HALKEVLERİNİN KÜLTÜR FAALİYETLERİNDE EDEBÎ METİNLERİN ROLÜ
Öz
Osmanlı Devleti’nin son yıllarına damgasını vuran Türkçülük hareketi, Türk kültürüne dair çok sayıda araştırmayı da beraberinde getirmiş ve bu araştırmalar cumhuriyetin ilanından sonra milli bir politika halini almıştır. Nitekim bu amaçla başta Türk Tarih Kurumu, Türk Dil Kurumu ve Halkevleri olmak üzere bazı yeni kurum ve kuruluşlar meydana getirilmiştir. Bu kuruluşlar arasında özellikle Halkevleri, Türk dilini, tarihini, coğrafyasını ve kültürünü tanıtmaya yönelik çok yönlü çalışmalar yapmış, Türkiye Türklüğünün millet kimliğinin güçlendirilmesinde ve modern yaşam kurallarının benimsetilmesinde büyük rol oynamıştır.
Halkevleri, Dil - Edebiyat, Tarih – Müze, Kütüphane ve Yayın şubeleri ile Türk dili ve Türk tarihi konusunda halkın bilgi ve kültür seviyesinin yükseltilmesine, yurt sevgisi ve yurttaşlık duygusunun geliştirilmesine, unutulmaya yüz tutmuş kültürel değerleri, dil unsurlarını, öz Türkçe kelimeleri ortaya çıkarmaya, yayınlamaya ve bunları günlük yaşama dâhil etmeğe çalışırken, Temsil Şubeleri de, çeşitli Türk destanlarında yer alan Türkün yüksek ahlakını, gelenek-göreneklerini ve kahramanlıklarını birer piyes şeklinde yeniden kaleme alarak halka sunmaktaydı. Yine bu piyeslerde Türklük bilinci, Türk milletinin kökleri, Orta Asya Türklerinin yaşamları, yurtlarından göçleri, savaşları, yazıtları, kurdukları devletler, meydana getirdikleri medeniyetler konu edinilmiş, tarihe yön veren Türk büyükleri ön plana çıkarılmış ve cumhuriyet tarihi ile ilişkilendirilmiştir. Ayrıca başta dürüstlük kavramı olmak üzere, kadın-erkek ilişkileri gündeme getirilmiş, kalkması veya yerine getirilmesi istenen alışkanlıklar konusunda örnekler sunulmuştur.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- AKÇURA, Yusuf (1981). Yeni Türk Devletinin Öncüleri, 1928 Yılı Yazıları. (Yay. Haz.: Nejat Sefercioğlu), Ankara: Hayali Kitabevi.
- AND, Metin (1985). “Tanzimat ve Meşrutiyet Tiyatrosu”. Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye Ansiklopedisi, Cilt. 6, s. 1607-1628, İstanbul: İletişim Yayınları.
- ASILYAZICI, Hayati (1982). “Yaşar Nabi Nayır’ın Tiyatroya Bakışı Üzerine”. Yaşar Nabi’ye Saygı, İstanbul: Varlık Yayınları.
- ATSIZ, Hüseyin Nihal (2006). “Türk Destanını Sınıflandırma Tecrübesi”. İslamiyet Öncesi Türk Destanları (İncelemeler-Metinler), (Haz.: Saim Sakaoğlu-Ali Duymaz), s. 52-55, Ankara: Ötüken Yayınevi.
- BANOĞLU, N. Ahmet (1976). Nükte ve Fıkralarla Atatürk. İstanbul: Aksoy Yayıncılık.
- BUTTANRI, Müzeyyen (2009). “Atatürk Dönemi Tiyatro”. Cumhuriyet Dönemi Türk Kültürü, Atatürk Dönemi (1920-1938), Cilt. 2 (Ed: Osman Horata vd.), s. 949-958, Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayınları.
- C.H.F. Halkevleri Talimatnamesi (1932). Ankara: Hakimiyeti Milliye Matbaası.
- Cumhuriyet (20 Haziran 1934). No: 3635.
- CUNBUR, Müjgan (1981). Atatürk ve Milli Kültür. Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
- ÇAĞLAR, Behçet Kemal (1933). “Ergenekon”. Ülkü, Cilt.1, 14-15.
