Türkiye Selçuklularında Sosyal İlişkiler - The Social Relations with Turkey Public Non-Muslim Seljuks
Öz
Türkiye Selçukluları’nın hakîm olduğu yerlerde halkın çoğunluğunu Türkler oluşturuyordu. Rum, Ermeni ve Süryânîler ise azınlıkta idi. Türkler’in Anadolu'da sağladıkları huzur ve güven ortamı ile tarım ve ticâret gelişmişti. Buna bağlı olarak üretim artmış ve nüfus çoğalmıştı. Türkiye Selçukluları ve beylikler döneminde halk, yaşadığı yerler ve yaşayış biçimleri bakımından şehirliler, köylüler ve konargöçerler olmak üzere üç gruba ayrılıyordu.
Anahtar Kelimeler
Kaynakça
- Aktaş, A. (1996). Anadolu Selçukluları Dönemi Hoşgörü Ortamında Müslüman-Gayr-i Müslim İlişkileri, Erdem, C. 8, Sayı: 23/II, Ankara, s. 423.
- Altıntaş, A. (1998). Türkiye Selçuklularında Sosyal ve İktisâdî Hayat, Malatya, (Basılmamış Doktora Tezi).
- Arnold, T. W. (1971). İntişâr-ı İslâm Tarihi, Ankara.
- Aşık Paşazade. (1970), Aşık Paşaoğlu Tarihi, Tevarih-i Al-i Osman, Haz:Nihal Atsız, İstanbul.
- Aykut, A. S. (2004). İbn Battûta Seyâhatnamesi, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul.
- Babinger, F., Köprülü, F. (1996). Anadolu’da İslâmiyet, (trc. Ragıb Hulusi; haz. Mehmet Kanar), İstanbul: İnsan Yayınları.
- Baily, A. (2006). Bizans Tarihi, Cilt: II, (Çeviren: Haluk Şaman), İstanbul.
- Barkan, Ö. L. (1952). İstila Devirlerinin Kolonizatör Türk Dervişleri ve Zâviyeler, Vakıflar Dergisi, Sayı: II, s. 279-304, Ankara.
Ayrıntılar
Birincil Dil
Türkçe
Konular
-
Bölüm
-
Yazarlar
Yayımlanma Tarihi
24 Ocak 2013
Gönderilme Tarihi
30 Mayıs 2012
Kabul Tarihi
-
Yayımlandığı Sayı
Yıl 2012 Cilt: 4 Sayı: 7
