincil verisi.
15. Emniyet Genel Müdürlüğü. (t.y.). KADES uygulaması gizlilik sözleşmesi. https://m.egm.gov.tr/KADES/privacy/privacy.html adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır.
16. Espana. Ley Orgánica 3/2018, de 5 de diciembre, de Protección de Datos Personales y garantía de los derechos digitales. Boletín Oficial del Estado, núm. 294, 6 de diciembre de 2018. https://www.boe.es/buscar/act.php?id=BOE-A-2018-16673 adresinden 22.05.2026 tarihinde alınmıştır.
17. Espana. Ley Organica 7/2021, de 26 de mayo, de protección de datos personales tratados para fines de prevención, detección, investigación y enjuiciamiento de infracciones penales y de ejecución de sanciones penales. Boletín Oficial del Estado, núm. 126, 27 de mayo de 2021. https://www.boe.es/buscar/act.php?id=BOE-A-2021-8806 adresinden 22.05.2026 tarihinde alınmıştır.
18. Eubanks, V. (2018). Automating inequality: How high-tech tools profile, police, and punish the poor. St. Martin's Press.
19. European Court of Human Rights. (2008). S. and Marper v. the United Kingdom (Applications nos. 30562/04 and 30566/04). https://hudoc.echr.coe.int/eng?i=001-90051 adresinden 23.05.2026 tarihinde alınmıştır.
20. European Parliament and Council of the European Union. (2016). Regulation (EU) 2016/679 on the protection of natural persons with regard to the processing of personal data (General Data Protection Regulation). Official Journal of the European Union, L 119, 1–88. https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=CELEX%3A32016R0679 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır.
21. Ford, K., Bellis, M. A., Judd, N., Griffith, N., ve Hughes, K. (2022). The use of mobile phone applications to enhance personal safety from interpersonal violence: An overview of available smartphone applications in the United Kingdom. BMC Public Health, 22, Makale 1158. https://doi.org/10.1186/s12889-022-13551-9 adresinden 15.03.2026 tarihinde alınmıştır.
22. Foucault, M. (1975). Surveiller et punir: Naissance de la prison. Gallimard. [Türkçe çeviri: Foucault, M. (2022). Hapishanenin doğuşu. İmge Kitabevi.]
23. Geden, O., ve Bensghir, T. K. (2018). Reflections from GDPR to Turkish data protection act in the context of privacy principles. 5th International Management Information Systems Conference Proceedings, 1–12. https://www.researchgate.net/publication/330307696 adresinden 15.03.2026 tarihinde alınmıştır
24. Hanikoğlu, M., ve Akman, Ç. (2024). Mor dijital uygulamalar. Pamukkale Journal of Eurasian Socioeconomic Studies, 11(2), 56–75. https://dergipark.org.tr/en/pub/pjess/article/1483892 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
25. Kaya, M.B. (2025). KVKK Reformu: 2024 Değişiklikleri (Dijital Baskı v2.0). İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi. https://mbkaya.com/hukuk/kvkk-reformu.pdf adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
26. Kişisel Verileri Koruma Kurumu. (2018). 6698 sayılı kişisel verilerin korunması kanunu ve uygulaması. KVKK Yayınları. https://www.kvkk.gov.tr adresinden 04.04.2026 tarihinde alınmıştır
27. Kişisel Verileri Koruma Kurumu. (2020). 6698 sayılı kişisel verilerin korunması kanunu hakkında doğru bilinen yanlışlar. https://www.kvkk.gov.tr adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
28. Kişisel Verilerin Korunması Kanunu Tasarısı Gerekçesi (2016). Türkiye Büyük Millet Meclisi Tutanak Dergisi, Dönem 26, Yasama Yılı 1, Sıra Sayısı 498.
29. Kişisel Verilerin Korunması Kanunu, No. 6698 (2016). Resmî Gazete (Sayı: 29677). https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=6698 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
30. Korkmaz, İ. (2016). Kişisel verilerin korunması kanunu hakkında bir değerlendirme. TBB Dergisi, 124, 81–152. Krippendorff, K. (2004). Content analysis: An introduction to its methodology (2nd ed.). Sage Publications.
