Antroposen Çağında Güvenliğin Yeniden Düşünülmesi: Kopenhag Okulu Perspektifinden Çevresel Güvenlikleştirme Süreçleri

This article analyzes how security has been reconceptualized in the Anthropocene and how environmental threats have become security issues within the framework of the Copenhagen School’s securitization theory. The Anthropocene is defined as a new geological epoch in which human activities transform climatic and ecological systems. In this context, phenomena such as climate change, resource competition, and environmentally induced migration are considered not only scientific challenges but also subjects of national security strategies. The study employs a qualitative methodology based on literature review and discourse analysis to examine how perceptions of security are discursively constructed. In line with the Copenhagen School’s approach, the research investigates how environmental threats are securitized through the media and policy documents. The findings indicate that security is evolving from an anthropocentric perspective toward a more naturecentered and participatory framework. Nevertheless, while security aims at protection, it also comes to the fore at times as a mechanism of control and steering.

Bu makale, Antroposen çağında güvenliğin nasıl yeniden kavramsallaştırıldığını ve çevresel tehditlerin Kopenhag Okulu’nun güvenlikleştirme kuramı çerçevesinde nasıl güvenlik meselesi haline geldiğini analiz etmektedir. Antroposen, insan faaliyetlerinin iklimsel ve ekolojik sistemleri dönüştürdüğü yeni bir jeolojik dönemdir. Bu bağlamda iklim değişikliği, kaynak rekabeti ve çevre temelli göç gibi olgular, bilimsel sorunlar olmanın yanı sıra ulusal güvenlik stratejilerinin de konusu haline gelmiştir. Çalışmada, literatür taraması ve söylem analizine dayalı nitel bir yöntem izlenmiş, güvenlik algısının söylemsel olarak nasıl inşa edildiği tartışılmıştır. Kopenhag Okulu’nun yaklaşımı doğrultusunda, çevresel tehditlerin güvenlikleştirilme biçimleri medya ve politika belgeleri üzerinden incelenmiştir. Bulgular, güvenliğin insan merkezli bir anlayıştan doğa merkezli ve katılımcı bir çerçeveye doğru evrildiğini göstermektedir. Bununla birlikte her ne kadar güvenlik, koruma amacını taşısa da kimi durumlarda kontrol ve yönlendirme işleviyle öne çıkmaktadır.