31. Küzeci, E. (2016). Kişisel verilerin korunması (2. baskı). On İki Levha Yayıncılık.
32. Lum, C., Koper, C. S., ve Willis, J. (2017). Understanding the limits of technology's impact on police effectiveness. Police Quarterly, 20(2), 135–163. https://doi.org/10.1177/1098611116667279 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
33. Lyon, D. (2007). Surveillance studies: An overview. Polity Press.
34. Lyon, D. (2010). Liquid surveillance: The contribution of Zygmunt Bauman to surveillance studies. Information, Communication ve Society, 13(3), 320–336. https://doi.org/10.1080/13691181003599708 adresinden 04.04.2026 tarihinde alınmıştır
35. Martín Velasco, L. (2017). Los servicios e-Police en la Guardia Civil. Cuadernos de la Guardia Civil, 55, 106–128. https://www.guardiacivil.es/documentos/pdfs/cuadernos_gc/cuadernos55.pdf adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
36. Ministerio del Interior de España. (2024). AlertCops privacy policy. https://alertcops.ses.mir.es/publico/alertcops/en/privacidad.html adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
37. Nissenbaum, H. (2004). Privacy as contextual integrity. Washington Law Review, 79(1), 119–158. https://scholarship.law.upenn.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1376vecontext=penn_law_review adresinden 04.04.2026 tarihinde alınmıştır
38. Nissenbaum, H. (2010). Privacy in context: Technology, policy, and the integrity of social life. Stanford University Press.
39. Rubinstein, I. S., ve Good, N. (2013). Privacy by design: A counterfactual analysis of Google and Facebook privacy incidents. Berkeley Technology Law Journal, 28(2), 1333–1413. https://ssrn.com/abstract=2128146 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır.
40. Sauerborn, E., Eisenhut, K., Ganguli-Mitra, A., ve Wild, V. (2022). Digitally supported public health interventions through the lens of structural injustice: The case of mobile apps responding to violence against women and girls. Bioethics, 36(1), 71–76. https://doi.org/10.1111/bioe.12965
41. Solove, D. J. (2006). A taxonomy of privacy. University of Pennsylvania Law Review, 154(3), 477–564. https://doi.org/10.2307/40041279 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
42. Solove, D. J. (2013). Privacy self-management and the consent dilemma. Harvard Law Review, 126(7), 1880–1903. https://harvardlawreview.org/print/vol-126/introduction-privacy-self-management-and-the-consent-dilemma/ adresinden 23.05.2026 tarihinde alınmıştır.
43. Sumra, M., Asghar, S., Khan, K. S., Fernández-Luna, J. M., Huete, J. F., ve Bueno-Cavanillas, A. (2023). Smartphone apps for domestic violence prevention: A systematic review. International Journal of Environmental Research and Public Health, 20(7), Makale 5246. https://doi.org/10.3390/ijerph20075246 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
44. Türkiye Büyük Millet Meclisi. (2016). 6698 sayılı kişisel verilerin korunması kanunu. Resmî Gazete, Sayı: 29677, 7 Nisan 2016. https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=6698veMevzuatTur=1veMevzuatTertip=5 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
45. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası (1982). Resmî Gazete (Sayı:17863).
46. Ünal, C., Yıldırım, H. ve Bütüner, A. (2025). Balancing Exceptions and Principles in KVKK: A Critical Analysis. Journal of Public Economy and Public Financial Management, 5(1), 1-27. https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/4589265 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
47. Ünver, H. A. (2017). Data privacy and surveillance in Turkey. JSTOR/ESRI. https://www.jstor.org/stable/resrep14052 adresinden 01.04.2026 tarihinde alınmıştır
48. Villaplana Jiménez, F. R. (2021). Recursos digitales de colaboración y de seguridad pública: Mejorando la autoprotección ciudadana. RIPS: Revista de Investigaciones Políticas y Sociológicas, 20(2), 1–18. https://doi.org/10.15304/rips.20.2.7989 adresinden 12.03.2026 tarihinde alınmıştır
49. Westin, A. F. (1967). Privacy and freedom. Atheneum.
50. World Health Organization. (2025). Global, regional and national estimates for intimate partner violence against women and global and regional estimates for non-partner sexual violence against women. https://www.who.int/news/item/19-11-2025 adresinden 12.04.2026 tarihinde alınmıştır
51. Yıldırım, T. (2020). 6698 sayılı Kişisel Verilerin Korunması Kanunu kapsamında idari yaptırımlar. Seçkin Yayıncılık.